boşver abi..

Aramaya İnanmak..

2012-01-29T00:11:00.001+02:00

Bloga gelenlerin kullandığı anahtar kelimeleri sıralıyorum, kaç defa aratılıp buraya gelindiğiyle birlikte.. Ülkeden, insanlardan, her halttan tiksinebilirsiniz.. Buyrun.. 4995 anahtar kelimenin çok az bir kısmı bunlar!

amcık
cobie smulders sevişme sahnesi
segovax
cocks
orospu
cansu dere ile gerçek hazzı bulmaya ne dersin? (allah derim)
orospu çocuğu
hakan günday kitabınızı film teklifi gel
amcık resimleri
sıla gençoğlu göğüs
yvonne strahovski sevişme
adaletini sikeyim dünya (+rep)
meme göt
biri siksin la şunu
gugıl
jennifer carpenter sevişme (ağır ol lan o benim!)
ne kadar orospusun
sarah walker çıplak (ulan!)
o gemi bir gün gelecek (gelmeyecek)
tipsiz orospu çocuğu
vefa zamanlı seks
ama ben güçlü olmak istemiyorumki ( : ( )
amcık içi
bree olsun (olsun be yeter ki sen iste!)
cocks from spartacus
göt var meme var (gel vatandaş!)
orospu ev kadınları
orospu ruhlar
seni seviyorum abi (bi siktir git ak)
spartakus iyileştimi (maalesef kardeş :( maalesef..)
abı bacı seks (allah belanı versin)
abi boş ver zilli
abi seni seviyom (lan yürü git!)
acılı ve seksi sikme
boşver abi o kız orospu
büyük götlü hatunlar
eşekle sikin adamlar
natalie portman hamile bırakan adam (kıydı güzelime piç)
süzülen yaşsın yanaklarımda
yalama seksleri
"pakize suda" çıplak (hayvan)
2'nin birini almış (3'tür o)
30 okka amcık (boğulursun paşam)
abi -kardeşmis siktiri orada aynı kandan olmadığı sürece sadece lafta kapak (?)
abi allah senin belanı versin (vermiş zaten)
abi dedigi kişinin karısıyla sexs yapan genc pornosu
abi.sının.karısını.sıken.adamın.hikayesini.anlat (derhal geber)
abim evlendi ben tek başınayım (çavuşu tokatla)
acı çekiyorum 500 days of summer
amına birşey sokarak kendi kendini tadmin eden kızlar izle
amın içinde ne var (bok var)
amia alaoi spartaküs
anasını siktiğimin kenan imirzalıoğlu nereli (ne bu celal?)
aşkımı sikecem (dobra olmak)
at dölü yalamak
atın yarağını amınakoyan porno
ay büyürken uyuyamam sexy pic
behzat ç jennifer morrison
ben garson olduğunu fuck you fucking bastard
ben seni zaten ilk görüşte iyi bir dövüşçü olduğunu anladım bende seni tek görüşte orosbu olduğunu anladım (mauhaua)
bence erkekler kadınlardan daha romantik (kesinlikle!)
berber koltuğunda erkeğe mastürbasyon yapan kadın dizi izle
big cocks cemal toktaş (ne alaka ak?)
blue mountain state gibi üniversiteler (istanbul üniversitesi)
boşver abi amanda koyalım
büşra filmi bu ibneler neden maske takıyo abi (sen görünmeyen maskelerden kork)
eve eskort çağırma
cennet mahallesi pempe sex (rezil piç)
centilmen erkek kız arkadaşının ağzına sokuyor
edward he napıyosun canım nasıl gidiyo doğru konuş ananı bacını sikerim oç (?)
esir şehrin insanları kitabı kaç günde biter (ne bileyim lan!)
eşşekin sikini yalyan kadın
gızın götüne büllük sokmaca oyunları
götüme sokun
hollanda spanya ortak yapimi lezbiyen filimi izle
islama gore am nasil sikilmeli (önce besmele çek)
kalbi soker baldirina sokarim
karimi nasıl sikerim (sen kendini sik)
kerpeten ali and tefo gay couple
koca götlü köy karıları
kukum sulandı
orospusun yapcak bişi
poşver abi (pi siktir git)
sıla gençoğlu neden göğüslerini ön plana çıkarıyor (özgüven..)
sıpartaküs sekx ini izle (nasıl bir dünya ulan bu!)
sikişme izle ama kızları mamişini gör (nasıl bir dünya ulan bu! vol2)
yangın tüpünü vajinasına sokan kadın
yastigla masturbasyon yapan kiz
you tube tiren vayda kadına arkadan taciz izle (tiren vay.. vay anam vay)
zeynayı pompalamak (herkül abi iyi bilir bunu!)

Melancholia

2012-01-27T21:26:00.001+02:00

130 dakikalık bir rüya gördüm.. Melancholia'dan gerçek hayata döndüğümde yaşadığım üzgünlüğü tarif etmek çok zor.. Lars von Trier kelimenin tam anlamıyla boğazıma yapıştı bu filmle.. Rüyanın içinde bir oraya bir buraya savurdu beni.. Böyle bir şaheseri çektiği için önünde saygıyla eğiliyorum kendisinin..

Ananı!

Rüya görüyordum! Uyandım! Melancholia bombok bir film.. 130 dakikanın tek bir dakikasında olsun filme ait hissedemedim kendimi.. Trier ne yapmaya çalışmışsa, olmamış.. Bu tür ruh hastası adamları yücelten sinema sektörünün ta amına koyayım ben.. İşte böyle götünü kaldırıyorlar trier ve türevlerinin; sonra da adam böyle taşşağını geçiyor herkesle.. Onun fanatikleri elbette ki filmi beğenmeyen herkesi öküzlükle suçlayacaktır.. Var böyle entel piçler, olmasa şaşardım.. He diyin geçin..

Lan o değil de Antichrist, sevmemiş olmama karşın cidden takdir edilesi bir filmdi.. Ama bu Melancholia, bilmiyorum.. Beğenenlerin yorumlarını okuyorum, inanılmaz şekilde kastıkları çarpıyor ilk anda gözüme.. Kasmayın oğlum..

Filmin en belirgin yanı ne biliyor musunuz? Kirsten Dunst'ın memeleri.. Bu yüzden part one'ı dikkatimi vererek izleyebildim.. Ancak part two'da o memeler olmayınca, maalesef..

Ayrıca The Tree of Life koyar bu filme.. Lafın kısası 130 dakikamı el birliğiyle sikti bu filme emek verenler, teşekkürlerimi sunuyorum kendilerine..

Film 0.. Kirsten Dunst'ın memeleri 8..

İnsan görünümlü canavarlar..

2012-01-17T23:43:00.000+02:00

İnandığım, güvendiğim, samimiyetlerinden emin olduğum kişileri kesinlikle tenzih ediyorum.. Bu ülkede beni en gıcık eden konulardan biri ikiyüzlülük.. Bu blogda defalarca demişimdir bunu.. Ve bugün yine Hrant Dink duruşması olayıyla dalgalandı içim.. Bakın arkadaşlar.. Hrant Dink için kardeşim Hrant denmesiyle de, sokaklarda onbinlerce kişi yürünmesiyle de, katline karşı isyan edilmesiyle de en ufak bir sorunum yok.. Bunu söylemekten bile utanç duydum şu anda.. Bu cinayetlerin her türlüsünün karşısındayım, nefretim de sonsuz.. Ancak ne dediğime dikkat kesiliniz.. Her türlüsü..

Konudan Hrant Dink özelinde bahsedeceğim, siz genel anlayınız.. Bu ülkede bir sürü aydın katledildi.. Hepsi hunharca, hepsi adice.. Bunların da devletin haberi olmadan yapıldığını söylemek haliyle gülünç olur.. Ancak bu cinayetlerin hiçbirisi Hrant Dink'te olduğu gibi sahiplenilmedi.. Onu niye sahipleniyorsunuz demiyorum, lafı götünüzden anlamayınız.. Diğerleri neden sahiplenilmiyor, ben buna taktım..

Bu ülkede özellikle son yıllarda solculuk denen şey özünü falan yitirdi.. Evet, beyniyle değil yüreğiyle solcu olan güzel insanlar hala var, ama emin olun çok azlar.. Bugün bu solculuk olayı büyük oranda bir imaj kaygısına dönüştü.. İnsaniyetten bahseden tonla adam, yeri gelince o çok küfrettiği faşist orospu çocukları kadar gözünü karartabiliyor, en insanlık dışı yorumları yapabiliyor.. Bunu anlamıyorum.. Çelişkinin her türlüsünden nefret ettim, bundan da nefret ediyorum.. Karşıt fikir olarak ne duyarsa duysun o fikrin sahibini insan olmamakla itham eden bir çok hümanist, en büyük ırkçılığı, en büyük adiliği yapıyor ama, farkında bile değiller ne yazık ki..

Fikriyat açısından 180 derece zıt olunduğundan hep aynı örneği veriyorum.. Necip Hablemitoğlu diyorum.. Adam göz göre göre öldürüldü.. Kendisi dahil herkes biliyordu öldürüleceğini.. Ancak gelin görün ki Hrant Dink'e 100 sahip çıkılıyorsa o'na 1 dahi sahip çıkılmıyor.. Soruyorum.. Neden? Söyleyeyim.. Bu adamın şerefli olması, insanı önemsemesi, demokratlığı falan kimsenin sikinde değil.. Bu kimseler, bahsettiğim tarz solcular.. Bu adam milliyetçi olması, daha doğrusu Türk milliyetçisi olması, katlini vacip yapıyor bu vicdan sahibi adamların gözünde onu! Abartmıyorum, kesinlikle böyle durum.. O ve daha yüzlercesi.. Bildiğin dışlanıyorlar.. Birisi milliyetçi diye, birisi başka bir şey diye, öbürküsü başka diye.. Kanıma dokunuyor bu.. Burada yoksa orada da olmasın demiyorum.. Orada varsa burada da olsun diyorum.. Vicdan diyorum.. Ama nerede..

Bugün, söylediklerinin %98'i doğru olan Yılmaz Özdil bu kesim tarafından feci taşşak konusu yapılır mesela.. Olay artık gerçek eleştiriyi falan geçmiş, sırf moda olduğu için taşşak geçmeye dönmüştür.. Evet ben de sevmiyorum kendisini.. Tavırları çok gıcık, ayrıca Emin Çölaşan ve Bekir Coşkun'un objektif olamayan devletçi tarafını bir türlü aşamadı kendisi.. Ancak söylediklerinin büyük kısmı doğru.. Neden bunları görmezden geleyim ki ben? Sikimde değil imaj falan.. Ama bakın etrafınıza.. Bu kesimin nasıl bir imaj güdüsüne sahip olduğunu göreceksiniz..

Başkalaştırma, soyutlama gibi girişimlerin ardı arkası kesilmiyor memlekette.. Bunlar gibi düşünmeyenlerin katline gık demiyorlar.. Deniz Gezmiş, Atatürk'ten Yakup Cemil'den alıntılar yapıp onlara saygı duyabilir iken, bu adamlar onun Türk ve Kürt halklarının kardeşliği laflarını evirip çevirip kendi fikirlerine uygun hale getiriyorlar.. Tıpkı onu kemalist göstermeye çalışan fırsatçılar gibi.. İşçiden, emekten bahsedip, kendileri gibi düşünüp düşünmediklerini dahi bilmedikleri saf esnafın rızkına göz dikip dükkanlarının ağzına sıçabiliyorlar fraksiyon bayraklarını kendilerine maske edinerek.. Kimisi çıkıyor, sol denen şeyi aptalca kıstaslara hapsediyor.. Kimisi tarafçı ekole sığınıp yetmez ama evet diyecek kadar yavşaklaşırken, kimisi daha sert durup faşizme karşı faşist olarak mücadele ediyor! Ve ben daha birçok örnekle çoğaltılabilecek bu ikiyüzlülükten, yavşaklıktan, delikanlı olunmamasından, imajcılıktan nefret ediyorum.. İnsanlığı tekeline almaya çalışanlardan nefret ediyorum.. Bu ülke böyle kurtulmaz.. Bu ülke sadece kendi tarafını düşünerek kurtulmaz.. Sadece yandaşlarını insan addederek kurtulmaz.. İyi insanları, onların katledilmelerini yok sayarak kurtulmaz.. İğneyi değil çuvaldızı, kendine batırarak da değil, gerektiğinde kendi götüne sokarak kurtarılabilir..

Tekrardan diyorum, lafım bazılarınadır, yavşaklaradır, çizgi sahibi olmayanlaradır, imajını koruma uğruna objektifliğini kaybedenleredir..

Ayrıca bugün #hrantdink hashtaginde bir linkte "oh iyi olmuş"çuları gördüm.. Tiksindim.. En az bu ikiyüzlü yavşaklar kadar orospu çocuğu onlar da.. Orospu çocukları her tarafta olur, unutmayın bunu.. İnsanlığınızı kaybetmeden arının onlardan.. Tıkandım.. Bitti..

A Separation

2012-01-16T13:33:00.001+02:00

Çevrenize bir göz atın.. Bugüne dek kimlerle, neden çatışmışsınız bir düşünün.. Zıtlıklarınız, anlaşmazlıklarınız, sorunlarınız, her şeyi düşünün.. Hep demişimdir, bu ülke insanının en rezil ve en tehlikeli özelliği egosu.. "Haksızım, veya yetersizim, veya da suçluyum, ve af diliyorum" minvalinde bir cümleyi kurabilecek dürüst insan sayısı maksimum 10000 falandır bu topraklarda.. Evde annenizle, okulda arkadaşınızla, sevgilinizle, kankanızla, komşunuzla vsvs, kimle tartışırsanız tartışın, o tartışma dahilindeki başrol kesinlikle ahlaki değerler, toplumsal doğrular, görgü, dürüstlük, şeref falan değildir.. Önemli olan tek şey, tartışmanın merkezine oturmuş tek şey, kendini haklı gösterme çabasıdır.. Egolar o kadar şişik ki, "yenik" düşülmemek adına yanlış olduğunu bildikleri bir şeyi bile deli gibi savunabiliyor insanlar.. Bu uğurda yalan söyleyebiliyor, iftira edebiliyorlar.. İşte bu sorun, bu dünyadaki belki de en net, en yaygın olgudur.. İnsana dair en gerçek ve en karakteristik özelliktir.. A Separation bize bu gerçekliği veriyor cesurca..

Filmler insana çoğunlukla iyi bir karakter sunar.. Karşısına da kötüyü koyar ve siz o iyiyi benimser, filme daha sıkı tutunursunuz.. Bu elbette ki yanlış değil, ancak kolaycılık.. A Separation'ın 4 ana karakteri, izleyeni film boyunca bir sağa bir sola çarpıyor.. Tam bir karakterin haklı olduğuna inanma yolunda elinizdeki doneleri üst üste yerleştirip fikrinizi sağlamlaştırırken, 1 dakika sonrasında kendi ayağınızla o temele tekmeyi koymanıza neden oluyor.. Bu açıdan çok sarsıcı..

4 karakterin durmadan çatışması ve birbirinlerini bastırmaya çalışması, bu olaysız, vurmasız, kırmasız filmin özetini oluşturuyor.. Bir xy grafiği düşünün.. Normal bir filmde eğri orijinden başlar, arada yükselir alçalır falan ama genelde o eğri iki yönde de artmaktadır ve filmin sonunda bir bakarsınız eğri uçmuş gitmiş.. Bu filmde ise x'e paralel dümdüz bir çizgi düşünün.. Müthiş bir şey bu.. Senaryonun gücünü buradan anlayın.. En ufak bir uyanıklık amacı gütmemiş yönetmen, takdir edilesi.. Senaryo dediğimiz şey günümüzde ne kadar şaşırttığıyla ilintili olarak değerlendiriyor, yazık.. A Separation ise senaryonun tanımını baştan yazıyor, başka bir deyişle özüne döndürüyor.. Çok güçlü diyalogları, akışı ve hikayesiyle.. Oyunculuklar da, o izlediğim şeylere oyunculuk diyemeyeceğim kadar gerçek ve muhteşem.. Bir Zamanlar Anadolu'da son 5'e kalır da ödülü bu filme kaptırırsa -ki kuvvetle muhtemel- gram üzülmem.. Tavsiye edenlere teşekkür ediyorum, tavsiye ediyorum..

9

edit: o iğrenç ses tonları var ya.. evet iğrenç ama, onlar da çok gerçek lan.. en cool ve en olgun tonlarıyla konuşmuyor karakterler.. aksine, en yelloz, en uyuz, en mahalle karısı -erkekleri de öyle- tonlarıyla konuşuyorlar.. yine bakın çevrenize.. gerginlik anlarında en sevdikleriniz bile ses tonu ve surat ifadesi olarak ne denli çirkinleştiklerini düşünün.. bu açıdan da bir tebrik daha yönetmene..

The Two Escobars

2012-01-13T19:18:00.000+02:00

ESPN'in 30 for 30 belgesel serisini Fenerbahçe'nin tetikçisi NTV Spor aracılığıyla bayıla bayıla izlemekteyiz.. Muhteşem eser Once Brothers'tan sonra yine dolu dolu bir belgesel olan The Two Escobars'ı izledik son olarak..

İki Escobar söz konusu.. İlki Pablo Escobar.. Kolombiya'daki aşırı kaotik yapıda sivrilmeyi başarmış ve mafya-uyuşturucu-yeraltı dünyası ekseninde tepeye çıkmış futbol aşığı bir cani.. Diğeri de Kolombiya futbolunun çok önemli ismi, aynı zaman milli takımın da kaptanı, herkesçe çok centilmen bir sporcu olarak bilinen defans oyuncusu Andrés Escobar..

Kısaca özet geçelim.. Pablo Escobar dünyadaki uyuşturucu ticaretinin büyük kısmını elinde tutan, çok güçlü, çok acımasız bir mafya lideri.. Hatta kontrolündeki dünyayı düşündüğümüzde mafya demenin onu aşağılamak olduğunu bile söyleyebiliriz.. Suç dünyasına bu denli hakim olmasının yanında futbolu da çok seviyor.. Öyle ki kendisi ülkesinin takımlarından Atlético Nacional'in başkanı.. Elbette ki uyuşturucu paralarını aklama amacı futbolla olan bu ilintinin başlıca nedeni.. Ancak Pablo Escobar'ın futbol sevgisi de inkar edilemeyecek kadar derin.. Takımın kaptanı da Andrés Escobar.. Andrés bu rezalet ortamda şerefini koruyabilmiş ve bu işlere mümkün olduğunca bulaşmamaya gayret göstermiş temiz birisi.. Uyuşturucu parasıyla birlikte Hem Pablo, hem Nacional, hem de Kolombiya futbolu müthiş bir yükseliş trendinde.. Bunun yanında tabii ki paranın ve futbolun olduğu yerde eksik olmayan bahis.. Ve akabinde her müthiş yükselişin sonunda olduğu gibi serbest düşüş.. Escobarlar'ın dünyaya vedası..

The Two Escobars futbol aşıklarının da, yakın zaman dünya tarihine ilgi duyanların da, hatta bunlarla en alakasız kişilerin bile beğenebileceği bir yapım.. Belgeselin bazı yönlerde tek taraflı olduğunu açıkça söyleyebiliriz.. Ancak beyninizin içi bomboş değilse kendi yorumunuzu rahatlıkla oluşturabileceğiniz kesindir, bu yüzden üslup nedeniyle kimse ıykk izlemem falan demesin.. Bunun yanında, anlatılanlar gerçekten çok çarpıcı.. Futbol keşke sadece futbol olsaydı diyor insan zaman zaman.. Her şey o kadar kirli ki..

Bir sosyoloji öğrencisi falan olsaydım The Two Escobars kesinlikle tezimde kullanacağım bir konu olurdu.. Pablo Escobar'ın olanca ahlaksızlığına karşın fakir halkla kurduğu derin bağ -her ne kadar kendisine taraftar ve itici güç bulma amacı gütse de- kesinlikle üzerine düşülmesi gereken bir konu.. Binlerce masum insan öldürmüş ve tonla canilik yapmış bir adamın ülkede belli bir kesim tarafından hala kahraman olarak görülmesi mutlaka incelenmeli.. Empati denilecek bir şey varsa işte tam da bu noktada yapılmalı.. Açlıktan gebermenin sınırında yaşayan bir halka yuva, iş imkanı, aş, hayat veren bir şeytandan nefret mi edersiniz yoksa tapar mısınız? O halktan olduğunuzu düşünün, düşünün, düşünün.. Belgesel Pablo'nun cani yönünü fazla irdelemiyor, bu çok uyuz bir konu.. Ancak dediğim gibi, yorumunuzu siz oluşturun, çıkarımlarınızı yapın..

Bir futbolcuyu kendi kalesine gol attı diye ölüme götürecek olan düzen hakkında bilgi edinmeniz, yeni şeyler öğrenmeiz emin olun ki yararınıza olacaktır.. The Two Escobars bu yönüyle çok özel bir belgesel.. Sarsıcı.. Aha da youtube'a koymuşlar bile.. Buyrun..

http://www.youtube.com/watch?v=2v4eSb2Yyy8

Ah Raif..

2012-01-06T02:50:00.004+02:00

"Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda, onun hakikatte bize hiçbir şey vermiş olmadığını görmek, bize en yakın olduğunu sandığımız sırada bizden bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey.

bunun böyle olmaması lazımdı."

...

"O'nun bana böyle yapmaya ne hakkı vardı?

O, beni birdenbire sessiz ve karanlık dünyamdan ayırmış, ışığa ve sahiden yaşamaya götürmüştü. bir ruhum bulunduğunu ancak o zaman fark etmiştim. şimdi geldiği kadar sebepsiz ve ani çekilip gidiyordu. fakat benim için bundan sonra eski uykuya dönmek imkanı yoktu. yaşadığım müddetçe türlü türlü yerler gezecek, dilini bildiğim ve bilmediğim insanlarla tanışacak ve her yerde, herkeste onu, maria puder'i, kürk mantolu madonna'yı arayacaktım.. onu bulamayacağımı daha şimdiden biliyordum: fakat aramamak elimde olmayacaktı. beni bütün ömrümce bir meçhulü, mevcut olmayan bir şeyi aramaya mahkum ediyordu. bunu yapmamalıydı..."

...

"Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben bu dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim..."

Once Brothers

2012-01-05T22:19:00.007+02:00

İki dost.. Dražen Petrović.. Vlade Divac.. Sporseverler dışındakilere pek bir şey ifade etmeyebilir ama onların dostluklarının seyri sadece sporla ilintili değil.. Onların dostluğu ve akabinde yaşananlar dünyanın ne kadar yavşak bir yer olduğunu en acı biçimde açıklıyor bir metafora dönüşerek.. Yugoslavya'da iki genç basketbolcu.. Biri Hırvat, diğeri Sırp.. Ülke henüz iç savaşa girmemiş ve o günlerde her şey güllük gülistanlık.. Aralarındaki ilişki salt sevgiye dayanıyor ve başka hiçbir unsur bu ilişkiye dahil değil.. Ancak gün geliyor ve lanet dünyanın düzeni herkesi taraf olmaya itiyor.. İnsanlar hatalar yapıyor ve dostluklar bozuluyor.. 1993'te bir trafik kazasında Dražen Petrović hayatını kaybedince Vlade Divac bir şeyi çok iyi anlıyor.. Ve diyor ki: "to build a friendship takes years, but to destroy it .. takes one second."

Bu hayat çok kısa.. Hep diyorum bunu.. Bunu tam anlamıyla idrak edebilmemize imkan yok.. Ama felek öyle bir yerden vuruyor ki insanı, anca o zaman düşüyor jeton.. Bugün Vlade Divac özelinde bir düşünün.. Kendinizi, çevrenizdekileri, anılarınızı, pişmanlıklarınızı, vicdanınızı.. Hayatta bazı şeylerin dönüşü olmadığını.. Elinizde fırsat varken pişmanlıklarınızın üstüne gidin.. Af dileyin.. Hiçbir şey için geç değil henüz.. Hayat sizi, ya da muhataplarınızı vurmadan harekete geçin.. Acele edin.. Sevgiye tutunun.. Söylenmemişleri söyleyin.. Vlade Divac'ı Once Brothers'ta izleyin.. Dražen Petrović'i izleyin.. Kardeşlerin toplum baskısıyla nasıl birbirinden uzaklaştığını izleyin.. Savaşın en acı yüzlerini izleyin.. Bir annenin evlat acısını, kolsuz bebekleri, geri dönüşü olmayan durumları izleyin.. Ve düşünün.. Sevdiklerinize dört elle sarılın.. Hepiniz bunu izleyin, rica ediyorum.. İzleyin..

http://www.youtube.com/watch?v=sGbBZhasoDs

Tatlı Rüyalar

2012-01-05T14:11:00.001+02:00

Alper Canıgüz kitaplarını nereden baksan bir 3-4 yıldır okumak istiyordum ancak bu üşengeç bünye neyi zamanında yapabildi ki bir kitabı da birkaç yıl ileri atmasın.. Afili Filintalar'ın başlıca özelliği, insanı hayattan ciddi şekilde koparabilmesi galiba.. Bu adamların yazdıklarını okurken gerçek dünyadaki sikindirik yaşamını ciddi ölçüde unutuyorsun.. Kitaplarında kurdukları dünyalar inanılmaz bir özen dahilinde çizilmiş.. Bir yandan her satırın müthiş bir çalışma sonucunda oluştuğunu açıkça görüyorsun ama bir yandan da sanki vitesi boşa atmışlar ve koca kitabı 2 saatte yazmışlar gibi geliyor.. Hem dibine kadar absürd, hem de bir o kadar sıradan detaylar.. Tatlı Rüyalar bir Dublörün Dillemması değil ancak Canıgüz'ün de bir nevi çıraklık eseri olduğunu göz önünde bulundurursak fazlasıyla doyurucu olduğunu söyleyebilirim.. Profesör Olcayto Fişek için de ayrıca tebrikler kendisine.. Muhteşem bir karakter yaratmış.. Muhteşemlik de hem iyilik hem kötülük anlamında, yaa işte öyle.. Ben sıraya uyarak başladım; Oğullar ve Rencide Ruhlar ve Gizli Ajans'tan beklentim daha büyük.. Güzel kitap..

Labirent

2012-01-03T16:49:00.001+02:00

Ecnebilerden David Fincher.. Muadili Tolga Örnek.. Yapısal olarak hayli zor, senaryosu kıt ve riskli projeleri olabilecek en üst seviyede kotarabilen isimler.. Konu, derinlik falan farketmiyor onlar için.. Boktan hayatımın 1 gününü anlatayım Tolga Örnek'e, taş gibi film yaratır adam.. Devrim Arabaları muhteşemdi, Kaybedenler Kulübü güzeldi, Labirent de olmuş..

Bu filmi değerlendirirken ülkemizi ve Hollywood'u bir kenara koymak gerekir öncelikle.. Macera-aksiyon sinemamızın ne kadar rezalet olduğu ortada.. Ve bu türdeki her yeni filme, sektöre getireceği hareket açısından büyük önem vermek elzem.. Labirent tam da bu boşluğu dolduruyor.. Eli yüzü düzgün bir filme razı oluyoruz nihayetinde.. Labirent Türk sineması'nda çok az gördüğümüz tutarlılığı veriyor bize.. İyi oyunculuklar, fazla saçmalamayan bir senaryo, dozunda ve kaliteli aksiyon, klişelerden mümkün olduğunca kaçış gibi faktörler benim için bu tür adına, ülke sineması bağlamında yeterlidir.. Tolga Örnek de bunu sağlayarak çok güzel bir seyirlik sunuyor.. Yoksa işi Hollywood kıyasına döktüğümüzde Digiturk'ün Actionmax kanalındaki(şimdiki adı ne oldu bilmiyorum) vasat filmlerden çok da bir farkı olmadığını söylemek acımasızlık olmaz emin olun.. Bu kıyasta da göze batan öncelikli eksik senaryoda.. Bu da saçmalıklarla ya da mantık hatalarıyla değil de sıradanlıkla ilintili.. Ancak kızamam, sabırlıyım; Tolga Örnek 5 sene sonra da aynı profilde bir film çekerse ancak çemkiririm.. Veya Türk sinemasından, 10 yıl sonra da yine bu düzeyde bir film çıkarsa..

Senaryo filmin eksi yönüyse oyunculuklar da artı yönü.. Tolga Örnek'in Timuçin Esen tercihini kutluyorum.. Çok popüler bir isme başvurmayıp onu tekrardan piyasaya sürmeleri güzel olmuş.. Müthiş de oynamış.. Rolün %50'sini Timuçin Esen kesmiş, %50'sini de göz altı torbaları! Meltem Cumbul'un oyunculuğunu sevemedim gitti.. Kötü oynuyor diyemem ki, başarılı gayet.. Ama ekrandaki hallerini hiç sevmiyorum.. Kısa saç da iğrenç olmuş.. Altan Gördüm çok başarılı.. Umut Kurt, Yurdaer Okur ve Ozan Bilen de çok iyiler.. Rıza Kocaoğlu ve Sarp Akkaya ise karakterlerin sığlığından dolayı sadece yüzlerini sergileyebilmiş..

Diyaloglarda aynı anda iki dil birden konuşulmasına da feci uyuzum.. Yabancı filmlerde de rastlıyoruz buna.. Ulan ya türkçe konuşun ya ingilizce.. Ya arapça konuşun ya türkçe.. Mala döndük bir o bir o..

Şiddetle tavsiye etmiyorum.. Türk polisiyesi adına umut verici diyorum.. İzleyen pişman olmaz diyorum..

Hayatın Amına Koymak İçin..

2011-12-31T22:39:00.004+02:00

haddinden fazla optizimden tiksiniyorum.. bu hayat sana ne veriyor ki neyi umut ediyorsun? bu hayat kendini kandıranların hayatı.. herkes tutturmuş bir pozitiflik.. yeni yıla neşeyle girmek.. hayatında güzel olan ne var ki.. ne var.. kendini kandırıyorsun.. hayatın boyunca kendine tonla yalan söylemişsin.. yaptığın adilikleri kendi içinde meşrulaştırmışsın.. bir maske yaratmışsın kendine ve sadece bu maskenin gereklerini, işine gelenleri yerine getiriyorsun.. sadece zevkin için.. sadece çıkarın için.. bu yaptıkların yetmiyor bir de kötümser insanları eziklikle suçluyorsun.. asıl ezik sensin.. dürüst değilsin, ve yaptıklarını hayatın gereği olarak gösterme çaban senin orospu çocukluğunu gösterir sadece..

çok ketum bir adamım.. öyle böyle değil.. topluluk içinde tabii bunlar.. sevdiğim kişilerin karşısında değil.. ama bir ortamda birden fazla kişi varsa ve tanımıyorsam onları, samimi değilsem, çok tutuk bir adam olurum ve öyle kalın ve sert duvarlar koyarım ki çevreme, insanlar anında nefret eder ve korkar.. ama ben de korkuyorum.. kırılmaktan, parçalanmaktan.. başka çarem yok.. gördüğüm her kötü tepkiyi kaldıracak gücüm yok çünkü.. nereye geleceğim.. bu ketumluk bazen utangaçlığa bazen agresifliğe evriliyor.. beni bir şekilde görmüş tanımış adamlar bir ortamda dans ettiğimi oynadığımı şarkı söylediğimi falan görse yemin ediyorum hayatlarındaki en büyük şok olur, havsalaları sikilir.. aslan burcu olmama karşın göz önünde olmaktan nefret ederim, kimse beni görmesin isterim, hep arkalarda yer alırım, saklanırım.. hele ki oynamak, göbek atmak, dans etmek, kopmak falan.. aklım almıyor valla, canlandıramıyorum zihnimde.. işte ben böyle bir adamım ve beni öküzler gibi oynatmak isteyen bir vesile var.. behzat ç 38. bölümdeki misket sahnesi.. hayatın amına koymak ya.. bitmişsin yıkılmışsın mahvolmuşsun umudun yok ama o siniri hüznü de bir şekilde atman lazım.. hayatın amına koymak için.. her gün izliyorum bu bu sahneyi.. bu kadar basit ve bayağı gözükmeye yatkın bir sahneyi bu kadar yakıcı bir hale büründürmeyi başaran senarist yönetmen oyuncu kim varsa hepsinin alnından öpüyorum..

bir şeyleri başarman için seni şevklendirecek bazı şeylere ihtiyacın var.. bazen sevgi, güven, inanç.. bazense o koştuğun şeyin niteliği.. bu hayatta ne bok olacam ben? ekonomiyle alakalı bir bok.. istemiyorum ulan.. istemiyorum.. sonra askerlik var.. istemiyorum onu da.. insanlar çalışma delisi.. anlamıyorum.. anlamak da istemiyorum.. şu kadar kısa bir hayatta çalışmayı istemek neden lan.. kimse para kazanmak falan demesin.. o zorunluluktan bahsetmiyorum.. istekten bahsediyorum.. cebinde trilyonları dahi olsa çalışacak adamlar var lan.. manyak mısınız olm.. la bi gidin la..

bu hayat bana hiçbir bok vaadetmiyor.. bok yoluna gitmemiz, hapislere düşmemiz an meselesi, olmaz olmaz demeyin.. bu ülkede bu hayatta her şey mümkün.. kalkamamacasına düşmemiz çok yakın.. her yanımız felaket.. her yanımız mutsuzluk.. her yanımız ölüm.. neyin çabası neyin umudu.. çok yalan çok.. milletse o kadar gamsız ki.. o kadar yavşak ki.. ne diyor emrah serbes usta: "Bir derviş ya da bir manyakoğlumanyak değilseniz olayları küçültmeden ya da büyültmeden, oldukları gibi kabul ederek yaşayamazsınız." ama yook.. verdiğiniz her tepkide o çarkın dişlileri, insanlar, size çakacaktır.. ezecektir.. niye? daha yükseğe çıkmak, daha çok kazanmak, daha çok yaşamak için.. sikeyim böyle hayatı..

kalbinin temizliği suretinin yansıması olan, önyargısız, hayata karşı duran, ama henüz tanımadığım kişilere içiyorum.. kalbimin, boğazımın tellerine asılıyorum, haykırıyorum.. bir nağme çıkıyor dışarı.. akıyor gidiyor.. boşluğa mı, başka bir boğaza mı, kalbe mi.. bilmiyorum.. sanmıyorum.. bu hayat sadece ölümü vaadediyor.. vicdanını sikeyim dünya.. vicdanınızı sikeyim insanlar.. vicdanını sikeyim 2011.. kıyma bana 2012.. kıyma.. kıymayın amına koyayım..

Drive

2011-12-30T18:59:00.001+02:00

Sonradan "eh ya değişik, faydalı bir tecrübeydi be" düşüncesine doğru doğru biraz evrilmiş olsa da, fikirlerim genel olarak hala geçerli Valhalla Rising hakkında.. Olaya bu filmle girme nedenimse Valhalla Rising ile Drive'ın aynı yönetmenin elinden çıkmış olması.. İsmini siktiğimin filmi maalesef ki içimden bana "valavalavallah sevdim seni valavalavallah yaktın benii" şarkısını söyletmekte.. Bu yüzden agresif tutumum yüzünden özür, de dilemiyorum, beğenmeyen siktirip gider öf..

Nicolas Winding Refn kişisi, sana sesleniyorum.. Bana bizzat yöneltmiş olduğun herhangi bir af dileme çabasını görememiş olmamı, yönetmen sıfatın nedeniyle doğal olarak sahip olduğun o pislik egona ve kibrine yoruyorum.. Yoksa sen de biliyorsun yediğin boku.. Ama normal hayatında kinci bir adam olan ben, nedense sana karşı ikinci bir şans verme eğiliminde hissettim kendimi.. Bu dürtü sonucunda da Drive'ı izledim.. Biliyorum, af dilemek zordur, bu amına kodumun hayatında insanlar(?) o sikik egolarını yenip de af dileyemez kimseden.. Ama sen bu filmle başın önünde, masumane bir duruşla konuştun benimle.. Özür diledin.. Affet beni abi dedin.. Drive dedin Gosling dedin üslup dedin kanıma girdin.. Seni affettim Nicolas Winding Refn.. Affettim seni çocuk.. Artık sıkı bir takipçinim.. Büyüksün abi..

Drive daha ilk dakikasından itibaren parçaladı beni.. Bir yandan sakinliği pompaladı bünyeme, diğer yandan kolumdaki tüyleri kaldırdı.. Zihnim o şahane müziklere mi yoksa o müthiş çekimlere mi odaklanacağına bir türlü karar veremedi.. Arada bıraktı beni Drive.. Driver'ı seveyim mi sevmeyeyim mi bilemedim.. Ne istediğini bir türlü yansıtamayan Irene'i sarayım mı yoksa sövüp siktir mi çekeyim bilemedim.. Yediği tonla bok olmasına karşın pişmanlığıyla yüreğe dokunan Standard'a acıyayım mı kin mi duyayım bilemedim.. Aptal gibiyim hala.. Süper senaryolar süper zeki adamlardan çıkabilir, bunu bir mantığa oturtabilirim.. Adam zeki beyler derim çıkarım işin içinden.. Ama bu hem dingin hem de yürek kabartan filmi, bu tarzı, bu sade anlatımı neye yoracağımı bilemiyorum.. Sanat bu işe lan.. Saygı duyulası..

Bağımsız mı dersiniz indie mi dersiniz bilemem, anlayın siz.. O etikette bir film çekecekseniz böyle çekin ulan işte.. Yine egonuzu tatmin edin, ruhunuzu doyurun, açlığınızı giderin ama azıcık adam olun ak.. Küçücük bütçelerle çekilen bu kocaman filmlere bayılıyorum.. Ryan Gosling'in The Notebook giysisinden iyiden iyiye kurtulmuş olması çok iyi.. Ses tonu süper adamın.. En odun göründüğü anlarda bile çok büyük oynuyor aslında.. E zaten efsane film Blue Valentine nedeniyle ayrı severim kendisini, canını yirim.. Carey Mulligan da çok değişik bir hatun.. Bir yandan o gamze ve bakışlarla 35'ine gelse bile 25'inde gösterecek bir küçüklüğe, masumiyete, munisliğe, kedi canınılığa sahip ama bir yandan da öyle bir seksapel var ki en azgın, en yırtık, en yosma karakteri de bile süper oynayabilir.. Shame'de azıcık ucundan vermişti o havayı.. Nasıl bir midesiz olduğunu da belirtmeden geçemeyeceğim, pis karı, allah belanı versin..

Aman aman bir senaryosu olmasa da popülarite amacı gütmeyen, sade, sansasyonel olmaktan uzak, hoş ve çok gerçek yapısıyla beni feci yakalamış bir filmdir özetle Drive..

8

Nar

2011-12-28T17:30:00.000+02:00

Özeti genelde kendim yazarım ama sinopsis o kadar şahane ve açıklayıcı ki paylaşmamak salaklık olur.. Buyrun..

"hepimiz nar taneleri gibi birbirinden ayrıyız: hem çok benzeriz, hem de çok farklıyız. ama açılmamış bir bütün nar gibiyiz aynı zamanda. bizi bir arada tutan kabuk; birbirimize duyduğumuz inançtır.
peki ya o kabuk çatlarsa... ya birbirimize duyduğumuz güven dahil inandığımız herşeyden kuşkuya düşersek... ya adalet duygumuz kaybolursa... ya, her insan kendi adaletini aramaya başlarsa... çatlayan bir nar gibi taneler her yere yayılmaz mı?
nar; bir kadının kendi adaletini aramasıyla başlayan bir öykü...
nar; apayrı şeylere inanan dört kişiyi bir evin içinde, yarım gün gibi kısa bir sürede adalet konusunda, kendilerine yarattıkları inanç dünyaları konusunda ciddi bir sorguya tabi tutuyor."

Ümit Ünal demeçlerinde bu filmi "özüme döndüğüm bir film" olarak tanımlamış..Büyük oranda tek bir mekanın içinde çatışan az sayıda kişi, ve çok yoğun bir psikolojik anlatım.. Böyle bir tarzı izlenebilir kılmak ve içini doldurmak çok zor bir olay bir kere.. Ve belirtmek gerek ki Ümit Ünal Nar'da bunu olabilecek en üst seviyede kotarmış.. Bu açıdan tebrik edilesi..

Filmin, takık olduğum adalet konusunun üstüne oturması ve toplumun yozlaşmışlıklarına ciddi anlamda çakıyor olması beni mest unsurlar.. İdil Fırat'ın çok başarılı tiradında tanık olduğumuz detaylar hayatın her alanında karşımıza çıkan cinsten.. Ahlaki ve etik unsurları her seferinde yok sayarak bencilce yaşamanın "hayatın gereği" olarak lanse edildiği bu amına kodumun dünyasında bu kokuşmuşluğa çakan her kimse feci takdir ederim bir kere bu cesaretinden ötürü..

Bu lanet dünya insanların kendilerini masumlaştırdığı dünya maalesef.. Herkes her türlü boku yiyor, kazığını atıyor, hak gasp ediyor, sonra da bunları hayatın işleyişinin gereği olarak nitelendirip normalleştiriyorlar.. Azıcık bakın bir etrafınıza, milyon tane örnek göreceksiniz bu orospu çocuklarından biri değilseniz eğer.. İşte Nar, giriştiği bu yoldan alnının akıyla çıkıyor ve amacına ulaşıyor, görmeye cesareti olan da görüyor bu meydan okumayı..

Nar çok çok güzel bir film değil nazarımda.. Ama yönetmenin bir şeyi amaçladığı, bir tarzı benimsediği ve doğal olarak da bu şekle uygun çektiği bu filmden fazlasıyla tatmin olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.. Bu tatmini sağlarken de izleyici beğenisi gözardı edilmemiş birçok overrated yönetmenin yaptığı gibi.. Beğendim ben..

Takıldığım nokta ise Ümit Ünal'ın Altın Portakal'da hüsrana uğramasının ardından yazdığı şu posttur.. Burada şahsen çok yoğun ve biraz da tehlikeli bir ego görüyorum.. Bu üsluptan hiç hoşlanmamış olmakla birlikte hak verdiğim birçok düşüncesi de var.. Altın Portakal jürisinin iğrenç tercihleri, Türkiye'de ödül sisteminin ne kadar hakkaniyetsiz oluşu gibi gibi.. Ancak bu eleştiriyi yaparken, en iyi film ödülünü kazanan filmi 40 dakika kala terkettiğini söylemek onun açısından bir çuval inciri berbat ediyor bence.. Kalite hakkında söylediklerinde gayet haklı olabilir, bilemem, ancak bu hırs ve üslup kendisinin zararına olacaktır, açık bu.. Yoksa dediği çoğu şeyde haklı..

Nar nihayetinde gişe amacı gütmeyen, sansasyon peşinde olmayan, tamamen yönetmenin ruhsal tatminine odaklanmış, kendi çapında başarılı bir film.. Sinemaseverler içinse ilginç bir tecrübe olacaktır kesinlikle..

Bunun yanında Serra Yılmaz'ın film boyu aynı surat ifadesiyle oynamasının beni yine gıcık ettiğini söylemeden geçemeyeceğim.. Çok donanımlı ve yetenekli birisi olabilir ancak sinema bu alanların dışında almalı bence onun adına.. Bir kere mimikleri ve ses tonu karakterin dinamiklerine çok aykırı duruyor.. İrem Altuğ beklemediğim ölçüde başarılı.. İdil Fırat ise filmin en başarılı seçimi.. Erdem Akakçe de filmi asıl sürükleyen isim, çok büyük oynamış..

7

Sinek Isırıklarının Müellifi

2011-12-23T20:21:00.000+02:00

Sanırım arada kaldım gene.. Bazı kitapları, okuyanların çoğunluğu sevmiş olsa da sevemiyorsunuz.. Elif Şafak'ın Mahrem'i de böyleydi mesela benim için.. Kitabın içine bir türlü girememiş, ana karakteri sevememiş, üsluba uyum sağlayamamış, güç bela bitirmiştim..

Barış Bıçakçı'yla tanışmam bu kitapla oldu.. Bu yüzden geçmiş kitaplarındaki üslubuyla ilgili tek kelime edemem, burada ne gördüysem onu yazacağım.. Kalbimin en özel yerine koyduğum kitaplarda ortak nokta ana karakteri çok sevmiş, kendime katmış, onda kendimi bulmuş oluşumdur sanırım.. Veya da yazarın üslubuna yakınlık duymuşumdur.. Olay elektrik meselesi işte aslında ya.. Sinek Isırıklarının Müellifi'ni, yani Cemil'i, başından itibaren bir türlü sevemedim gitti.. Şu hayatta insana dair tiksindiğim detayların birçoğunu bünyesinde toplamış ve ahlak, şeffaflık, adalet anlayışıma fazlasıyla ters bir karakter.. Yazarın da bu karakteri insanlara sevdirmek amacı gütmediği aşikarken, ve karakterin yediği naneler ve samimiyetsiz yanı da ortadayken millet nasıl aşık olmuş bu karaktere inanamıyorum doğrusu.. Kendi bencilliklerini ve yanlışlarını, yanlarına benzer minvalde birisini katarak örtme çabası sanırım.. Kendinizi Nazlı'nın yerine koyun ve Cemil'in eyleme geçmemiş arzularını bir düşünün bakalım neler hissediyorsunuz? Ne yazıyordu Hakan Günday'ın kitabında: "Arzu eylemden daha az günah değildir.." (böyleydi sanırım)

Karakteri benimseyememiş oluşum yazarın başarısını gözardı etmeme sebep değil elbette.. Barış Bıçakçı'nın Cemil karakterini yaratırken dürüst davrandığını düşünüyorum.. Aksi olsa nefret ederdim zaten.. Bıçakçı, Cemil'i asla makul biri gibi göstermeye çalışmıyor, aksine hatalarıyla ve defolarıyla sunuyor, meşrulaştırma amacı gütmüyor..

Bunun yanında kitapta karşılaştığım tespitlerin çoğu zekice ve özgün olsa da 166 sayfalık kitabın bu tespitler içinde birazcık boğulmuş oluşu kitap adına olumsuz bir durum bence.. Cemil'in minik ve sıradan, toplu konuta sıkışmış yaşamı o durağan anlatım için hayli yeterli olabilecekken her sayfadan tespit fışkırması pek hoş olmamış.. Tabii ki Cemil'in kafa karışıklığı ve buhranı alakasız tespitler ve rüya niteliğinde düşüncelerle okura yansıtılmak zorundaydı, ancak ben ölçünün kaçtığını düşünüyorum..

Toplu konut dedik.. Cemil ve Nazlı'nın, Ankara'nın merkezinden uzakta, toplu konut dahilindeki yaşamlarına dair detaylar gerçekten muhteşem.. Reçelden komşuya, otobüsten balkona, gündelik hayata dair pek de önemsemediğimiz bir sürü detay bu kitaba ruhunu kazandıran başlıca etken.. Bu nedenle bana, bu kitabı sevememiş olsam da Barış Bıçakçı'nın yazarlığı hakkında büyük güvence veriyor ve Bizim Büyük Çaresizliğimiz'i zihnimin bir köşesine ileride gün yüzüne çıkmak üzere kazıyor..

Hugo

2011-12-23T01:28:00.002+02:00

İtiraf edelim anam babam.. Taşşaklı bir yönetmenin adını görsem de, off çocuk filmi yeaa diyip geçesim gelmişti benim de.. Bazı önyargılar o kadar bizden, içimizden olmuş ki o fikir refleksini önlemenin mümkünatı yok ilk tezahür anlarında.. Ancak işte sağda solda yorumlar okuyunca falan kırabiliyorsun o taş kafanı.. Bir de biz ki tolga abi'nin hugo'sundan başka hugo bilmeyiz, yerine yenisini koymak da zor geldi haliyle!

Nedendir bilmiyorum gerçeküstü ve fantastik filmlere çok zor ısınıyorum.. Tarifi mümkün olmayan bir güdü beni esir alıyor ve yok arkadaş sen sevemezsin bu tarzı diyor.. Yüzüklerin Efendisi'nin falan yanından geçmemiş adamım yani düşünün.. E şimdi bu kıl herif Hugo'nun fragmanını izleyecek ve mest olacak falan ha? Geçiniz.. Sadece 3d'ye hayran kalmıştım ve hmm diyip geçmiştim.. Dediğim gibi, ta ki övgü dolu postlar okuyana kadar..

İzlediğim filmler atomu parçalasın ya da hiiç görülmemiş duyulmamış yorumlar içersin takıntım yok.. Bu yüzden özellikle beyazperde karşısında önemsediğim başlıca şey aptal yerine konmamak ve sinema denen olgunun büyüsüne kapılabilmek.. Benim için Hugo'nun mest eden tarafı budur.. Büyülendim.. Avatar sonrası boku çıkan 3d hadisesinden sonra -ki neredeyse hiçbirini izlemedim o 3d'lerin- insan 3d filmlerden şüphe duyuyor olsa da başta, çıkan sonucun güzelliği siliyor bütün olumsuzlukları.. Hugo daha ilk saniyesinden itibaren zembereğini siktiğimin hayatından çekti kopardı beni; her daim kaşlarımı çattıran en ufak bir detayı dahi aklıma getirmeme engel oldu.. Bu sine-masal şahaneliğin yanında gayet güzel bir senaryonun olmasıysa iyi görüntü-boktan hikaye korkumu da yenmemi sağladı..

İşler fanteziye kaçınca burnum bükülüyor demiştim.. Ama mesela The Illusionist ve The Prestige'de de uçuk kaçık ve hassiktirlik olaylar söz konusuydu ama kendi içlerinde bir mantığı vardı.. Hayatın tokat niteliğindeki gerçeklerine uyması şart değil yani illa ki.. Filmin kasvetli ve karanlık yapısına uysun yeter.. Hugo'da da işte o masalsı tad öyle güzel öyle tadında harmanlanmış ki gerçekle.. The Illusionist'teki portakal ağacını hatırlarsınız, otomaton'la aynı mantık işte.. Hem bir o kadar imkansız hem de bir o kadar gerçek.. İşte bunu çok sevdim ben..

Bir diğer şuku nokta ise film içinde film sürpriziyle karşılaşmam oldu.. Sinema tv öğrencisi değilim, sinemanın geçmişine de öyle ilgim olmadı hiç, sinemasever bile sayılmam, sadece izlediği filmleri arşiv niteliğinde kendince yorumlayan basit bir adamım -Taxi Driver'ı bile izlemedim lan!-; haliyle de Georges Melies'ten falan haberdar değildim.. Ve Melies'i, sinemanın tarihini, nokta kadar dahi olsa bu şekilde, bu güzellikle öğrenmiş olmak inanılmaz şanslı hissettiriyor beni.. Melies'in geçmişini anlattığı o 10 dakikalık bölüme aşık olan herkes The Artist'e çıktığı gün gitmeli.. Aldığınız tat çok tanıdık gelecek..

Ben Kingsley filmin kralı olmuş çok net, hayran oldum.. Asa Butterfield tip olarak cuk oturmuş olsa da oyunculukta sönük kalmış bence.. Chloë Grace Moretz büyük yıldız olacak, acayip bir ışığı var.. Neresi 97'liyse.. Jude Law'la 2-3 flashback daha olmalıymış bence, Scorsese bozdu lan! Rene Tabard'ı oynayan adamın kim olduğunu film boyunca düşündüm, çok tanıdık geldi.. Şimdi gördüm ki nefret ettiğim Coen kardeşlerin eh filmi A Serious Man'de muhteşem oynayan Michael Stuhlbarg imiş..

Hugo elbette ki izlemeleri için insanların kafasını sikeceğim bir film değil ancak bu büyü de tadılmalı be.. Ayrıca iyi ki vizyon tarihinden epey sonra gitmişim.. Şu günde bile yetişkin biri popcorn yiyerek seyrettiyse, çıktığı günleri düşünemiyorum.. Çocuk filmi diye abanmıştır çekirdek aileler.. Gerçi yetişkinlerimiz de ayrı hayvan ya neyse.. 3d'siz izlemek de bambi'de dürümü kaşarsız yemek gibi bir şey olur..

Uzun zamandır nefret ettiğim şeyin gene karşıma çıkmasıysa sinirimi bozdu gene.. Amına kodumun dünyasında milyon tane ülke ve dil var.. Ama duyduğumuz her bok ingilizce.. Yeter lan.. Gerçi bunlar yine de aksan falan kasmamışlar.. The Reader neydi lan öyle.. Eyfel Kulesi götünüze girsin..

8

Monte Cristo Kontu

2011-12-19T16:04:00.001+02:00

Ben hiçbir zaman güçlü biri olamadım, ama kimsenin de adamı olmadım! diye girmeyeceğim elbette lafa; az önce behzat ç izledim de zihnim bir anda oraya kaydı :) Ama çekin amına koyayım! Öeeh..

Ben hiçbir zaman güçlü biri olamadım.. Birisi bana insan gibi davranmadıysa, kalbimi kırdıysa, paramparça ettiyse, istisnai bir iki durum haricinde asla hakettiği tepkiyi gösteremedim o kişiye.. Her zaman her şeyi içime attım ve bu çoğalan yaralar çoğalmakla kalmayıp birleşerek hayatımı daha çok sikti.. Ben sadece izledim.. Küçüklüğümden beri gerek beni direkt olarak ilgilendiren, gerekse de toplumu tümüyle ilgilendiren olaylar karşısında hep çocukça intikam hayalleri kurdum.. Adalet kavramına müthiş bir inancım ve bağlılığım vardı çünkü.. Cüsse ve zihin büyüdü, hayaller ise çocukça kaldı.. Geceleri her yattığımda, kendi zevk ve egoları uğruna insanlarla çatır çatır oynayanlardan, kendi bokluğuna bakmadan herkesi utanmadan aşağılayanlardan, yalanlarıyla her daim öne geçip hak yiyenlerden, çıkarcılardan, aşırı bencillerden, kadınlardan hep intikam aldım.. Adaleti bu şekilde sağladım.. Bu kısıtlı adaletin tek faydasıysa hiç değilse kesintisiz olarak uyuyabilmeyi becermem oldu..

En boktan anlarda bile, şu hayattan siktir olup gitmeyi istediğin ve ciddi ciddi düşündüğün anlarda bile iki şey seni ayakta tutuyor kendini çok güçsüz hissetmene karşın.. Her şeye rağmen umut, her şeye rağmen intikam.. Bu ikisi öyle zehirli ve güçlü ki.. Bir yandan seni yok ediyor, bir yandan ayakta tutuyor.. Hayatımın intikamı hakeden minimal unsurlarının hiçbirinden intikam alamadım.. Deneyemedim bile.. Ama hala çok istiyorum ve hep hayalini kuruyorum.. Yaptıklarının bedelini ödemeyen insanlar hiçbir zaman yaptıkları orospulukların, orospu çocukluklarının farkına varmayacaklar çünkü.. Bu amına kodumun adaletsiz ülkesinde ve tüm dünyada gerçek adaleti kısasa kısasın sağlayacağını düşündüm.. Diğer bütün yaptırım ve cezalardan tiksinti duydum.. Toplumsal infiali önlemek ve ses kısmak maksatlı cezalardan hep nefret ettim.. Hukukçu değilim, ama sikimde de değil.. Hep kısasa kısas istedim.. Ve hayallerim hiç bitmedi.. Ben intikama aşığım..

Kendi eksikliğimden ve hayallerimin uzaklığından ötürü intikam savaşçılarına hep gıpta ettim.. Eğer gerçekten haklılarsa, en büyük savunucuları ve destekçileri oldum.. O keskin intikam ateşiyle yanıp tutuşurlarken; gözlerine ateş düşmeden önceki o hüzün anında gözlerindeki yaş oldum.. Dizilerde filmlerde kitaplarda arkadaş anılarında veya başka bir yerde hangi intikam hikayesiyle karşılaştıysam, ben de aldım o intikamları.. Evet belki hiçbir şey yapamadım, ama göğsümü ağrıtan o hırsın, o mutlu -ya da haklı- sonlarla birlikte azaldığını hissettim.. Zehrim akıyordu..

Ama birikmesi hiç bitmiyordu.. En sonunda Monte Cristo Kontu hayatıma girdi ve en büyük boşluklarımdan birini doldurdu.. İyi olmaya ve iyi kalmaya çalışanın günün birinde muhakkak iyi olanı elde edeceğine çok uzun yıllar boyunca inanmış ve nihayetinde bu hayal balonu patlayınca sudan çıkmış balık gibi ortada kalmış birisi için 19 yaşındaki tertemiz Edmond Dantès müthiş bir dayanaktı.. İntikam hikayeleri bütün insanlığı etkilese de söz konusu kahramanda -o ilk en saf ve naif halinde- kendini bulanlar çok daha fazla bağlılık duymuşlardır o hikayelere.. Tek suçu insanlık olan Edmond Dantès'nin de, uğradığı ihanet sonucu düştüğü çıkmaz, bu hayali karakteri basit ve tenha hayatınıza +1 dost olarak yansıtıyor.. Ve gözünüzü karartıp dalıyorsunuz o dünyaya..

Alexandre Dumas'nın yarattığı bu muhteşem eseri, intikam kavramının iyice laçkalaştığı ve olur olmaz yerlerde adeta piç edilerek her fırsatta kullanıldığını düşündüğünüzde bir evlat gibi sahiplenmemeniz imkansız.. Üzüntünün, aşkın, adaletin, nefretin, gururun, bencilliğin, saygının, sevginin, hırsın, insana dair ne kadar bıçak sırtı duygu varsa hepsinin hem en tepe hem de en dip noktasıyla bu denli derinden hissettirilerek yansıtılması inanılmaz bir dehanın becerebildiği bir iş.. Bir an hırsımdan güneş kadar büyüyerek dünyayı elime alıp bütün gücümle evrenin boşluğuna fırlatmak isterken hemen sonrasında da gözlerimi doldurmuş bir yaş yanağıma süzülebildi bu kitap yüzünden.. Sonunu adım gibi bilsem de hayatım boyu aklımdan silinmeyecek bir heyecan ve merak duygusuyla çıldırttı beni.. Edmond Dantès'yi çok sevdim ben..

Böyle bir karakter keşke gerçek olsaydı, o intikamın ateşinin kavurduğu gerçekten yaşamış kişiler var olsaydı dünya üzerinde birkaç kişiyle sınırlı kalmış olsa da, diye hep hayaller kurdum yine.. Sonradan öğrendim ki Alexandre Dumas bu başyapıtı Pierre Picaud diye bir adamın hikayesinden esinlenerek yazmış.. Özet olarak Pierre Picaud 3 arkadaşı tarafından evliliği öncesinde feci bir ihanete uğrayıp hapse düşüyor ve sonra olaylaa olaylaa gelişiyor ve akabinde bu amcıklardan Monte Cristo Kontu'ndan farklı olarak oldukça kanlı bir şekilde intikamını alıyor.. Adamsın diyoruz kendisine..

Buraya kadar gelenlerin spoiler olayına takmamasını mümkünse rica edeceğim.. Zira Monte Cristo Kontu'nun içeriği bugüne dek muhakkak bir sürü yerde karşınıza çıkmıştır veya bir şekilde duymuşsunuzdur.. Ki bu romanda önemli olan nihai sonuç değil, intikamın şekli ve süreçtir.. Bu yüzden rahat olunuz..

Kitap var, kitap var.. Monte Cristo Kontu'nu çocukken falan okumadığıma şükrediyorum.. Kitabı bitirdikten sonra etrafta bir sürü araştırma yaptım ve gerçekten çok iğrenç şeyler öğrendim.. Benim okuduğum basım İthaki Yayınları'nın Aysel Altınel imzasıyla yayınlamış olduğu muhteşem çeviri.. Kitap bir kere 1050 sayfa, ve bu sayfalar normal bir kitap ölçüsünden daha büyük, ayrıca font da fazlasıyla ufak.. Yani standart ölçüde bir kitaba oranlarsak 1500 sayfadan fazla tutan bir eserden bahsettiğimizi rahatlıkla söyleyebilirim.. Ama gelin görün ki bu muhteşem eser toplum tarafından tamamıyla bir çocuk kitabı olarak bilinmekte ve sunulmakta.. 100 150 sayfalık bir Monte Cristo Kontu'nu düşünün.. Ve araştırmamda gördüm ki hayati unsurlar taşıyan kısımların kesilmesi -ki kitapların 1/15'lik bir orandan oluşturulduğundan bahsediyorum, kesilmeye bak hele!- bir yana dursun, birçok yayınevi kitabın sonunu dahi beğenmemiş ve değiştirmiş! Bu iğrençliklerin yanında yine birkaç yayınevinin biraz daha kapsamlı -400 500 sayfa- basımlar yaptığını biliyorum ama yine de ısrarla uzak durun diyorum.. Evet, tuğla gibi, okuması çok zor ve yorucu; ancak muhakkak İthaki çevirisinden başkasına elinizi dahi sürmeyin.. 49 tl'lik etiket fiyatı korkutucu gözükebilir ancak internette 35 tl civarına bulmak mümkün.. Veya kitap fuarı falan kovalayın, geçenki tüyap'ta bizzat yayınevi 25 tl'ye satıyordu mesela.. Hee tuzunuz kuruysa verin gitsin 49 lirayı.. Her bir kuruşuna değecek bir kitaptır çünkü..

Bugüne dek birçok kez sinemaya ve televizyona aktarılmış Monte Cristo Kontu.. Ama ben izlemekten çok korkuyorum.. Şunca zamandır kitap ve sinema uyarlamalarını aynı postta yazdım ama bu sefer ı ıh.. 1000küsür sayfalık bir kitabın 2 saatte hakkı verilerek aktarılabileceğine zerre ihtimal vermiyorum, okuduğum film yorumları da beni destekliyor.. Ayrıca zihnimde kurduğum muhteşem kont figürünü bir karakterin yıkıp onun yerine geçmesini istemiyorum.. Sadece nette gezinirken şu aşağıda göreceğiniz kont figürü ilgimi çekti ve çok beğendim.. Kontun kararlılığını, korkutuculuğunu, etkileyiciliğini, karizmasını, hüznünü ve intikam hırsını çok iyi resmetmişler.. Filmleri izlemeyi pek düşünmüyorum ama yine de bir açık kapı bırakayım ya.. Ayrıca Fransa'da tv'ye bir mini dizi olarak aktarmışlar ve Dantès'yi Gerard Depardieu oynuyormuş, yapım da çok sağlammış, belki izlerim..

Yazdığım bunca şeyden sonra tavsiye içerikli cümleler kurmayayım bir zahmet değil mi.. Kontun ruh halini çok iyi yansıtan şu müthiş pasaja göz atarak kitap konusunda bir fikir edinebilirsiniz..

http://bosverabidalganabak.blogspot.com/2011/09/insan.html

Monte Cristo Kontu ve Ezel İlişkisi

Ezel hakkındaki fikirlerimizi zaten burada birçok kez dile getirdik.. Bu yüzden tekrara girmeyeyim, göz atmak isteyene linki vereyim.. Biliyorsunuz ki senaristler Kerem Deren ve Pınar Bulut bu diziyi oluştururken Monte Cristo Kontu'ndan esinlendiler.. Ama bizim amına koyduğum önyargılı halkımız olayı direkt karşılaştırmaya indirgediler ve Ezel'i aşağıladılar.. Uyarlama ve esinlenme arasındaki farkı idrak edemeyen piçlerin ta belasını sikeyim.. Neyse.. İki eser arasında haliyle bir sürü benzerlik olduğu gibi, asla yadsınamaz düzeyde farklılıklar da var.. Değinelim..

Eyşan.. Şimdi ülke sınırlarında bu diziyi bizim ağlak insanımıza benimsetmek istiyorsanız hikayenin her daim içinde kalacak ve esasoğlan'ın deli gibi aşık olduğu bir karakter bulundurmak zorundasınız.. Bu açıdan Eyşan da en az Ezel kadar ön plandaydı Mercedes'in romandaki yerinin aksine.. Ancak büyük bir fark vardı.. Mercedes kimi yanlışlar yaptıysa da Edmond'a asla ihanet etmemişti.. Eyşan ise Ezel'in hayatını sikti kendince geçerli bir nedeni olsa dahi.. Eh dizilerde "pembe" sosun eksik olmaması şart ise bu topraklarda, aşkın içine intikam da girdi mi, hayli yoğun bir malzeme elde etmiş oluyorsunuz, bu yüzden yerinde bir değişiklik olduğunu söyleyebiliriz..

Dramın katkısını arttırma güdüsünden bahsettik.. Sırada Ali var.. Edmond Dantès'nin romanda çok yakın bir dostu yok bir kere.. Ezel'in ise Ali abisi var.. Ali'yle aralarındaki ilişki hem dostluk hem de abi kardeş ilişkisi gibi.. Sarsılmaz bir güven ve adanmışlık.. Bu yüzdendir ki Ezel'in sırrını döktüğü sahnelerde en çok Ali'ye karşı olanında etkilendik, ki müthişti.. Fernand ve Danglars'dan farklı olarak bu Ali karakteri de dizi için çok yerinde bir hamleydi..

Fernand Cengiz'e tekabül ediyor.. Cengiz'le Ezel kankaydı.. Fernand ise Mercedes'in kuzeni, ve Edmond'ın haliyle yakın olmadığı birisi.. Ama komploya katılım açısından yakın bir profildeler.. Cengiz, Yiğit Özşener'in de muhteşem oyunculuğunun da etkisiyle çok daha zeki Fernand'a göre..

Danglars'ın karşılığı da pek yok.. Olayı kuran kişi olarak düşünürsek Serdar'la ilişkilendirebiliriz.. Dayı ise hapisteki Rahip Faria.. Burada spoiler vermemek gerekir.. Dönemin koşulları ve şartları düşünüldüğünde bu ana değişiklikler yapılmak zorundaydı ve senaristler de bu işi hayli güzel kotarmıştı..

Dizi ilk sezonda bugün milletin yana yakıla izlediği yabancı dizilerin hiçbirisinden eksik değildi, fazlası da vardı.. Ancak bizim lanet olası entelijansiya Kenan İmirzalıoğlu'na zaten gıcık, üstelik dizide durmadan özlü söz falan duyuyorlar, e bir de takım elbise falan, kabul etmediler tabii Ezel'i götü kalkık mallar.. Ama Ezel intikam denen olguyu olabilecek en üst seviyede yansıttı.. 33 bölüm boyunca tarih yazdı adeta.. Ve hala o ilk sezon kalite açısından efsane düzeydedir, izleyenler kesinlikle pişman olmaz..

2. sezon ise ilkinden bağımsız olarak düşündüğümüzde çok kaliteli bir dizi sezonu olsa da Ezel çıtayı öyle bir yere yükseltmişti ki beklentileri karşılayamadı maalesef.. Bir dizi merak unsuruyla tutunur piyasada.. Kitapta Kontun sırrı nasıl sonlara doğru açığa çıktıysa, Ezel'in sırrı da 2. sezon sonlarında açığa çıkmalıydı ancak senaristler ne yazık ki ilk sezon sonunda bitirdiler ellerindeki malzemeyi.. Ve 2. sezon kimseyi tam anlamıyla doyuramadı.. Kenan İmirzalıoğlu'nun yakın zamandaki röportajında kurduğu şu cümleden de -"‘Ezel’ Türk dizi sektöründe özel bir işti. Her açıdan. Özellikle ilk sene."- ekibin de olayın gayet farkında olduğunu anlıyoruz.. İçimde hala çok büyük yaradır bu.. Keşke sırlar sır olarak kalsaydı da bu kadar erken harcanmasaydı.. Ali'nin sırra vakıf oluşu ilk sezon finalini oluştursaydı mesela.. Sonra 2. sezonda da yavaş yavaş düşmanlarına, en son da sırasıyla Cengiz'e Eyşan'a Serdar'a falan.. Öf neyse..

Geberip gitmeden önce okuyun bu kitabı..

Uzun Hikaye

2011-12-17T01:40:00.000+02:00

Uzun Hikaye sayfa sayısıyla hayli kısa, ancak içeriğinin kapsadığı zaman dilimi açısından da epey uzun bir yol hikayesi.. Hayattan istedikleri şeyi sorunsuzca çekip alamayan ve talihin hep kör kısmına denk gelmiş bir baba oğulun oradan oraya çaresizce savrulması..

Bir şeyi istersin, ama olmaz, mümkünatı yoktur ya hani, uzun Hikaye buradan yola çıkıyor işte.. Meselelerin neresinden tutsan elinde kalacağı anlarda bir şekilde hamleni yaparsın umutsuzca ama, huzur sana ömür boyu haram olmuştur artık.. Tek sebebi mutlu olmak istemendir oysa.. Hayat adaletsiz.. Baba oğulsa dalından kopmuş yaprak misali çaresizce oradan oraya sürüklenmekte.. Hayat gösteriyor gösteriyor ama hiç vermiyor.. Aksine bir şeyleri koparıp alıyor hep..

Mustafa Kutlu hayranlık uyandırıcı naif ve sade anlatımıyla öyle çok sevdiriyor ki bu baba oğulu.. Onları yolda görsem o ellerinden düşmeyen bavulları iki dakika da ben taşıyayım isterim.. Mutlu olurum bundan..

Anadolu'nun ücra kasabalarında geçen ve Anadolu insanını, yaşamını, kasabadan dışarı çıkmamış saf kalplerin el değmemiş sıcacık dertleri ve hayallerini ustalıkla anlatan çok ama çok özel bir hikaye bu eser.. Benim kalbimde çok sağlam bir yer edindi.. Okuma serüvenini bitirince kapağı avucunun içiyle okşatan cinsten bir kitap diyeyim, siz anlayın..

Haberdar olup okuma sebebim ise efsane dizi Deli Yürek'in ve Kurtlar Vadisi'nin efsane 1-55 bölümlerinin yaratıcısı Osman Sınav'ın bu filmi Yiğit Güralp'in senaryosuyla sinemaya aktaracağını ve baba karakterini de canımız paşamız naifimiz güzel insanımız, entel götler tarafından hakkı bir türlü verilmeyen Kenan İmirzalıoğlu'na vereceğini duymamdı.. Kitabı okuduktan sonra da herhangi bir korku oluşmadı içimde.. Gişe kaygısı için bu kitabın sade tarzı baltalanmazsa çok sıcak ve hüzünlü, abartısız bir film bizleri bekliyor diyebilirim rahatlıkla.. Baba karakterinde de Kenan İmirzalıoğlu kesinlikle yardıracaktır zira zihnimde fazlasıyla örtüştüler.. Ekşi'de de şunu demişler.. Kesinlikle katılıyorum..

Çok değerlisin benim için Uzun Hikaye.. Saygılar Mustafa Kutlu..

Ay Büyürken Uyuyamam

2011-12-16T01:12:00.002+02:00

Hafızamı tam toparlayıp da düşünebilmiş değilim ama inanın hiç kuşkum yok ki bu lanet film hayatımda izlediğim en kötü türk filmi.. Net.. Yani cidden sinirden öfkeden çok, şok içerisindeyim.. Bir insan, bir yapım ekibi nasıl böyle bir film yazabilir, çekebilir, ve vizyona koyabilir.. Tek nedeni para kazanmak sanırım..

Geçmişte büyük ses getiren filmlere imza atmış ve duayen olarak anılan birçok kişi bence ağır denyo.. Günümüzde Yeşilçam'ın ağır toplarına kimse gık diyemiyor ama artık birilerinin bunlara dur demesi lazım.. Bir sürü oyuncu ve yönetmen gram yetenek taşımamalarına karşın daima pohpohlanıyor ve tekrar tekrar önümüze sunuluyor.. Bıktım.. Şerif Gören'e ne desem bilemiyorum.. Büyük usta! bence kendinden utanmalı.. Para kazanma kaygısını bir noktaya kadar bir noktaya kadar anlayabilirim; ancak bu kadar da rezalet bir şey çıkmamalı ortaya.. Piyasada çok popüler olan 3 tane güzel ve seksi hatunu koy filme (Ayça Bingöl, Hazal Kaya, Selin Şekerci); götlerini başlarını açtır ve izleyici çekmeye çalış.. İğrenç.. Tiksindim..

Filmin anlamsızlığını, amaçsızlığını, iğrençliğini, basitliğini, gereksizliğini tarif edecek cümle bulamıyorum.. İçi bomboş karakterler, karikatürize etmenin bokunun çıkarılması, tamamen et pazarlama amacı, film süresi dolsun diye eklenmiş saçmasapan sahneler, neler neler.. Oyuncular ve ekip galada filmi izledikten sonra neler düşündü çok merak ediyorum.. Ben olsam utancımdan direkt evime kaçar, haftalarca kimseyle konuşmaz ve filmin tamamen unutulmasını beklerdim..

Ayça Bingöl adına çok üzüldüm bu utanç verici rolü filmografisine eklediği için.. Fırat Çelik Fatmagül'ün Suçu Ne? dizisinde tamamen tipiyle var.. Oyunculuk rezalet.. Bu kadar kütük bir adam görmedim.. Tek özelliği yakışıklı olması.. Bu filmde de aynı ölçüde rezil.. Ama onun suçu değil ki bu.. Ona oyunculuk yaptıranın amına koyayım ben.. Fırat Tanış, Hakan Boyav, Necip Memili, Yavuz Sepetçi, Ali Düşenkalkar, Yüksel Arıcı gibi usta oyuncuların şu filmde oynamalarının tek nedeni sanırım paraya ihtiyacı olmaları.. Buna da ne diyebilirim ki.. Kimse Beren Saat, Nurgül Yeşilçay, Kıvanç Tatlıtuğ vs kadar psikopatça paralar kazanmıyor nihayetinde.. Tiyatrocu adamlara verseler o kadar para, onlar da bu aptal yapımlarda oynamak zorunda kalmazlar.. Çok üzücü..

Sonuç olarak bu filmi yaratan kimse allah belasını versin.. Fikir kimden çıktıysa, kim uygulamaya koyduysa, kim utanmadan vizyona koyduysa.... Ya bir siktirin gidin..

Soldaki "düşmanımsan hemen izle" adlı kısma bir film daha eklendi hayırlısıyla.. Kutlu olsun..

0

Maelström

2011-12-14T17:25:00.000+02:00

Efsane film Incendies'in yönetmeni Denis Villeneuve'ün 2000 çıkışlı filmi Maelström.. Incendies'le tavana ulaşan beklentimden sonra merakla izlemeye başladığım ama daha ilk dakikalarında tiksindiğim ve devamında da aynı hisleri sürdüren vakit kaybı bir film oldu benim açımdan.. Bir balığın ağzından dinlediğimiz hikayede sürreal unsurlar mevcut.. Bu elbette ki başlı başına olumsuz bir özellik değil fakat hikayeyle birleştirdiğimizde çok kopuk kaldığından ve film bize ne anlatmak istedi konusu kafamda hala cevapsız olduğundan epey eğreti duruyor.. Drama kalkışılmış, becerilememiş, atmosferi karartmaya ve inceden germeye çalışmışlar, gene olmamış.. Nereden tutsan elinde kalıyor.. Villeneuve içinse ne diyeyim ki.. Incendies sonrası böyle bir film çekmiş olsaydı ağır küfrederdim ama bu filmin 10 yıl sonrasında geldiği için Incendies; Maelström'ü de kariyerinin gelişimi için bir basamak olarak nitelendirelim.. Sik gibi film..

1

Moneyball

2011-12-12T21:24:00.000+02:00

Spor filmlerinden ince ince gına gelmeye başlamış olsa da en azından boks filmi değil Moneyball! Beyzbolla, hatta sporla dahi alakası olmayan pek çok kişi New York Yankees takımını kıyısından köşesinden duymuştur.. E ben de haliyle.. Popülarite, güç ve her daim tepeye oynamak gibi açılardan amına koyduğumun Los Angeles Lakers'ıyla muadil sayılabilir sanırım.. Bir de bizim Brad Pitt'in canlandırdığı genel menajer Billy Beane'in takımı Oakland Athletics var.. Bu takım da ibne yankilerin hayli küçük ölçeklisi imiş..

Salary cap mantığını azıcık dahi olsa bilenler bu filmi rahatlıkla çözümleyeceklerdir.. Ancak bundan bihaber olan kişiler Oakland Athletics'in içinde bulunduğu çıkmazı ve başarı öykülerinin ne denli epik ve mucizevi olduğunu pek de anlayamayacaklardır.. İşte önceki yıl finalde yankilere kaybeden Oakland'ın en başarılı 3 oyuncusunu kapıyor bu yankiler ve Oakland bir anda piç gibi ortada kalıyor.. Bu buhrandan kurtulmak bir hayli zorken, bizim eski beyzbolcu menajer Billy Bean alışılmışın dışına çıkan yöntemlere girişiyor ve bunun yanında kendisine asistan olarak atadığı geekvari eleman Peter'la birlikte zekice bir kalkınma planı hazırlıyor.. Sonrasını anladınız zaten..

Herhangi bir sürprize sahip olmayan film sırtını haliyle olayların işlenişine ve oyunculuklara dayamış.. Ancak birçok spor odaklı filmde gördüğümüz aşırı dramatize tarzı benimsememiş olmaları filmi çok daha hoş ve sade kılmış.. We Are Marshall'ı da hatırlattı bana konu ve başarı açısından.. Brad Pitt bazı filmlerinde tutuk gözükür bana.. Ancak burada karakterle öylesine bütünleşmiş ki filmin en olumlu yanı oluvermiş..Philip Seymour Hoffman'ın yönetmenle tanış olduğu için koç rolüne alındığını rahatlıkla söyleyebiliriz; fark da yaratmamış pek.. Başından sonuna tahmin edilebilir, fakat ince ince zevk veren sıcak ve hoş bir film çıkmış ortaya.. Uzun süresi dezavantajı.. Bu sınıftaki filmleri 100 dakikadan yüksek tutmayacaksın..

Oscar geyikleri dönüyor.. Aslında oscarlar hiç siklenmemesi gereken bir skandallar ve danışıklı dövüşler bütünü olsa da akıl bir şekilde kayıyor napalım.. Moneyball'un film olarak gram şansı olmamalı.. Gerçi geçen seneki angutluk devam ederse -en iyi filmde 10 aday- görebiliriz bence bu listede yine de.. Brad Pitt süper oynamış, ancak The Tree of Life ile mi yoksa Moneyball'la mı adaylık alır bilemem..

Ailecek izleyebilirsiniz, seks yok..

7

Bugün canım yazmak istedi..

2011-12-12T12:12:00.000+02:00

Somurtkan insanlar bu toplumda daima hor görülüyor, anormal olarak addediliyor.. Sikerim böyle olayı ben.. Neden hep gülmek ve pozitif olmak zorundayım ki? Ben de böyle rahat ediyorum belki.. Birkaç sene önce eve kafam önde yürürken bir komşu görmüş ve sonra anneme "x niye o kadar kızgındı" diye sormuş.. Gayet normal, dümdüz bir ifadeyle önüme bakıyorum, kafamdan kimbilir neler geçiyor, ama şu tespite bak.. Benim de ifadem öyle işte lan, olayın özeti bu.. Ha bunun dışında evet az gülen bir insanım, ama.. Off..

Bu siktiğimin hayatında niye güleyim ki? Hayallerim gerçek oluyor mu, hayır.. Her geçen gün her şey daha da kötü oluyor mu, evet.. Hayatım o lanet olası fakültede sikiliyor mu, sikiliyor.. Şahsıma karşı en büyük hassasiyeti beklediğim kişiler en büyük adiliği yaptı mı, yaptı.. Askere gidecek miyim, gideceğim.. Sonrasında her amına koyduğumun günü 7'de kalkıp işe gidip akşam 7'de eve dönecek miyim, evet.. Cebime aylık 4-5 milyar faiz geliri girecek süper kebap bir hayatım olacak mı, hayır.. 6 milyar insanın içinde olan şeyi dürüstçe ortaya koydum diye her daim ayıplanacak mıyım, evet.. Bencilliği hayat ilkesi edinmemiş biri gelip "hey, sen.." diyecek mi, demeyecek.. Bu boktan hayat böyle sürüp gidecek mi, evet.. Daha kötüsü mümkün mü, evet.. Ee? Bence gülünecek bir şey yok..

Bu dünyanın en büyük sorunu adaletsizlik.. Seni yaratan kimse, neyse, hangi düzense, işin tamamen şansa kalmış.. İnanılmaz çirkin biriysen hayatın kapıları mutlaka sana kapalıdır mesela.. Bir bakın etrafınıza, kendinize, insanlara.. Göreceksiniz her şeyi rahatlıkla.. Makas o kadar açık ki.. Sen istediğin kadar uğraş, güzel bir insana sunulan fırsatlar ve kolaylıklar ağzınla kuş tutsan sana sunulmayacaktır.. Para, mevki, sevgi, seks, zevk, boş vakit, dünya nimeti ne varsa say, hiçbirini sunmazlar ki sana.. Kapıcı çocuğu olarak doğanın günahı ne? Genç yaşta ölenin günahı ne lan? Geçen otobüsteyim, durakta bekleyen bir aile gördüm.. Orta yaş bir anne ve baba, bir de otistik çocuk.. Garip garip hareketler yapıyor.. Ayarım bozuldu lan o an.. Birileri güzellikleriyle, paralarıyla, fırsatlarıyla, şanslarıyla, sağlık sıhhatleriyle sorunsuzca hayatın bütün nimetlerini tadarken bazılarının da hayata piç edilmemiş, en saf anlamıyla "kaybeden" olarak geldiği dünyanın ta belasını sikeyim..

Bir kısım insan var.. Öyle naif, öyle düşünceli, öyle ince olduklarını düşünüyorlar ki.. Tam tersi halbuki.. İncelik küfür etmemekle, naif ve kırılganım demekle falan olmaz.. Ayılık etmemekle olur.. Karşındakini insan yerine koymakla, sorulana cevap vermekle, bencilliğinin kurbanı olup her istediği haltı yememekle olur..

Hayatlarının her alanında ve anında adalet, dürüstlük, erdem, hak, şan, şeref, demokrasi vs nutukları çeken bir kısım fenerbahçeli'lerin, takımlarının 12 13 senedir yedikleri boklar karşısında sus pus kalıp bu sömürü düzenini devam ettirmeye çalışmaları ve bir köpek gibi güce tapmaları sonrasında bu şike sürecinde de erdemli davranmalarını bekleyemezdik zaten.. Tiksiniyorum.. Yakınımdakiler dahil bu denli gözleri kör olan ve hak çalmayı, yalan söylemeyi, güçsüzün kafasına vurup ekmeğini çalmayı içlerine sindiren ve de sonra ortalığa bütün bu olanları komplo teorisi olarak yutturmaya çalışan, hatta 1984 benzetmesini götünden anlayarak yapan yüzsüz bir kesim.. İğrenç..

Şu var.. "Başkanımızı savunmayalım mı?" diyenler.. Güce tapmak bu işte.. Lan fener'in ya da cimbom'um başkanından bana ne lan? Benden daha mı çok seviyorlar başkanı oldukları takımları? Bunu asla anlayamayacağım.. Bir insan ya da insanlar götlük yaptıklarında ve başında bulundukları camianın şerefini iki paralık ettiklerinde topluluğun onları yukarıdan indirme hakları vardır, indirmelilerdir de.. Çünkü onlar sadece temsilci.. Ama popülaritesine ve servetine onlarca yüzlerce kat ekleyen bu aziz denen sülük adeta padişah oldu.. Onu ve ahlaksız anlayışını kulüpten soyutlayıp ötekileştireceklerine, yine aynı korkutucu ve tiksinç düzeydeki egolarıyla "herkes bize karşı" anlayışının arkasına sığınıyorlar.. Adnan Polat'a tapıyordu bizim taraftar 2006'da.. Sonra ne oldu? Günden güne kendisini tüketti, kulübün şerefini iki paralık etti, koltuğu için yapmadığı küçüklük kalmadı, ve fişini taraftarın kendisi çekti.. Reaksiyon farkı budur.. Keza Cemal Nalga olayında camia olayın açığa çıktığı gün anında soruşturmasını ve özeleştirisini yaptı ve cezalarını verdi.. Ve Federasyon ne ceza kestiyse de razı oldu.. Takım küme düşmekten son maçta kurtuldu muhteşem bir özveri sonucunda ama aslolan o aklanmanın gerçekleşmesiydi.. İşte bir taraf bu reaksiyonu veriyor ve tek amaç olarak aklanmayı seçiyor, kimiyse şerefsizliği içlerine sindirmeyi.. Yazık..

Bugüne dek kitap alışverişinde hep hepsiburada ve kitapyurdu'nu kullanmıştım, son alışverişi idefix'ten yaptım ve inanılmaz memnun kaldım.. Bunca zaman niye tercih etmemişim aklım ermiyor..

Marmara Forum d&r muhteşem bir mağaza olmuş.. Devasa büyüklüğü ve içerik zenginliği dışında çok sakin olması, gezmek ve uzunca vakit geçirmek için sağlam nedenler.. İnsan memleketin bu kadar alışveriş delisi olup avm'nin diğer bölümlerinde hınca hınç olmasına ve bu gibi mağazaları boş bırakmasına bencilce seviniyor bu durumda! Bir yandan dolup taşırsalar isteği, bir yandan da rahatça sakince gezme zevki..

Kürk mantolu madonna toplumumuzun maymun iştahlığına en büyük kanıtlardan.. Bu kitabı beğendiğini söyleyen direkt "ergen" oluyor.. Toplumun en sevmediğim özelliği bu.. Popüler olanı çok abartmak kollamak sevmek yaymak, fakat çok daha popüler olunca da kendilerini o güruhtan ayırmaya çalışıp o ürünü aşağılamak ve sürüden ilk ayrılan olarak egolarını tatmin etmek.. Orospu çocukları.. Bu kitap hakkında iki kelam edebilmek o kadar zor geliyor ki.. Ne yazarsam yazayım kitabın bende bıraktığı izi yansıtamayacakmışım ve bu kitabın muhteşemliğinin karşısında küçücük kalacakmışım gibi hissediyorum.. Korkuyorum.. Du bakali nolcek..

Önceden de demiştim sanırım; bu yazı, Lost'ta adanın amına koyulmaması için 108 dakikada bir girilen 4 8 15 16 23 42 numaralarıyla aynı işlevde bir yazı.. Fazlasıyla kişisel ve anlamsız, ama içten atılmazsa rahatsız edecek türden.. Oh..

The Tree of Life

2011-12-06T17:56:00.000+02:00

Hakkında duyduğum yorumlardan sonra ciddi şekilde blogun sol tarafındaki "düşmanımsan hemen izle" bölümüne katılacak yeni bir film olduğunu düşünmeye başladığım The Tree of Life, aslolanın daima yönetmenin niyeti olduğunu bir kez daha kanıtladı bana.. Bir film izlersiniz ve üslubundan nefret edebilirsiniz, normaldir.. Ancak yönetmenin, filmi tamamıyla bencillik sınırında bir mastürbatif anlayışla çekmediğine kanaat getirdiyseniz, size arta kalan duygu sadece o filmi beğenmemiş olmaktır, gayet olağandır.. Bahsettiğim listedeki filmler benim açımdan art niyet taşımaktayken The Tree of Life sürreal tarzıyla yine pek beğenimi kazanmasa da kesinlikle o kategoriye sokulamaz nitelikte bir filmdir..

Bağımsız filmlerin naif olanları ve "ben zekiyim, herkes bu filmi anlayamaz" amacı gütmeyenleri her daim büyük takdirimi kazanmıştır.. Sade anlatımın hakkı verilerek çekilenleri, sinema denen dünyanın olmazsa olmazıdır nazarımda.. The Tree of Life'ın sadece geçmiş ve gelecek arasında mekik dokuyan ve O'Brien'lerin evinin dışına çıkmayan yapısı filmin kendisi için bence hayli yeterliyken, yönetmenin varoluşu kendince bir tarzda anlatmak istemesi -dinazorlar, evren, dünya vs eksenindeki görsel şölenden bahsediyorum- bu filmin ruhuna aykırı düşmüş gibiydi.. Ya da ben sadece büyük oğulun babasıyla olan gerilimi ve kardeşleriyle olan bağını görmek istedim bu filmde.. Söz konusu sahneler Enter the Void'da Gaspar Noe'nin estetikte çığır açan anlatımını andırdı bana.. Belirtmeliyim ki ikisi de muhakkak görülmesi gereken üsluplar.. Ne diyorduk.. Bu film 90 dakikalık, kısa ve ayakları yere basan, çok sade bir aile dramı olsaydı çok mutlu olurdum ben, bunu net hissettim.. Çünkü baba ve özelikle büyük oğul arasındaki ilişki inanılmaz zengin ve sıkıntılıydı, ki bu da bir film için inanılmaz bir potansiyeldir; Brad Pitt ve çocuk oyuncunun muhteşem oyununu da düşününce..

Buna karşın The Tree of Life, dolayısıyla Terrence Malick, epey farklı ve zor bir yolu seçmiş.. Zorluk izleyicinin beğenisini kazanmakla alakalı.. Ancak bu zorluk Cannes ve türdeş festivallerin çoğunda ona büyük ödülleri getirecek nitelikte.. Bir filmi ne kadar halktan uzaklaştırır ve entelijansiyanın sınırlarına hapsederseniz, o sapık kitle sizi bir o kadar yüceltecektir.. Altın Palmiye'nin önceki seneki kazananının da Loong Boonmee raleuk chat olduğunu düşünürsek, sikerim öyle ödülü diyorum ben..

Tekrar belirtmemin gereği var mı bilmiyorum.. Bu filmi onlarla bir tutmuyorum kesinlikle, bu imkansız zaten.. Evde pc başında izlemek insanlar için çok zor olmuş, aynı yolu seçsem eminim çok zorlanırdım ben de.. Ancak vizyondan kalkmadan sinemada izlemiş olmak seyri ciddi ölçüde kolaylaştırdı sanıyorum..

Sonuç olarak, yukarıda bahsettiğim "keşke"lerimi bir kenara bırakırsam filmin beni tatmin ettiğini söyleyebilirim.. Din kitap vs geyiği aşırı derecede kafa sikmiş olsa da O'Brien ailesine odaklanabilmek güzeldi.. Çok zıt kutuplarda fikirleri beraberinde getirebilir The Tree of Life.. Nefret edeninden tutun hayran olanına.. Hayret ki ortada kaldım bu sefer.. Böyle..

6

Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi

2011-12-01T19:36:00.000+02:00

Afişinden fragmanınaa, konusundan ismine kadar her şeyiyle bangır bangır bir Onur Ünlü filmi olduğunu haykırıyor Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi.. Kara mizah denen olgunun ülkemizde uzun yıllardan beri eksik olduğu bir dönemin üstüne Afili Filintalar'ın ilaç gibi geldiğini söylemek gerekir öncelikle.. Dublorün Dilemması şaheseriyle tanıştığım bu oluşum ve anlayış, yine Onur Ünlü'nün Polis ve Güneşin Oğlu filmleriyle devam etmişti.. Bu söz konusu açlık öyle yüksek ki insanları çok zıt kutuplara ayırıyor.. En belirgin örneği de, Onur Ünlü'nün filmlerinden belli bir kesimin nefret etmesi, diğerlerinin de tapması..

3-4 sene önce Polis filmi çıkışında çok sinirli olduğumu hatırlıyorum.. Onur Ünlü'nün, piyasaya adını kazıma, ben buradayım deme filmi olarak da nitelendirebileceğimiz Polis, kendisinin çok çok kişisel bir eseri olmuş.. Sinema bu, elbette kişisel olacak ve yaratıcısının beyninden dökülenlerden oluşacak diyeceksiniz ama bunun da bir sınırı var, olmalı.. Çünkü o film çekildikten sonra yönetmenin evinde, sadece onun izleyebileceği bir ortamda barınmıyor; yüzbinlerce izleyiciye sunuluyor.. Polis'in "ilk film" oluşu Onur Ünlü'yü, şahsına, fikirlerine ve tarzına dair gereğinden fazla şeyi bir araya sıkıştırma kaygısına düşürmüştü.. Filmin "son"suzluğu olsun, adeta insanları aşağılar ve dalga geçercesine, "ben farklıyım" diye haykırırcasına olan üslubu bunun net kanıtıydı.. Ve ben bu niyetten ve pek de doğal olmayan tarzdan nefret etmiştim..

Bu negatif izlenim elbette ki Onur Ünlü'nün üst düzey zekasını görmezden gelmeme sebep olamaz.. Nasıl ki Murat Menteş'in politik görüşünden, ukalalığından, tarzından nefret ediyor olup da zekasına ve romanlarına hayransam, Onur Ünlü için de aynısı geçerli.. Bu yüzdendir ki büyük zeka kıtlığına sahip toplumumuzda bu tür özel adamlara -her ne kadar sevmebiliyorsak da- sahip çıkmalıyız.. Beni Güneşin Oğlu'nu seyretmeye iten de bu güdü olmuştu haliyle.. Bu arada o film Polis'ten çok daha derli toplu, sade, ne anlatmak istediğinin farkında olan ve buna odaklanıp başarabilen, zeka dolu ve hoş bir filmdi.. Dikkat çekme kaygısı yoktu..

Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi'nde ise Onur Ünlü kendi açımdan hayli çirkin bir mesaj verme ve "çakma" çabasına düşmüş.. Bir siyasi üslubu, yerleşik düşünceyi vs elbette eleştirebilirsin filmlerinde ama artık bu nefret mi diyeyim, yara mı diyeyim, Ünlü'yü öyle bir hırslandırmış ki, filmin içerisinde bu çakışlar inanılmaz eğreti duruyor.. Filmin dinamikleri içinde sırıtmamış olsa gram laf etmeyeceğim.. Ama bu şekilde çok çirkin ve fevri kalmış.. Anayasa hukukçularının ellerine türk bayraklarını tutuştur, bütün Atatürkçü zihniyetle taşşak geç, ahlaksızlığın, bencilliğin, hırsın timsali olarak göster, sonra da ölüm vakti geldiğinde cehennem korkusuyla ellerine din diyanet kitapları aldır, bir daha aşağıla.. Bunların dışında birçok detay daha var.. Bu genellemeler çok yakışıksız.. Her şeyden önce, sinemaya yakışmıyor.. Taraf, sözde liberalizm, ılımlı islam, fason solculuk gibi kavramlara duyduğum tiksintiyi elimden geldiğinde dışarıda tutmaya çalıştım bu eleştirimde, belirteyim..

Bu olumsuzluğun yanında film genel olarak hoşuma gitti.. Eğer bir Onur Ünlü filminden ne bekleyeceğinizi biliyorsanız bu film sizi tatmin edecektir.. Ancak bir yandan da hayli bıçak sırtı.. Kendisinden Leyla ile Mecnun'la haberdar olup da bu filme koşan ve beğenmeyen pek çok kişi olacaktır.. Filmde amaç kılınan absürdizm fazlasıyla mevcut ve dozunda.. Kişilerden, onların görünüşlerine bakıldığında en beklenmeyecek tepkiler öyle anlarda geliyor ki gülmek ve ağlamak arasında sıkışıp kalıyorsunuz adeta.. Komedi ve bir tutam dram çok güzel harmanlanmış.. Selçuk Yöntem fena değildi.. Bunun yanında Bülent Emin Yarar, Tansu Biçer ve Ezgi Mola muhteşem oynamış; sırf bu performanslar bile filmi görülmeye değer kılar..

Yukarıdaki mesaj kaygısından bahsettim ancak Onur Ünlü'nün asıl amacı o çakışlar değil bu filmde.. Ünlü aslında, aile kavramını müthiş şekilde sorguluyor.. Bilirsiniz bizim ülkemizde çok kokuşmuş ve riyakar bir aile yapısı var.. Buram buram ahlaksızlığın dibine vurmuş fakat dışarıya çok başka bir imaj çizen mutlu aileler.. Hem birçok fert birbirinin arkasından iş çevirir, hem de yüzüne güler.. Ramazan reklamlarındaki aileler falan hikaye artık.. Öyle ki bu yozlaşma aile kavramının dışına taşmış ve toplum hayatının her kademesine sirayet etmiş durumdadır.. İşte Onur Ünlü aile kavramındaki bu yozlaşmalara, bencilliklere, yalanlara, bozulmalara, kendilerine bir maske biçip her daim "oynayanlara" çok pis çakıyor.. Özellikle Bülent Emin Yarar'ın muhteşem tiradında bu çok net görülebilir.. Filmin en çarpıcı ve değerli yanı da bu bence..

Genel olarak beni hoşnut eden, bazı noktalarıyla delirten, ne umduğunu bileni doyuracak tanıdık bir Onur Ünlü filmidir Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi..

6

Yalnız olmadığını hissetmek çok güzel..

2011-11-29T16:59:00.001+02:00

"gidenler bizden hep bir parça götürürler..

o parçanın yerinde de derin izler kalır..

herkesin bir yara izi vardır;

insanlardan gizlemeye çalıştığı,

saklamak için çok uğraştığı bir yara izi..

herkesin bir yara izi vardır;

kimseye dokundurtmayacak kadar güzel olan,

baktıkça nefes alabiliyor olmanın kıymetini anlamanı sağlayacak bir yara izi..

bu izlerle yaşamaya alışırsın..

bir sabah belki, gün doğarken baktığında dışarı, yaşamayı yeniden sevebilirsin..

ve bir gün elbet birileri o yara izlerine dokunur, acın da biraz olsun hafiflemeye başlar.."

kendini çok yalnız hissedersin bazen.. derdini anlayan birileri olsun istersin, yanında veya dünyanın bir ucunda.. işte öyle anlar gelir, öyle bir cümle duyar veya okursun ki, birileri zamanında benzer şeyleri yaşamış dersin, minik minik mutlu olursun.. O an yalnız değilsindir, düşmeye yakın tutmuşlardır seni.. Bir zamanlar bu şekilde hissetmeyeni ne yazabilir, ne de oynayabilir bu sahneleri.. İşte bu yüzden büyüksünüz Leyla ile Mecnun ekibi.. Özelsiniz..

Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm

2011-11-24T17:46:00.000+02:00

Efsane dizi Behzat Ç.'nin beyazperdedeki yansıması Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm şu sikindirik dünyada son günlerde beni mutlu eden sayılı şeylerden biri oldu.. Bunda en büyük etken elbette ki, uyarlamalar ve sinemaya aktarımlar konusunda felaket hassas biri olarak Son Hafriyat romanının sinemaya kusursuz şekilde uyarlandığına tanık olmamdı.. Madde madde gidelim..

Cansu Dere ismi ilk duyulduğunda çoğunluk aşağılama, linç, sürü psikolojisi bağlamında tepki koymaya başlamıştı hemen.. Hayatımızın her alanında en itici ve tehlikeli sorunlardan biri olarak var olan önyargı burada da kendini hissettirmişti elbette.. Fikir sahibi olmadan, objektif olmaya çalışmadan ota boka her şeyin uzmanıymışçasına kusur bulmak insanların egosunu doyuruyor bence.. Cansu Dere'ye gelelim.. Millet Kenan ya da Kıvanç oldu mu mankenden gelme falan dinlemez, yeri geldiğinde hakettiklerinden dahi yüksek noktalara da çıkarır ama gel gör ki bazı isimler -mankenlikten gelme Cansu Dere- bu topluma ne bok yerlerse yesin yaranamazlar.. Bir şeye taktı mı takıyorlar.. Ezel'de müthiş oynayan bu kadın da -ki kendisini gram sevmem- önyargılardan sıyrılıp kendini kabul ettiremedi bir türlü çok bilmiş izleyici kitlemize.. Filme dönersek, kısıtlı rolünü gayet de iyi oynamış, hiç sırıtmamış.. Değdi mi sövmenize lan..

Filmin daha derli toplu olması ve bazı aksaklıkların giderilmesi açısından Son Hafriyat'ın yapısında ciddi oynamalar yapılmış.. Üstte belirttiğimiz Cansu Dere'nin karakteri mesela.. Ve bu gibi birçok detay daha bulunmakta.. Bunlar Behzat Ç.'yi ilk kez izleyecek bir sürü seyirci olacağı düşünüldüğünde zorunluluk teşkil etmekteydi, bu yüzden makul karşılanmalı.. Ve filmin içinde de her şey yerli yerinde olduğuna göre sorun yok..

Dizide Harun-Hayalet-Akbaba üçlüsünün birçok hatasını, saflığını, düşüncesizliğini gördük elbette ancak filmde sanki iş saflık noktasını falan geçmiş salaklığa evrilmiş.. Herkesin, sorumlununun kendileri olduğunu düşünmesi ve bunu gayet ciddi aktarmaları insanları amaçlandığı gibi epey güldürse de benim hoşuma gitmedi, abartı buldum..

Hayalet'in konuşma şekli beni halen rahatsız etmekte.. Bu adam dizinin başlarında daha normal, anlaşılır, yaygın bir dil kullanıyordu anca bazı sinir ve geyik anlarında, en doğal tepkileriyle ankara şivesine dönebiliyordu ve bence en güzeli buydu.. Ancak hem filmde hem de dizinin yaklaşık son 3'te 2'lik bölümünde irrite edici bir hale büründü bu tarz..

Behzat'ın tavşan olayı çok hoş bir detaydı ve dizinin genelini düşündüğümde bu tarz nevrotik-şizofren hallerin kitaptakine göre daha özensiz geçildiği kanısına vardım.. Atletli, donlu ve evinde yalnız Behzat'ı ilk kez bu kadar güçlü hissettim aylar önce okuduğum romanlar sonrasında.. Bunda sigaranın etkisi yadsınamaz ancak o tavşan olayı yok mu, mahvetti beni.. Kitapta sıkça rastlanan tavana bakakalma ve benzeri olayların dizide de sık sık tekrarlanmasını istiyorum.. Her köşebaşında Berna'yı görme olayı biraz sıktı çünkü..

Tardu Flordun'u başarılı bulmadım.. Tip ve ses tonu açısından rol için biçilmiş kaftan gibi dursa da çok çok daha iyisini beklerdim.. Kitaptaki Red Kit psikopatlığının zerresini göremedim filmde.. Başarılı oyuncu Tolga Tekin ve tam bu rollerin adamı Rıza Kocaoğlu performanslarıyla Red Kit'i açıkça ezmiş.. Bunun yanında Hakan Boyav da ustalığını konuşturmuş..

Seste mi bir sorun vardı, yoksa geneli böyle miydi bilmiyorum ama özellikle Harun-Hayalet ve Akbaba'nın konuşmalarını duymakta epey zorlandım.. Aşırı mıymıntı konuşuyorlardı zaten ama böyle o sesleri bastıran genel bir boğukluk, karışıklık hakimdi sanki ortama, sevmedim..

Seni Kalbime Gömdüm ismi epey arabesk dursa da kitabı bilenler bunun çok başka anlamlar taşdığını anlamışlardı başta.. Ancak Son Hafriyat gibi gayet klas bir isim varken neden bu seçilmiş anlayamadım.. Kimin fikriydi merak ediyorum doğrusu..

"filmde behzat ç. ve ağabeyi şevket'in psikoloğa gitme konulu muhabbeti mesela. şevket sadece o sahnede vardı ve psikolog tavsiyesi bir yere bağlanmadı. o halde sormazlar mı adama "bu sahne neden vardı?" diye?" Ekşide denmiş.. Evet haklı.. Kitapta Red Kit'in geçmişi müthiş işlenmişti ve gerek psikologla olan diyalogları ve gerekse bekleme salonunda Behzat'la karşılaşması filmi daha etkileyici kılabilirdi..

Tabut içi sahnelerinde her tarafın aydınlık olmasına uyuz oldum.. Kapkaranlık bir çekim olsa ve sadece sesleri duysak, o seslerdeki ölüm korkusunu titremeleri falan hissetsek daha iyi değil miydi?

Hakan Hatipoğlu'nun ne ayak olduğunu 1. bölümden beri çözemedim.. Torpille mi aldılar nedir, günahını almayayım da.. Ya da alayım ulan, nasıl bu kadar kötü oynarsın abi ya.. Odunu koysan 1 senede az biraz gelişim kaydeder.. Tamam ben de farkındayım senaristlerin bu karaktere en ufak şey katmadıklarını.. Ama yani bu kadarı da fena.. Evet Selim aşırı derecede vasıfsız, odun, silik bir karakter.. Normalde ona uyuz olmamız, Harun'un tarafını tutup deli gibi küfretmemiz lazım ama onu bile yapamıyorum ben kendi adıma.. Çünkü bu adam bildiğin "yok".. Karakteri kızılacak bir hale dahi sokamıyor.. Cansız bir varlık gibi dolanıyor ortalıkta.. Bakışlarındaki anlamsızlık, konuşmalarındaki vurgusuzluk.. Çok kötü.. Filmde de koymuşlar 2-3 sahneye ve ağzından tek kelime çıkmıyor.. Madem böyle, hiç koymasaydınız.. Adama da ayıp lan.. Ya da o'nun da işine geliyordur belki hiçbir bok yapmadan para hesabıma yattı diye.. Böyle..

Müzikler yine dizideki gibi hikayenin ruhuna çok uygun.. Ne fazla öne çıkıyor ne de silik kalıyor.. Yeri geldi mi sikip atıyor yeri geldi mi kalp atışlarını ince ince arttırıyor..

Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm çoğunluğun söylediği gibi çok güzel bir dizi bölümü olmuş.. Hayal kırıklığına uğrayan bir kesim de var ancak ne bekliyordunuz diye de sormak lazım.. Bir kitap var ortada ve onun anlatılacağı bir film nihayetinde.. Muhteşem bir şey zaten söz konusu değil ama kitabı maksimum başarı düzeyiyle yansıtmışlar işte.. Hem dizi ve film arasında bir makas yaratıp onu açmak ve insanları hayal kırıklığı, veya birini diğerinden çok daha beğenme gibi durumlara sokmamış olmaları akıllıca bence..

Afiş de muhteşem.. Hiç House benzetmesini falan işe karıştırmayıp hakkını teslim etmek gerek..

Unuttuğum çok şey vardır, şimdi gelmiyor akla.. Güzel film diyeyim kapatayım..

30. İstanbul Kitap Fuarı İzlenimleri

2011-11-21T21:13:00.002+02:00

Kitap fuarı bitti.. Yine birçok çelişkiyle zihnimi meşgul eden, ama en sonunda tek duygunun galip çıktığı bir fuar oldu.. O ortamda bulunmak paha biçilemez hacı..

Ulaşım.. "Yaşamayan bilemez" her ne kadar klişeleşmiş kokuşmuş boktan bir öbek olup çıktıysa da bu fuarın gidiş ve dönüş çilesi cidden sadece tecrübeyle anlaşılabilir.. Ki ben gidişi 11, dönüşü 4 sularında, yani sabah ve akşam trafiğinden uzak bir saatte halletme çakallığını yapmama rağmen sanırım toplamda iki buçuk saatim yolda geçti.. Bu fuarda görevli olup her sabah ve her akşam o iğrenç trafiğe katlanan insanlara inanamıyorum zaten.. Hele ki karşıda oturanlar.. Şu an sağ iseler ne mutlu.. Bunun dışında bizim rahatına aşırı düşkün milletimiz için cidden çok büyük bir handikap bu uzaklık.. Ve hangi angut akıl ettiyse Taksim gibi bir yerden servis kaldırılmaması skandal.. Ben şahsen bir yere gideceksem, 3-4 defa in bin yapmayı değil, tek vasıta bulup onunla gitmeyi tercih ederim gerekirse yolculuk saatini daha uzun tutarak.. Ama sen insanlara ordan atla şuraya bin buraya kaç avcılar'a gel, oradan da servise veya otobüse bin dersen onbinlerce kişinin buna vereceği cevap "sikerler" olur..

Metrobüs olayına başından beri karşıyım.. "Biz bu İstanbul trafiğine çözüm bulamadık, sıçtık, o zaman sıvayalım"ın tercümesidir bu metrobüs.. e5'in ortasını kaz, asfaltı dök, adı çözüm olsun.. Vay amına koyayım.. Yanyol bariyerleriyle birlikte o e5'ten toplamda 5-6 şerit çaldılar.. Geliri düşük halk hızlıca ulaşsın ulaşacağı yere, bize iyice tav olsunlar oy versinler, siktiğimin arabalıları da trafikte gebersin diyorlar işte, olay bu.. Buna cevap olarak "binme o zaman" diyecek baygın bakışlı dinci kardeşimin de ta amına koyayım.. Diyorlar çünkü biliyorum.. Neyse.. Bu lanet çözüm tek başına her ne kadar rezalet olsa da fuar özelinde düşündüğümüzde katılımcı sayısını ciddi oranda arttıracak bence.. Arttırmasa dahi milletin çektiği eziyetin bir nebze azalacak olması bile güzel..

Okullar ve öğrenciler.. Lanet olsun.. Lan ben ilkokulda ortaokulda falan gayet mülayimdim lan.. Yoksa fuarda tanık olduğum kitle gibi ben de bir hayvan mıydım? Hayvanları bile eğitirler lan, ama bunlar eğitilemez.. Bu kadar hiperaktif, bu kadar çingene, bu kadar mal, bu kadar boş bir gençlik olamaz.. 1. sınıftaki de hayvan lise 3'e gideni de.. Öğretmenleri de hayvan.. Ya da ne boksa işte.. İnsan değiller lan.. Bir The Walking Dead izleyicisi olarak, sayısız kez arasında kaldığım insan yığını arasında kendimi zombilerin saldırısına uğramış biri gibi hissettim.. Her an birisi bir yerimi ısıracak "ananı" diyeceğim, ve diğer darbelerler de yere serileceğim ve parçamı bulamayacaklar gibiydi.. Çok şükür yaşıyorum..

Öğretmenleri anlamaya çalışıyorum bir yandan.. Çok büyük sorumluluk alıyorlar ve o çocukları ikişerli dizip elele tutuşturmak zorundalar.. Bir kayıp durumunda içine düşeceği durum felaket.. Ama bir çözüm bulun şu işe ak be yeter.. Okullara 1-2 gün ayırsınlar o gün sadece onlar gelsin, veya onlara hitap edecek bölümleri başka yere toplasınlar falan.. İstense bulunamaz mı çözüm ya.. Hımm kendi kendimi çürüteyim.. Çocuk diyemeyeceğimiz, boyu ve kalıbı benden büyük lise öğrencileri var.. En büyük hobileri uykusuz ve penguen standlarında ayılık yapmak, karikatür kitabı almak, bir de her yayınevine üşenmeden tek tek sorup kitap aralıkları alarak koleksiyon yapmak.. Kız olanları da ya Pucca delisi ya da hayatı boyunca düşük sesle konuşmamış ağzı gevşekler, gossip girller.. Off benim mi ruhum yaşlı anlamadım ki.. Neyse daraldım..

Dinci yayınevleri her yanı sarmış.. Hepsinin günahını almayayım ama görevlilerin çoğunluğu samimiyetsiz tiplerden oluşuyordu.. Bütün kitapları ucuza vereyim, standlarımız dolu gözüksün, yandaşlarımızla cümle aleme birliktelik mesajları verelim insanları falan.. Öff tiksindim..

Büyük yayınevleri çok büyük orospu çocukluğu yaptılar.. Anasını siktiğimin kapitalizmini derslerde görmek, hayatın her alanında her an karşılaşmak vs zaten yeterince moral bozucu.. Bu şerefsiz yayınevleri de üç kuruş daha fazla kar edecekler diye üç kuruş indirim yapıyorlar.. Etiket fiyatını şişiren ve o fiyatın üstünden indirim yapan yaban çakalları da var.. O paralar çıkar umarım onlardan bir gün.. %20 ne lan.. Taşşak mı geçiyosunuz.. Cidden çok ayıp ya.. Fuar lan bu.. İnsanları kitaplarla nasıl tanıştıracaksın ki.. Nasıl ilgilerini çekeceksin.. Ama benim halkım angut olduğu için" aa %20 ananı!" der ve çatır çatır alır o kitapları.. Bilmez ki internette o indirimler daha fazla.. Bu yüzden -o paraları veremeyecek olduğum için değil elbette- gerizekalı gibi hissetmemek için indirimi daha yüksek yayınevlerini tercih ettim.. Seneye de bu çirkinliğin devam edecek olması çok üzücü..

Bazı standlara yaklaşmak istedim ama yapamadım.. Neden? Çünkü kitapların üstünde bazı kağıtlar, o kağıtların üstünde isimler, arkalarında da o isimlerin sahipleri.. %99'unu tanımıyordum.. Orada birileri gelsin kitaplarını alıp imzalatsınlar diye bekliyorlar.. Boşuna.. Tanımıyorum ki lan.. Tanımıyorum.. Neyi soracağım neyi alacağım.. Utandım.. Oraya yaklaştıktan sonra yönümü değiştirmekten utandım.. Göz göze gelmemek için sağa sola aptal aptal bakmaktan utandım.. Orada Esra Erol'lar Pucca'lar falan binlerce kişiyi peşlerinden koştururken o insanların orada tek bir kişiyi dahi nasıl umutla beklediklerini düşündüm.. Gene utandım.. Acı çektim.. Onların çektiğinin binde birini bile çekmediğimi düşündüm daha çok acı çektim.. Sınırsız vaktim ve param olsun istedim ki hepsiyle iki kelam edeyim, kitaplarından alayım, imzalatayım.. Hayaller hayalleri kovaladı, fantezi oldu, ama hayat hep aynı.. Hayat orospu çocuğu..

Şu an kafam tekrar orada saatlerce, günlerce yalnız başlarına bekleyen yazarlara şairlere kaydı ve kötüyüm, yazı bitti..

The Adventures of Tintin

2011-11-20T03:05:00.000+02:00

Çocukluğumdan beridir kalbimin en özel köşesinde sakladığım kahramanımdır Tenten.. Küçük yaşlarda çizgi romanlarını okuyarak tanıdım onu.. O zamanlar Yapı Kredi Yayınları'ndan çıkmaktaydı ve İstiklal Galatasaray'daki yky'ye anne babayla beraber uğrayıp 2-3 ayda bir yepyeni bir Tenten macerası almanın bana verdiği mutluluğu tarif dahi edemem.. Çok özel anılardı vardır bende.. Yine aynı dönemler kanal d'de ekrana gayet başarıyla aktarılmış çizgi filmleri olurdu.. Ben genelde öğlenciydim ve hem tenten'i, hem de "vahşi güzel" Natalia Oreiro'nun efsane götünü arka arkaya izleyip, öncesinde top oynamak için okul'a 1 saat erken gitmek keyfin ta kendisiydi..

Gün geldi büyüdük, Natalia milfvari bir dişi oldu, seksapelini epey bir korudu, Tenten de bildiğimiz gibi kaldı.. Okumalarım bitti, çizgi filmler artık yok, ama Kaptan Hadok'un çöllerde at sırtında yaşadıkları, küfürleri, sakarlıkları, alkole karşı zayıflığı falan aklıma geldiğinde hala kıs kıs gülerim.. İşte bu özlem ve saf duygulara sahipken 2-3 yıl önce Tenten'in sinemaya aktarılacağını duymak haliyle çok heyecanlandırmıştı beni.. Ve bu projenin arkasındaki Steven Spielberg ismi..

Geriye dönelim.. Tenten, piyasada uzun yıllar boyunca yan yana anıldığı kahramanlardan epey farklı birisiydi.. Gazeteciydi bir kere.. Onu özel kılan, uçması kaçması süper yetenekleri falan değil; zekası, cesareti, soğukkanlılığı, rasyonel yaklaşımları, anlayışıydı.. Hele ki kişiliği yeni yeni oturmakta olan bir çocuk için müthiş bir figür ve örnekti.. Ve onu naif, sade, sıcacık çizimleriyle insana daha da yakın hissettirmiş, yaratıcısı Herge ve estetiği..

3D sinemada ilk tecrübem Avatar'dı.. Filmde aman aman bir sorun yaşamasam da 3D ile ilgili, acabalarım da olmuştu biraz.. 3D bu muymuş gibilerinden soru işaretlerim falan.. Bu filmde 3D reklamlar başladığı andan itibaren asıl tecrübeyi henüz yaşamakta olduğumu anladım.. O muhteşem jenerikle birlikte herkes benim gibi büyülenmiştir eminim.. O noktadan sonra tek korkum, günümüzde teknolojinin nimetlerine fazla odaklanılıp senaryonun ve ince işçiliğin arka plana atılması idi ama seyir sürerken yavaş yavaş anladım ki kitaplar müthiş şekilde uyarlanmış ve kitaplara yabancı olan kimseler için bile bütün akış ve bilgiler doyurucu bir biçimde kurgulanmış.. Uyarlamalarla arası çok kötü olan birisiyim ve bu uyumluluk hali beni çok mutlu etti.. Hele de konu Tenten olunca..

Tekboynuz'un Esrarı ve Kızıl Korsan'ın Hazinesi sinema için muhteşem seçimler.. Akışın tarihi öğelerle dolu flashbacklerle -sinema dili için çok zengin bir kurgu ve görsellik vaadetmesi- ilerliyor oluşu ve Kaptan Hadok'la Tenten'in tanışma hikayesini içermesi bu seçimin doğruluğunu kanıtlayan başlıca unsurlar.. Bu tarz filmlerde kaçma kovalamacaya sürenin büyük bölümünü ayırırlar fakat her şey o kadar eğreti ve nedensiz gelir ki bir anda cehenneme döner o film.. Tenten'de ise bütün detaylar, nedenler yerli yerinde ve birbiribi tutmakta.. Zaten halihazırda çok güzel olan hikaye, aksiyon, komedi ve zeka unsurlarıyla bezenince süper bir seyirlik çıkıyor ortaya..

Fazla kişisel baktığımı söyleyemeyeceğim olaya.. Şu filmi izleyen herkes beğenir yani lan.. Hata bulucam, çıkıntılık yapıcam diye kasmayanlar diyeyim daha doğrusu.. Hele de 3D izlenirse güzel ve kaliteli bir salonda; çok eğlenceli bir 2 saat geçirirsiniz.. Tenten hastalarına özellikle tavsiye ediyorum.. Steven ustaya saygılarımı ve teşekkürlerimi sunuyorum bu efsane karakteri piç etmediği ve hakkını verdiği için.. Devam filmi de geliyor 2-3 yıla, oh oh oh.. 2-3 yıl lan oha! bin lombar! karakış fırtınası! bin milyon kere bin lombar!

Beklemek..

2011-11-12T22:13:00.004+02:00

Bu filmin sonunda "ahahah lan yaa" diyenle, içi sızlayan insan arasında çok önemli bir fark vardır.. bu farkla birbirinden ayrılan insanlardan bir kısmı hep kazanırken, diğerinin hep içinin burkulması ise beni üzen bir başka konudur..

Kime ne anlatıyorum ki.. Milli takım falan filan..

2011-11-12T00:09:00.000+02:00

Bu ülkedeki sayısız tiksinti verici özelliğin başlıcalarındandır kendi kapının önünü süpürmeden başkalarına bok atmak.. Kimse kendi götlüklerini ortaya sermez ama her halta da çatır çatır söverler..

Rıdvan diye bir ahlaksız var.. Hayattaki tek özelliği fenerli olması.. Başka da hiçbir boka sahip olamamış dönek adamın teki.. Milli takım içindeki dostlarına tek laf etmez, hiddink'i her fırsatta eleştirir, faşizan yorumlar yapar.. Ve o eleştirilere başlayacakken de araya sokuşturur hemen "hiddink çok büyük hoca tabii saygı duyuyoruz" cümlelerini.. Bu kadar korkak bu kadar çakal bir adamdır..

Yazın şike olaylarında kafasını toprağa gömmüş ve takımını savunmayı bırakın çıkıp tek laf dahi etmemiştir gündeme dair.. Tek düşündüğü trilyonlar aldığı işinden olmama güdüsüydü.. Şimdi bu adam çıkmış diyor ki futbolumuzda yaşananlar milli takımımızı kötü etkiledi.. Şikeyi yapan kim? Suspus kalan kim? Ve şimdi carcar konuşan kim?

Bu şeytan arkadaş az önce taraftara demediğini bırakmadı.. Neden? Volkan yuhalandı çünkü! Tabii yine ikili oynadı.. Maçlar artık arenada oynanmasın derken tepki çekmemek için kadıköy'de de oynanmasın dedi.. Çakal çünkü.. Yaban çakalı..

Islıklama özellikle kendi takımımda çok sinir olduğum bir durumdur.. Ancak bu, ıslıklanan ve protesto edilen milli takım oyuncusunun taraftara amına kodumun çocukları demesini gerektirmez.. Oradaki taraftar her ne olursa olsun üç kuruş maaşına karşın o maça para vererek giren adamdır ve protesto hakkı her daim saklıdır.. Sahadaki oyuncu ise minimum 3 trilyon maaşlı, ve neredeyse her maçtan deli gibi prim alan birisidir..

Peki durum nedir? Önceki maçlarda Emre, şimdi de Volkan masumlaştırılıyor fenerli medyanın neferi Rıdvan sözde insancıl sapıklar tarafından.. Emre kim mi? Kaptanımız.. Hani diyorlardı da ayyıldızlı forma taşıyan adam ıslıklanır mı diye.. O formayı taşıyan adam zamanında gol sevinci yaşamak yerine medyaya kol geçirmişti.. Evet o emre, futbol tarihimizin en şerefsiz en çirkef en karaktersiz adamı.. Volkan? Amacına ulaşmasına ramak kala engellenmiş bir "neredeyse" katil.. Lincoln'e salladığı tekme o gün denk gelseydi neler olurdu kimbilir.. Milli takımdan arkadaşlarının olduğu takımın stadında topu götüyle kontrol etmesi, aynı statta rakip taraftara çükünü tutarak hareket yapması vs bir sürü rezillik terbiyesizlik aptallık.. Adamların karakteri başlı başına protesto sebebiyken şimdi masum diye bize iteleniyorlar..

Rıdvan'da kalmıştık.. Bu sapık herif uzun süredir tanık olduğumuz en kötü bireysel performansa karşı gıkını çıkarmadı.. Gökhan Gönül'den bahsediyoruz.. Kendi takımınında şu haftalarda çok formsuz olan adam bugün maçın bu noktaya gelmesinin başlıca sorumlusudur.. Ama oyundan çıkana kadar Rıdvan abisi tarafından tek bir eleştiriye dahi maruz kalmadı.. Milli takımdaki fenerbahçeli oyuncu dokunulmazlığı zaten ayrı bir yazı konusu.. Gökhan, Emre, Volkan, Selçuk ne bok yerlerse yesinler hep oynarlar.. Yaşları 30u geçsin, fiziken düsünler, ahlaksızlık yapsınlar, takımı baltalasınlar, hep oynarlar.. Ve kimse gıkını dahi çıkarmaz..

Bunların üç büyükler için genel olarak geçerli olduğunu da es geçmeyelim tabii ki.. Hakan Balta, Servet, Gökhan Zan'ın milli takıma halen çağırıldığı bir ortamdayız.. Bunların birincil nedeniyse ülke insanımızın statükocu, korkak, yavşak yapısıdır.. Bugünkü kadro çekirdeğimiz başlıca sorumlusu olan ve orada hiçbir bok yapmadan senelerdir paranın amına koyan Oğuz Çetin yüzünden iyice pörsüdü kadromuz..

Bu ülke cidden garip.. Yabancılara bu kadar düşman olunması inanılmaz.. Hiddink eleştirilemez bir adam değil elbette.. Ama ortada dönen laflar, aşağılamalar, önyargılar inanılmaz.. Bu kendi ailemde falan da böyle yani, toplumun her kesiminde rahatlıkla tanık olunabilir.. Amına koyayım hiç mi düşünmüyor bu adamlar Terim'le İsviçre'ye karşı baraj maçlarında yaşadıklarımızı veya 2010 dünya kupası elemelerinde grupta 3. oluşumuzu.. Yahu dünyanın en güzel insanı Şenol Güneş'le bile Letonya'ya elendik.. Hiddink geldi ve ülke futbolu çöktü!

Coşkumuzu kaybetmişiz diyor herif.. İnanılır gibi değil.. 2008'de üç maçı çevirdin ya, ülke futbolunun en önemli özelliği coşku oldu! Bosna maçını niye çeviremedin, Estonya'yı, İsviçre'yi Letonya'yı, Portekiz'i niye çeviremedin! Nerde coşku? Kafalarını taktıkları fikirleri insanlara empoze edecekler diye akıllarına ne geliyorsa söylüyorlar..

Bir delikanlı istiyorum ben artık..Yabancı hocayla bu işin düzeleceğini de sanmıyorum.. Çünkü cidden dışa çok kapalıyız ve gelen adama yazık.. Başarısız olacak.. Bilic, Löw dinamizmine sahip biri gelecek, çok büyük bir kumar oynayacak.. Nedir bu kumar.. Emre, Volkan, Balta, Servet, Sabri, Hamit, Zan başta olmak üzere birçok kokuşmuş adamla ilişik kesilecek ve başarıya aç adamlarla dolduracaksın kadroyu.. Ne kadar kötü olabilir ki durumumuz? İki dakika düşünün, atlamayın hemen Volkansız olmaz falan demeyin..Arda'sız da olur Burak'sız da.. İlk anda aklıma gelen 11 şu mesela..

Onur(Sinan)

formdabir gökhan g(serdar kurtuluş)-serdar kesimal(semih kaya)-egemen(giray)-hasan ali kaldırım(vederson)

topal(mehmet topuz)-nuri(yekta)-selçuk inan

gökhan töre-mehmet ekici-burak yılmaz-arda turan-ozan ipek vsvsvs

Al sana dinamizm.. Abdullah avcı ismine hayır demem.. Herkesi her telden adamı denedik.. Kıçının kılı ağarmış türkü de, başarılı yabancısını da.. Olmuyor.. Avcı da denesin napalım..

Arda'yı unuttum lan.. Kendine çok güveniyordu ya bu arkadaş.. Çıksın görsün ne bok olduğunu.. Atletico'da deli gibi kaçak oynuyor.. Ön liberodan bile daha geride çoğu zaman.. Biliyor çünkü fizik olarak sıfır olduğunu.. Hız olarak herkesin gerisinde olduğunu.. Milli takımda da hiçbir bok yiyemedi.. Kaç maçtır eziliyor.. Gerekirse onu da almayacaksın.. Götü kalkık ne kadar adam varsa siktiri çekeceksin.. Beyzademiz hırvatistan'a gitmemek için topa bam diye vurdu ve sarıyı gördü.. İşte bu hareketi yapan adamı almayacaksın bir daha milli takıma.. Onurlu davranacaksın ve bir daha o it gireyemeyecek o kapıdan.. Taraftara anabacı söven volkanı da emresi de..

Onursuz kişilerin yönettiği, halkın gitgide onursuzlaştığı, en onurlu, insancıl geçinenlerin bile tarihin en büyük yavşağı tanımını her geçen gün daha bir hakederek karşıladığı bir ülkede şu beklentilerim de çok salakça geldi şu an..

şu yalancı, çakal, ahlaksız karıyı da iyice tanıyın bakayım, rıdvan'ın dişisi..

http://twitter.com/#!/kum_kitabi/status/135095538591875072

http://twitter.com/#!/kum_kitabi/status/135088598092492800

http://twitter.com/#!/kum_kitabi/status/135084461275627520

http://twitter.com/#!/kum_kitabi/status/135080441261731840

hedef gösterdim!

bitti..

aa dur lan.. son anda duyup şok olmuştum.. niye şok oluyorsam gerçi.. bu rıdvan denen düzen yalakası herifin ağzından "burada bu şahane stadı yapanlar bile yuhalanmıştı" gibisinden bir şey söyledi.. işte rıdvanın özeti bu.. halkın cebinden yürüttüğü sapıkça vergilerle 191 trilyonluk stadı dilenciye sadaka verir gibi bize verdiler, bu fiyatın en az 10 katı değerindeki ali samiyen arsasını gasp ettiler.. adalete bak! fenerli yavşağın teki de çıkmış peşkeş diyor.. negzel..

ayrıca şu stadı yaptılar ama insanlar hala izdiham yaşıyor çıkışlarda.. ne yol yaptılar ne yaya geçidi ne bir bok.. bir anda bir felaket olup da yüzlerce kişinin ölmesi an meselesi.. yaptığınız stadı sikeyim orospu çocuğu haramiler..

yazım hatası vs varsa affola, bir daha okumayı kaldıramayabilirdi ruh halim..

Erken Kaybedenler

2011-11-08T20:23:00.001+02:00

İnsanların zihninde Behzat Ç. ile sonsuz bir krediye sahip olmayı başarmış Emrah Serbes, hayata asıl imzasını bilinenin aksine Behzat Ç. ile değil, Erken Kaybedenler ile atmış birisi..

"Kaybeden" olgusunun iyice laçkalaştırıldığı şu son zamanlarda bu olguyu yoğurup gerçek ve hakettiği anlamına kavuşturan ender kişilerden olan Emrah Serbes'e sırf bu yüzden büyük minnet duyuyorum.. Erken Kaybedenler'in kaybedenleri, kaybeden olmak kisvesinin ekmeğini, gerçek kaybedenlerin ulaşamadıklarına rahatlıkla ulaşarak çatır çatır yiyip hayatlarına bencilce devam eden sözde kaybedenlerden çok farklı..

Hayatın tokatlarını farklı şekillerde yemiş, yalnız, umutsuz, çaresiz, seçme şansı verilmemiş, anlaşılamamış, hor görülmüş çocuklar var bu kitapta.. Kimisinin yediği tokat bir seferlik ve çok büyük, kimisininki ise çok küçük gözükse de nicelik bakımından doruğa ulaşmış durumda.. Ama ortak paydaları aynı.. Çocuk hınzırlığı maskesinin altına gizlenmiş çok hassas ve kırılgan kalpler..

Erken Kaybedenler'i bu kadar muhteşem kılan şey, Emrah Serbes'in yazımda yüzdeyüz özgür davranabilmiş olmasıdır.. Bu özgürlük onun, kafasındakileri kitaba olduğu gibi, en ufak bir sekteye uğramadan yansıtmasını sağlamış.. Behzat Ç.'deki gibi bağlı kalmak zorunda olmadığı, dışına çıkmamaya kastığı bir kurgu söz konusu olmadığından tamamen kalbinden dökülenleri yansıtmış ve böylelikle kendisinin ve tüm gerçek kaybedenlerin bir manifestosu haline dönüşüvermiş kitap..

Behzat Ç.'de Harun'un umarsız haykırışlarını, Akbaba ve Hayalet'in hayatın götlüğünü kanıksamışlığını, Behzat'ın kaybedişlerini en saf duygularınızla sevip benimsediyseniz eğer; ve de özellikle, bir erkekseniz; bu kitabı muhakkak okuyun.. Emin olun ki son okumanız olmayacak..

Kitaptaki bütün öyküler çok güzel olsa da Kimi Sevsem Çıkmazı diğerlerinden daha ayrı bir yerde bende.. Özellikle sonuyla.. "Yok" olmayı, daha doğrusu olmamak hissini bu denli şahane yansıttığı için.. Sarsıcı ve bana tanıdık bir alıntıyla bitirelim..

"anlaşılmayan inceliklerim yüzünden kabalaşmaya mecbur kalmaktan nefret etmişimdir her zaman.."

Sabri Fetişistleri

2011-11-01T17:06:00.001+02:00

Galatasaray taraftarı özellikle son yıllarda çok garip, çok arsız, çok itici bir görüntü çiziyor.. Bu bağlamda beni delirten bir sürü olay var ama özellikle son haftalarda başlayan bir akım bana bu satırları hırsla yazmaya sevk etti..

Sabri'den oldum olası nefret ettim.. Ama ona duyduğum bu nefret, ona nefret duyanlarınki gibi olmadı asla.. Sabri'nin saf, salak, fevri -adını her ne koyarsanız koyun- oluşu değildi kendisine karşı olumsuz olan duygularıma tavan yaptıran.. Her takımın taraftarının Sarbi diye dalga geçmesiyle Aziz'in r leriyle dalga geçmek aynı mantık mesela, ve gereksiz.. Ben bu adamın taraftarın hassas duygularını 9 yıldır ahlaksızca kullandığını düşünüyorum.. Bilerek mi yapıyor bilmeyerek mi, hiçbir fikrim yok.. Sinsice mi safça mı, bilmiyorum işte.. Ama bu adam herkesi sömürüyor..

Sabri Galatasaray'da senelerce nasıl barındı? Yönetimde, taraftarda, futbolcu grubunda bıraktığı mücadeleci, koşan, ısıran, hırslı, bayrak adam kimliğiyle.. Böyle mi peki Sabri? %99'a göre aynen böyle.. Bu adamın gerçekten Galatasaray için canını dişine taktığına, Galatasaray'ın başarısından başka bir şey düşünmediğine inanan çok büyük bir embesil sürüsü var, yanlarındaki biraz sonra değineceğim %1'lik bir grubu da yanlarında taşıyan..

Sabri'yi 7-8 senedir statlarda canlı izlemiş biriyim.. Ve şu kadar söylüyorum ki televizyondan görünenle stattan görünen şeyler aynı değil.. Bu çok koşuyor ve hiç yorulmuyor vs denilen adamın geriye bir gün dahi vitesi 5'e takarak koştuğunu görmedim.. Onun hırsına vurgu yapan kesimden hemen 90+'da bursa'ya 70 metre deparla attığı golü örnek gösteren öküzler çıkacaktır, siklemeyin.. Sabrinin presi sağ bekteki yerini boşaltıp kaleciye kadar basmasıdır.. Ve bu gerek statta gerek de ekran başında herkesi orgazm etmektedir.. İnsanlar bunu böyle görüyor ve coşuyor.. Ben ise bu paçalarından yalakalık akan adamdan nefret ediyorum.. Müdahale etmesinin imkansız olduğunu bildiği halde deli dana gibi koşuyor ta karşı kaleye doğru.. Ama bir gün olsun faydasını göremedik.. Ancak o hareketleriyle hep takdir kazandı.. Ve onu geriye koşarken kimseler görmedi..

Evet, ileride deli gibi basan, top kazanmaya çalışan bu emekçi! takım ne zaman kontra yese maç sonu rejenerasyon idmanındaki temposuyla geri koştu.. Ve ben 7-8 senedir bu kokuşmuş tavrı yakından izliyorum.. Sabri'yi, daha doğrusu futbolcu Sabri'yi tanıyorum..

Sabri'nin altyapıdan çıkması, her seferinde şöyle galatasaraylıyım böyle galatasaraylıyım diye dolaşması falan umrumda değil.. Umrunda olanın da aklını sikeyim.. Başımıza ne geldiyse bu altyapı takıntısı yüzünden geldi.. Arda konusunda geç uyandım maalesef.. Ama bir gerçek var artık bunu kabul edin.. Galatasaray'ın 10 senesini çalan asalakların son temsilcisidir Sabri.. Takımda yabancılara uygulanan faşizan baskının baş tetikçilerindendir..

Lincoln hayranı asla olmadım, çokça da eleştirdim.. Ama Sabri'yi eleştirenleri Lincoln hayranı olmakla itham eden güruh hiç yılmadı.. Bazı insanlar cidden inanılmaz leş bir egoya sahip.. Sırf çoğunluğa muhalefet ve toplumdan ayrışma uğruna öyle adice satıyorlar ki fikirlerini.. Okumuşsunuzdur son zamanlarda "Neden Sabri" minvalinde ortalıkta dolanan aşırı ukala postları.. Buram buram yavşaklık kokuyor hepsi.. Ve ben tiksiniyorum..

Sabri'nin özellikle Rijkaard döneminden beri kendisini geliştirdiğini ve sakinliği en sonunda sağladığını biliyorum, farkındayım.. Ancak bu formayı 9 yıl boyunca terletmesi, ve trilyoner olmasını kaldıramıyorum.. Onun kaptanlık pazubandını takması, Servet'in sahaya kaptan çıkması kadar yaralıyor beni.. Sabri Galatasaraylıyım demeyi haketmiyor.. Sabri bu kulübün kaptanı olmayı haketmiyor.. Sabri bu kulübün sırtından trilyonları kazanmayı haketmiyor..

Bizim yeniçerilerin baş özelliğidir para konusu.. Paralarımızı alamıyoruz vs diyip yabancıların en ufak kuruşuna dahi göz dikerler, her daim boş mukaveleye imza atıyoruz geyikleri yaparlar ama kaldırdıkları trilyonları hiç konuşmazlar.. Ve sırf bu edebiyatla bile acayip puan kazanırlar..

Takımını seven ve iyiliği için her şeyi yapan adam, yabancı futbolcuların arkasından iş çevirmez.. Sahada her duran topun başında büyük bir bencillikle, piç edeceğini bile bile geçip kullanmaz.. Galatasaraylı adam hocasını kovdurmak ve eski abilerini takımın başına getirmek için bilerek hata yapmaz, takımını satmaz.. Hatırlar mısınız 2-5'lik kocaeli maçını? Hatırlasanız ne olacak ki..

Peki bu adam madem bu kadar kötü, neden her teknik adam banko oynatıyor diyenler çıkacaktır.. Önce Hakan Balta denen karaktersiz yeteneksiz futbol fakirinin, Servet'in, Zan'ın falan nasıl en yüksek mevkilerde bunca yıl nasıl barınabildiğini cevaplayın, sonra sıra Sabri'ye de gelir..

Terim geldi artık.. Ve Sabri mücadeleci kimliğiyle takımın ateşleyicisi konumunda! Onu savunan ukalaların işi iş.. Canları istediğince yalayabilirler Sabri'lerini.. Geçen maç 2. golde çok büyük katkısı olduğunu asla inkar edemeyeceğim Sabri, kanadını yine kapatamadı ve gözlerini kapamayanlar görebildi bunu sadece.. Onun olduğu kanat her maç ağzımıza sıçıyorlar ama Sabri'nin müthiş patlayıcı gücü ve hırsı uğruna! buna katlanmaya devam ediyoruz..

Galatasaray'ın değerlerini ayaklar altına alan, insanların duygularıyla oynayan, hep mağdur edebiyatı yapıp meyvelerin en krallarını toplayan, futbol ahlakının a sına sahip olmayan, konumlarını yeterli görüp kendilerini zerre geliştirmeyen, takımını satan, takımdaşını kollamayan Sabri, Arda, Servet, Şükür, Ünsal, Korkmaz, Şaş, Karan, Balta gibi adamların hepsinden nefret ediyorum.. Ve bu sülüklerden bazılarını savunup sağda solda caka satanlara da ben koyayım..

Oh..

Shame

2011-10-21T14:09:00.002+03:00

Zamanında festivalde kaçırdığım ve sık rastladığım methiyeler sonucunda izlenecekler listesine aldığım Hunger'ın yönetmeni Steve McQueen ve başrol oyuncusu Michael Fassbender'ın son ortaklığı Shame, izleyiciyi şöyle bir silkelemeyi amaç edinmiş ama pek de başarılı olamamış bir film..

Brandon, filmde geçmişine hiç inilmediğinden, nasıl bir olaylar silsilesi sonucunda bu hale büründüğünü anlayamadığımız seks düşkünü biri.. New York'ta hayli güzel bir işe sahip, maddi olarak rahat ve tek yaşıyor.. Ofisin tuvaletinde asılmak olsun, eve escort çağırmak olsun, boş zamanlarında porno izlemek olsun günün birçok saatini, cinsel açlığını hem zihinsel hem de bedensel olarak doyurarak geçiriyor.. Düzen, bağımsızlık, yalnızlık sever bu adamın tam tersi özelliklere sahip olan bir de kardeşi var: Sissy(Carey Mulligan).. Kardeşinin, hayatına bir anda ortak olup evinde yaşamaya başlamasıyla beraber Brandon'ın çok önem verdiği özgürlüğü sekteye uğruyor ve bu sallantı onun rutin halini almış yaşamını gözden geçirmesini de beraberinde getiriyor..

Film Brandon'ın kapana kısılmış ruh halini yansıtmaya çalışıyor genel olarak ancak, fikirlerindeki ve seçimlerindeki değişmelerin zihninde nasıl bir sınamadan geçerek oluştuğunu kesinlikle göremiyoruz.. Sinemadan beklediğim şey karakterlerin ruh hallerini buram buram hissetmek iken -misal siyahi ablamıza karşı olan tavırlarında Brandon'ın yere bakmasından başka bir şey görmek mümkün değil- her şeyin eğreti bir halde sunulması sinirimi bozuyor.. Film bu bağlamda bilinmezlikte ilerliyor ve bir bakıyoruz Brandon bize gösterilen ve hissettirilenden çok farklı yerlere gitmiş.. Gözümüze sokulan rutinleri ona yetmiyor ve birden fazla yöne aynı anda sapıyor.. Buna karşın başarılı olan bir noktaysa belki de filmin en rahatsız edici sahnesi olan uzun süreli seks sahnesinde aslında Brandon'ın ruhunu arındırdığını görmemiz.. Bunun dışındaki tüm çarpıcılık sağlanması amacıyla çekilen cesur sahneler bu estetiği ve anlatımı yakalamaktan fazlasıyla uzak..

Fassbender son dönemlerin yükselen yıldızı; bu filmde de çok iyi oynamış.. Zaten Shame'i genel olarak biraz olsun değerli kılan da, bağımsız düşünüldüğünde cidden başarılı olan birkaç sahnenin dışında bu müthiş oyunculuk..

Shame, kişinin kendisine dahi itiraf edemediği birçok şeyi suratlara çarpmak, izleyeni sarsmak, iz bırakmak istemiş ama asla bir Enter the Void özgünlüğüne ve sarsıcılığına sahip olamayan bir film diyeyim bitireyim..

Le Havre

2011-10-20T14:57:00.000+03:00

Fin yönetmen Aki Kaurismäki'nin tarzının dışına çıkmadığı bir filmmiş Le Havre, öyle diyorlar.. Tarzı bütün filmlerinde böyleyse gerçekten, kolay kolay sevemeyeceğim açık..

Le Havre limanında bir konteynırda yakalanan afrikalı mültecilerin arasında 13-14 yaşlarındaki Idrissa polisin elinden kaçmayı başarıyor ve yolu bir şekilde, hasta karısına bakmak ve evinin geçimini sağlamak için ayakkabı boyacılığı yapan yaşlı Marcel ile kesişiyor.. Bundan sonrasını herkes tahmin etmiştir sanırım.. Filmde ekstradan hiçbir özellik olmadığı gibi, bu klasik gidişatı özel ve akılda yer edici kılacak bir anlatım da yok.. TRT pazar kuşağında 12-13 yaşındaki çocukların izleyip mutlu olması için çekilmiş gibi duruyor.. Böyle bir çocuk tiyatrosu havası var sanki.. Yer yer güldürmesinin ve karakterlerin sıcaklığının dışında esprisi yok..

Sonuç olarak festivalin en zayıf halkalarındandı..

This Must Be the Place

2011-10-19T11:51:00.000+03:00

This Must Be the Place, afişte de görüldüğü üzere çok değişik bir Sean Penn portresi sunuyor izleyiciye.. İksv, film yazısında Sean Penn'in bu halini The Cure'un solisti Robert Smith'e benzetmiş ki linke tıklayınca ne kadar haklı oldukları görülüyor..

Emekli rock star Cheyenne karakterinin yaratılışı büyük cesaretle kalkışılmış bir iş ve bu açıdan takdiri hakediyor bu fikrin sahipleri.. Ancak Cheyenne'i izlememiz gereken son film olmalıydı This Must Be the Place.. Çünkü filmin amacı ve konusuyla o kadar ilgisiz ki bu tasvir..

Cheyenne travmatik bir olay neticesinde 20 yıl önce müziği bırakmış birisi.. Tersiymiş gibi görünüyor ise de gay değil.. Babasıysa Auschwitz'de işkenceler görmüş ateşli bir yahudi.. Cheyenne babasıyla yıllardır görüşmüyor ve bir gün uzun zaman sonra onun ölüm haberini alıyor.. Cenaze ziyareti sırasında da babasının yahudi çevresiyle tanışıyor ve kendisini, zamanında babasına işkence etmiş bir Nazı subayından intikam alma yolunda buluyor..

Sırf buraya kadar bile fazlasıyla eğreti duran olaylar zinciri, o noktaya değin fazlasıyla babacan, sevecen ve uysal bir imaj çizmekte olan Cheyenne'i pat diye, intikamına odaklanmış bir psikopata dönüştürüyor.. Böylece Cheyenne'i izleyiciye başlarda çok sevdiren senaryo, gitgide sinsi bir silaha evrilip bu müthiş potansiyeli piç ediyor..

Hollywood filmlerinde sıklıkla gördüğümüz yahudi yalakalığı, yavşaklığı vs adı her ne ise, bu filmde en aşmış şekliyle mevcut.. Bu kadar acımasız, tek taraflı, sadist bir anlatımın amaç güdülmesi, bu anlayış sahiplerinin o Nazilerden zerre kadar farkları olmadığını çok net biçimde kanıtlamakla beraber sinema sanatının ruh hastası emellere nasıl kolaylıkla alet edilebildiğini de ortaya koyuyor..

Bu amaca öyle sıkı saplanılıp kalınmış ki başlarda merak uyandıran yan hikayelerin de sonradan tamamen başıboş bir halde bırakıldığını görüyoruz.. Bazı sahnelerinse filmden bağımsız düşündüğümde hayli güzel olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.. Ancak bu kopukluklar ve amaçsızlıklar bir başka samimiyetsiz film olan Into the Wild'ı andırıyor, tiksinti uyandırıyor..

Sonuç olarak, üstüne efsane bir film kurulabilecek, çok çok büyük malzemesi olan Cheyenne karakterini inanılması güç bir itlik ve götlükle harcamış bir film olarak aklıma kazınmış bulunuyor This Must Be the Place.. Yine de, şu süper çizim için izlenir..

Hoşgörü dini islam'ın hoşgörülü kulları!

2011-10-18T15:56:00.001+03:00

Resimde gördüğünüz bildiri üniversitemin kantininde bütün masalara dağıtılmış olarak duruyordu.. Bunun yanında imza standları, afişler vs her yerde görülmekte..

Başbakan'ın son günlerde öncekilere göre daha bir alenen yaptığı taşşak geçme niteliğindeki konuşmaları hatırlarsınız.. Kendisi olsun, bakanları büroktratları olsun, yedikleri her haltı başka adlar altında yumuşatarak halka yedirdikleri yetmiyormuş gibi işi aymazlığa döküp resmen dalgaya aldılar milleti(sigara içmeyin, alkol almayın, fiata binin vs).. 9 senedir yaptıkları zaten bunlardı ama gün geçtikçe azıtıyorlar ve onlara muhalif olanları bile şaşırtıyorlar..

Bunlar doyumsuz insanlar.. Gözlerini kan ve intikam bürümüş.. Hep daha fazlasını istiyorlar ve istediklerini alana dek adım adım gidiyorlar, ellerinden geleni artlarına koymuyorlar.. İnsanların kafalarına vura vura haklarını çalmalarına, eziyet etmelerine, aç bırakmalarına, ezip yok etmelerine rağmen de hep mağduru oynuyorlar.. İşin acı yanı da bu mağdur edebiyatından puan toplamaya devam ediyorlar.. Her geçen gün daha da güçlenerek..

Yukarıdaki bildiriyi okudunuz.. Beyzadeler cumalarını kılamıyorlarmış ve ibadet haklarını arıyorlarmış! Onbinlerce kişinin okuduğu bir okulda ders ve sınav programları zaten bin çeşit detay göz önünde bulundurularak güç bela hazırlanıyorken bir de bu adamların cuma keyiflerine göre o 2 saati boşaltmalılarmış.. Ve bu yapılmayınca da adı gaflet ve ilgisizlik oluyormuş! Yöneticilere bu sıfatları layık görüyorlar ve bilin bakalım bu yöneticilerin başı, üniversitenin rektörü kim? Başbakan'ın aile doktoru, Abdullah Gül'ün has adamı olarak rektörlüğe türlü dalavereyle atanmış olan Yunus Söylet.. İkiyüzlülüğe bakar mısınız.. Yalanın, dolanın, takiyenin olabilecek en iğrenç tezahürlerinden biridir şu şikayet dolu bildiri.. Ve bizi yönetenlerin genel resmi..

RTE üniversitenin açılışına gelirken terör estirdiler, muhalif öğrencileri dayak yağmuruna tuttular polisleri yardımıyla; almadılar okula.. Eli satırlı adamlar ramazan ayında kantinde yemek yiyen öğrencilere ölümüne giriştiler sayısız kez ve okul yönetimi, güvenlikler ve polisler tüm bunları görmezden geldi.. En ufak bir olaya karışan muhalif öğrencileri anında okuldan attılar..

Bu tarz faşizan uygulamalar günden güne arttı, artıyor.. Ve asla durmayacaklar.. Bugün cuma saatinde 2 saat boşluk isteyenler yarın bayrağı bu büyüklerinden devralacaklar ve cumanın tatil olmasını isteyecekler.. Mesai saatlerini 6'ya çekmek isteyen aklıevveller ileride pazar günü tatilini de kaldıracaklar.. Cumaları hiçbir yerde içki satışı yaptırılmayacak.. Perşembe gecesi 00.00'dan itibaren bu sünni terörü başlayacak ve böylelikle haftanın ilk tatil günü eğlencecilere zehir edilmiş olacak.. Cumartesi de zaten kimse geç saate kalmayıp ertesi günkü mesaisine gecikmemeyi düşüneceğinden başarı sağlanmış olacak.. 2 saniyelik fikir teatisiyle şunlar gözlerimin önüne geliyorsa, bunun bin katının rahatlıkla olacağını söylemek hayalcilik olmaz..

Amma atıyorsun diyenler bir zahmet bu mücadelenin belki de ilk ayağı olan Beyoğlu'nun haline bir baksınlar.. İstiklal günden güne kan kaybediyor.. Yandaşları, itinayla boşalttırılan binalara, arazilere, topraklara konacaklar.. Orası bir eğlence değil, alışveriş muhiti olacak.. Halkın tasmasını daha da sıkı tutmuş olacaklar.. Halk, kendi düşünceleriyle: arındırılacak..

Adım adım ilerliyorlar dedik.. Daha da cahilleştirilerek, çaresiz bırakılarak, yalanlarla uyutularak daha çok kendilerine katacakları halk gücüyle birlikte faşizmin kitabını baştan yazıyorlar, ve yolun başındalar henüz.. Yüzsüzler.. Utanmazlar..

Not: Alıntıdaki sözler ne kadar gerçek bilmiyorum.. Yalansa hayatta şaşırmam, bu düzenbazların milyonlarca yalanına şahit olduk sonuçta yıllardır..

La guerre est déclarée

2011-10-17T16:11:00.000+03:00

İngilizce adıyla Declaration of War, Fransa'nın bu yıl Oscar adayı olarak seçtiği, kadın başrol oyuncusu Valérie Donzelli'nin ayn zamanda yönetmenliği de üstlendiği bir film..

Romeo ve Juliette'in, isimleriyle müsemma müthiş bir uyumla başlayan aşkı, sanki bir felaketin habercisi, ya da fırtına öncesinde bir sessizlikmiş gibi, henüz doğan çocuklarının beyninde oluşan tümör nedeniyle bambaşka bir yola doğru sapıyor.. Süper tatlı bebek Adam'ın çok zor bir kanser türüne yakalanmış olması, ikilinin ailelerini de işin içine katıyor ve tam bir kenetlenme yaşanıyor.. Bu aşırı zor ve yıkıcı süreçteki çalkantılar filmin türkçe adına ilham vermiş oluyor: Yaşam Savaşı..

Romeo ve Juliette bir yandan oğullarının hayata tutunması için bütün imkanlarını seferber ederlerken bir yandan da bu desteği sağlayabilmeleri için kendilerini de ayakta tutmaya çalışıyorlar laçka olmuş sinirlerine karşın..

Vitrinde Oscar aday adayı olarak sergilendiği için ilk bakışta haliyle bir şahesermişcesine beklenti yaratsa da filmin yazdığım kısacık tanıtımdan daha başka bir tarafı yok.. Adam'ın yaşam mücadelesi anne ve babasının ayakta kalma mücadelesiyle aynı eksende anlatılıyor.. Bu her ne kadar seyri zorlaştırmayan ve akıcı bir dille kotarılmış olsa da ortaya farklılık yaratan en ufak bir şey dahi konulmamış olması filmi çok sıradanlaştırıyor.. Başrollerin çok iyi oyunlar çıkarmış olmaları senaryodaki düzlüğü bastıramıyor ve böylelikle film biraz hayal kırıklığı yaşatan bir hale evriliyor..

Restless

2011-10-16T15:02:00.000+03:00

Gus Van Sant'in yönettiği Restless, kanser hastası olan Annabel'in, cenaze törenlerine gitmek gibi garip bir hobiye sahip olan Enoch'la yaşadığı aşkı çok farklı bir bakışla eğilerek yansıtmayı başaran özel bir film..

Annabel hastalığına mağlup olmayan, üzülüp ağlayarak hem kendisini hem de ailesini daha fazla üzmek istemeyen, kendi halinde ve yalnız sayılabilecek birisi.. Enoch ise anne ve babasını ufak yaşta trafik kazasında kaybetmiş, aynı kazada komaya girip 3 dk boyunca ölümü ucundan tatmış, sonradan iyileşmiş ama bünyesinde birçok garipliği de beraberinde taşımaya başlamış biri.. Bir de Enoch'un hayalet arkadaşı Hiroshi var.. Japon ordusunda pilot olarak görev yapmış, hayatında en yoğun yaşadığı hisleri dahi dilinden dökememiş, kamikaze dalışıyla da hayatını kaybetmiş bu Hiroshi.. Enoch'un yanından neredeyse hiç ayrılmıyor ve amiral battı oynamayı çok seviyor kendisi!

Fazlasıyla ilginç olan iki karakterin birbirlerini bulması ve çeşitli çalkantılar yaşasalar da sıkıca bağlanmaları çok sade, çok içten, çok özgün işlenmiş.. Ölümün kıyısında geçen bu hikaye beni çok sarstı.. Mia Wasikowska rolüyle inanılmaz bütünleşmiş ve filmin hüzün zerkini tek başına sağlamış sanki.. O harikulade müzikler de öyle yerlerde öyle sakin ve yakıcı şekilde giriyor ki boğazdaki yumru gitgide sertleşiyor..

Kısacık süresi, tatlı mı tatlı anlatımı, fantastik ve doğallıkla bezeli senaryosuyla çok hoş bir film olarak aklıma kazınmıştır Restless..

Güzel insan Hiroshi'nin şu minvaldeki sözü ise muhteşem ve bir o kadar da anlamlıydı benim için: "Ölüm kolay olandır.. Asıl zor olan sevmek.."

Contagion

2011-10-15T17:06:00.000+03:00

Dağ fare doğurdu.. Ya da domuz yarasa mı doğurdu desem!(filmle alakalı eheh) Anladınız siz işte, kasmaya gerek yok.. Contagion'ın yönetmen koltuğunda popüler yönetmen Steven Soderbergh, oyuncu kadrosunda ise Gwyneth Paltrow, Matt Damon, Laurence Fishburne, Kate Winslet, Jude Law, Bryan Cranston ve Marion Cotillard gibi isimler var.. Evet ben de sizler gibi çüşünüz demiştim ilk başta..

Karakterleri bu saydığım isimler değil de sokaktan çevrilmiş adamlar oynasaydı çok da bir şey farketmezdi filmin kalitesi adına.. Çünkü bu tarz bir felaket filminde, karakter sayınız da çoksa, ve de derinleştirilmemişse, kimi koyarsan koy sunacağı oyunculuk basit kalacaktır.. Yani filmi izleyecekseniz şu star isimleri silin kafanızdan önce.. Demem o ki akılda kalıcı tek performans dahi yok..

Bunun yanında film kendini hiç sıkmadan izletiyor.. Müziklerin çok doğru kullanımı, kopuk sahnelerin fazlalığına rağmen, kopuşları engellemiş.. Konunun pek bir ilginçlik vaadetmemesi eksi bir yön.. Cazibe yok yani filmin hiçbir tarafında.. Çarpıcı da olamamış.. Giriş gelişme sonuç düzlüğünde kalmış..

3 sene sonra show tv pazar akşamı falan verirse izleyin, bir yerden indirirseniz falan alın birini yanınıza, izleyin.. Vakit geçirtir işte, kötü film değil sonuçta.. Böyle..

Tyrannosaur

2011-10-15T02:36:00.000+03:00

40'lı yaşlarının sonundaki Joseph, 5 yıl önce karısını kaybetmiş, bu çöküşü de alkol ve sinirle taçlandırmış, mahallelinin sevmediği huysuz ihtiyarımız.. 30'lu yaşlarının sonundaki Hannah ise, çocuk sahibi olamamış, buna karşın hayata isyan etmeyi de asla başaramamış ve dinine çok bağlı kalarak kendini kandırmaya çalışmakta olan milfimiz..

Tyrannosaur'da bu iki çok farklı kişiliğin yolu muhteşem bir sahneyle kesişiyor ve aşkın çoğunluğu kapsamadığı(ki bu çok güzel bir şey; kolaya kaçılmıyor ve aşk baş öğe olarak sunulmuyor) sarsıcı bir etkileşim başlıyor..

Birbirlerinin eksik yönlerini -dışarıya inanılmaz uyumsuz gözükmelerine karşın- yoğun bir ihtiyaç duygusunun etkisiyle tamamlamaya çalışıyor Joseph ve Hannah.. Bu kesişmenin bu denli etkileyici bir hal almasındaki en büyük paylar da kuşkusuz Peter Mullan ve Olivia Colman'ın eşsiz oyunculuklarına ait..

Bunun yanında filmde adalet ve etik duyguları ciddi biçimde sorgulanıyor.. Toplum yaşamında kimsenin cesaret edemediklerini yapan, ceza kesen Joseph, yine toplum nazarında hor görülen oluyor.. Veya hayatta o güne dek olan en net, en doğru icraatını yapan Hannah'nın yine toplum güveni ve refahı gözetilerek hapse mahkum edilmesi.. Bu sorgulayışlar ve tokatlar filme büyük değer katıyor.. Topluluk yaşamının adiliklerine de epey sövdürüyor.. Yüzlerce kişinin şikayet ettiği bir sorunu ortadan kaldırırsınız ama imajınız o andan sonra nice olur siz düşünün.. Bu hayat, içine atanların, kafasını toprağa gömenlerin hayatı yeğen..

Eddie Marsan da bugüne dek gördüğüm en değişik oyunculardan.. Süper bir filmografisi var ve bunu da dibine kadar hakedecek oyunculuklar sergilediğini rahatlıkla söyleyebilirim izlediğim 6-7 filmi göz önüne aldığımda.. Özellikle Happy-Go-Lucky'deki performansı mutlaka görülmeli..

Toast

2011-10-14T12:55:00.000+03:00

9 yaşındaki Nigel, aşçılıktan zerre anlamayan ve onu durmadan tost yemeye mahkum eden bir anneye ve bağnaz bir babaya sahip yalnız bir çocuk.. Hem doğuştan gelen yeteneği, hem de değişik ve güzel tatlardan mahrum kalmış çocukluğu, onu yemek dünyasının büyülü kapısını aralamaya doğru itiyor..

Hasta olan annesinin ölümünden kısa süre sonra eve gelen cici annenin aşçılık konusunda tam bir maestro oluşu, Nigel için adeta bir meydan okuma gibi.. Araları hiç iyi olmasa da Nigel'ın atlayacağı çok yüksek bir eşiği teşkil etmesi ve ilginç kişiliği, Helena Bonham Carter'ın canlandırdığı Mrs. Potter'ı film için çok önemli bir noktaya oturtuyor.. Bundan sonrası, geleceğini kendi yazmak ve hedeflerine ulaşmak isteyen Nigel'ın, dram ve komedi sosuna bulanmış ergenlik yaşamı..

Özellikle Nigel'ın küçüklüğünde, basit konusuna rağmen çok güzel bir seyir zevki sunuyor Toast.. Çocuk oyuncu Oscar Kennedy, babayı müthiş oynayan Ken Stott ve Helena Bonham Carter arasındaki uyum çok iyiydi.. Tempolu ve sıcak anlatımı,komedi dram dengesini çok iyi sağlaması ve harmanlaması filmi daha da değerli kılıyor..

Karakterin cinsel kimlik karmaşasına sokulması film özelinde çok eğreti ve gereksiz durmuş.. Fakat sonra bu otobiyografik filmin gerçek kişisi, ünlü ingiliz yemek yazarı Nigel Slater'ın da ufak bir araştırmayla gay olduğunu öğrenmemle bu detay mantığa oturmuş oldu..

Samimi, ayakları yere basan, limonlu bezeli kek tadında bir film..

The Artist

2011-10-13T23:48:00.000+03:00

11-12 yaşlarımdayken her cumartesi öğle saatlerinde trt'de(2 olanıydı sanırım) Charlie Chaplin filmleri olurdu ve heyecanla izlerdim.. Bir çocuk için fazlasıyla ilginç bir tecrübe arz eden ve komedi unsuruyla da fazlasıyla kendine çeken filmlerdi bunlar.. Sessiz, siyah beyaz.. Duyamadığım diyaloglarda ne dendiğini şevkle tahmin etmeye çalışıp 1 saniye sonra ekranda beliren altyazıları okumak, ve kimi zaman da tahminimin doğru çıktığını görmek müthiş bir zevk verirdi.. Sonraları ya ben unuttum, ya da filmler yayınlanmamaya başladı, bitti bu rutinim..

2011 yapımı bir başka sessiz film The Artist'le de bu özlemimin büyüklüğünü derinden hissetmiş oldum aynı anda kavuşmayı da yaşayarak.. The Artist bir şekilde bildiğimiz, duyduğumuz, aşina olduğumuz 1920-1930 yılı filmlerinden biri gibi.. Siyah beyaz olarak ve saniyede 22 kare ile çekilmiş.. Zaten bunun yanında konunun da direkt olarak hem sinema sektörünün içinde, hem de 1920'li yıllarda geçmesi, tüm bu özellikleri örtüştürüyor ve müthiş bir uyum yaratıyor..

George Valentin, Hollywood'da sessiz sinema dünyasındaki en popüler aktör.. Ancak çoğu büyük şöhrette olduğu gibi onun başına gelecek olan şey de aynı.. Sessiz film furyasının bir anda bitmesi ve sesli filmlerin müthiş bir çıkışla piyasayı kapması, onun devrini bitiriyor ve şatafatlı bir hayat yerini içler acısı bir sefalete bırakıyor.. Hala meşhurken sektöre kazandırdığı genç ve güzel Peppy Miller ise yeni furyanın baş aktrisi oluyor.. Film de bu duraklama-düşüş dönemi üzerine oturuyor..

Filmdeki dinamizm mükemmel.. Düşünün ki tek bir diyalog duyamıyorsunuz, karakterlerin sesleri yok, ve anca bazı diyaloglar açıklama olarak ekrana yansıyor.. Ama bunlara rağmen film içine alıyor sizi en sıkısından.. Jean Dujardin, George Valentin rolünde hafızalara kazınacak bir performans sunmuş; öyle ki Oscar kulislerinde adı sıklıkla geçiyormuş.. Yabancı filmdir, olmaz, alamaz falan demeyin, La môme'daki akıl almaz Edith Piaf canlandırması ile Oscarı kucaklayan Marion Cotillard'ı hatırlayın.. Dujardin'in partneri Bérénice Bejo da aynı düzeyde bir oyunla eşlik etmiş kendisine..

The Artist başlı başına bir sanat eseri.. İzleyeni her yerden vuracak, aynı oranda kendine bağlı tutacak, her saniyesi özen dolu bir başyapıt.. En çok da, kibri, hüznü, ukalalığı, zenginliği, fakirliği, çaresizliği, çöküşü, gururu, minneti, dirilişi, hepsini 90 dakika süresinde bu kadar müthiş yansıtan Jean Dujardin için izlenmeli..

Another Earth

2011-10-13T10:14:00.000+03:00

Afişte görüldüğü üzere dünyamızdan rahatlıkla seyredilebilen, adeta dünyamızın bir kopyası niteliğinde, hatta öyle ki 2. Dünya olarak adlandırılan bu gezegen, tahmin edilenin aksine filmin ana öğesi değil..

Gençliğindeki büyük hatasının bedelini adaletin karşısında ödemişse de vicdanına hapsolan Rhoda bu hatayı tamir edebilmenin yollarını aramaktadır.. Sonunda batırmış olduğu birinci dünyasının sonrasına, ikinci dünyasını kurmak istemektedir ve bunun için elinde güzel bir fırsat vardır.. İç dünyaları arasındaki bu geçiş sürecinin yanında, bu afişteki dünya'ya da adımını atmak isteyen Rhoda, çabalarını bu yönde de sürdürmektedir..

İşte Another Earth bu iki yönlü çabanın ilginç bir biçimde kesişmesini anlatıyor.. Bilimkurgu kısmı ele yüze bulaştırılmamış ve hikayeye büyük uyum sağlamış, bu çok önemliydi film için.. Bununla beraber de bu tarz filmlerde sıkça gördüğümüz vıcık vıcık ve abartı anlatım bu filmde karşımıza çıkmamış oluyor..

Lost'ta Ethan rolüyle tanıdığımız William Mapother(Tom Cruise'un kuzeniymiş ayrıca) ve partneri iyi iş çıkarmışlar.. Sürenin kısalığı bu ağır filmi daha kolay izlenebilir kılmış.. Özgün konusu ve sade anlatımı da filmin ruhuna uygun düşmüş.. Ancak temposuzluk ve heyecansızlık filmi fena olmayan bir seyirlik haline getirmiş sonuç olarak..

Elena

2011-10-12T17:22:00.000+03:00

Elena, oğlu ve torunları için her şeyi yapabilecek, 50'li yaşlarının sonlarında, 2. evliliğini yaptığı 10 yıllık eşiyle birlikte yaşamakta, daha doğrusu hizmet etmekte olan bir kadın.. Oğlu işsiz güçsüz uyuz bir adam ve iki çocuğu var.. Birisi üniversiteye girme çağında, diğeri yeni yeni yürüyor, bir diğeri de yolda.. Çok zor geçiniyorlar ve annelerini durmadan cici babalarından para koparması yönünde telkin ediyorlar..

Cici baba çok zengin, ama doğal olarak çok cimri ve ketum.. Hayatta tek önemsediği şey kızı, ki kızı da bu adamdan neredeyse nefret ediyor haldeyse düşünün siz bu adamın uyuzluğunu.. İşte böyle bir ortamda, değindiğim yardım taleplerini geri çeviren cici baba, Elena'nın, ailesine verdiği önemle yüzleşmek zorunda kalıyor ve film olan Elena meydana geliyor..

Elena'nın oğlunun yaşadığı apartman bana direkt olarak Lilja 4-Ever'ı hatırlattı.. Peki o filmse bu ne? Film gram zevk vermedi bana.. Elena'nın duygularının değişimi ve geçiş döneminin bu kadar yavan geçilmesi uyuz etti.. Zayıf, etkisiz, düz bir film Elena..

Filmde sıçtım, bari başı ve sonu metaforlarla kurtarayım çabası da faydasız paşam!

The Island

2011-10-11T23:10:00.000+03:00

2009 Filmekimi'nde izleyip de beğenmediğim Eastern Plays akıllarda, kalitesiyle değil de başrol oyuncusu Christo Christov'un çekimlerden kısa süre sonra, filmde de mücadele ediyor olduğu uyuşturucu nedeniyle trajik bir ölüme kurban gitmesi detayıyla yer etmişti..

Kamen Kalev'in Eastern Plays'den sonra ikinci filmi olan The Island, ilk filme göre çok farklı bir tarzda.. İki filmin izleyende bıraktığı ortak payda ise tatminsizlik.. Kalev'in hayli genç yaşı, onun henüz ciddi denemeler içerisinde olduğunu kanıtlıyor zaten filmleri arasındaki belirgin farklılıkları ve The Island içindeki aşırı karışık anlatımı da hesaba katınca..

The Island dram gibi başlayan, yer yer korkuya, kara filme bağlayan, en sonunda komediyi göze sokan, bir öyle bir böyle, savruk bir film.. Dolayısıyla da türlerin hiçbirisinde tam anlamıyla dikiş tutturamamış ve çok zayıf senaryosuyla da çaptan düşmüş..

Bunun yanında çok sıradan ve amaçsız bir görünümde olup özellikle sonlara doğru resmen seyirciye acı çektirmeyi amaç edinmiş sanki.. Filmdeki kimi uçuk ve ani sahneler de yönetmenin fütursuz, sadist, karışık bir kafa yapısına sahip olduğunu gösteriyor sanki.. Gibi gibi.. Bu söz konusu kafa sinema için süper bir kafa gerçi de, beceren var beceremeyen var tabii..

Kötü film.. Ve daha kötüsü, eziyet gibi..

Life in a Day

2011-10-11T16:20:00.000+03:00

Dünyanın bildiğimiz bilmediğimiz her noktasından, 24 Temmuz günü çekilmiş videolarla oluşturulan fazlasıyla özgün ve deneysel bir film Life in a Day.. Youtube desteğiyle hayata geçen projenin yapımcı koltuğunda Ridley Scott ismi dikkat çekmekte..

Yapan, oynayan ve izleyen için aynı oranda ilginç bir tecrübe olan film, inanılmaz temposuyla belgesel niteliğinden çıkıyor adeta.. Kanser hastası bir annenin, kocası ve oğluyla olan aile yaşamını 1 dakika içinde, derinden sarsılarak izlerken, hemen sonrasında bir hayvanın önce sersemletilip akabinde boğazının kesilerek parçalanmasına tanık olabiliyorsunuz.. Her türlü inanışın temsilcilerini en saf halleriyle tanırken, dul bir baba ve öksüz bir oğulun her sabah evin annesini nasıl bir özlemle andığını görebiliyorsunuz..

Hafızamın yetmeyeceği daha bir sürü komik, hüzünlü, iğrenç, heyecanlı, samimi detayı en ham ve el değmemiş halleriyle barındırıyor Life in a Day.. İnsanların en aciz ve olağan hallerini, bir kitap veya başka bir filmde kesinlikle ama kesinlikle bu kadar doğal biçimde göremezsiniz.. Öyle ki filmin en sonunda, 24 Temmuz'un bitiş anında kameraya dert yanan kadın, bu dünyanın 6 milyar insanının çok büyük çoğunluğunun özetidir, tek vücutta toplanmış kanıtıdır.. Basit, sıradan, heyecansız, ünsüz..

Bugüne dek izlemiş olduğum belki de en değişik film.. Bunca kelimeyle dahi tam anlamıyla tanımlayamadığımı hissettiğim bu film için belki de en uygun tanım şudur: Çarpıcı..

8

Habemus Papam

2011-10-10T23:10:00.000+03:00

İtalyan oyuncu ve yönetmen Nanni Moretti'nin hem yazıp hem yönetip hem de oynadığı, pek naif bir film Habemus Papam(latince: -artık- papa'mız var)..

Papa'nın ölümünden sonra kardinaller meclisi acilen toplanıp oylama yaparak yeni Papa'yı seçiyor fakat seçilen Papa bu göreve hazır değil.. Yeni Papa yaşamı boyunca bir şeyleri içinde ukde olarak taşımış, hayatın onu sürüklediği yerlerde ruhu asla huzur bulmamış, ve içinde buna karşı koyacak gücü de bir türlü yaratamamış epey yaşlı ve yorgun bir adam, haliyle.. Bütün dünya ondan halkı selamlamasını beklerken, o belki de ilk kez yüreğinin onu götürdüğü yere gidiyor ve kaçıyor..

Baskı denen şeyden dibine kadar tiksinen ben, elbette ki karakterin bu çıkmaza hapsolmuş halini çok benimsedimi, anladım.. Kabuğunu kırıp vargücüyle bu baskıdan kaçması o kadar tanıdık ki bana.. Bu ruh halinin bu denli müthiş yansımasıysa tabii ki Michel Piccoli'nin muhteşem Papa performansı..

Habemus Papam çok sıcak bir film.. Yüreği yakan bazı sarsıcı anların dışında kendisini başından sonuna tebessümle izletiyor.. Minik hikaye, basit ve sade işlenişiyle, ve içerik itibarıyla The King's Speech'i hatırlatıyor ve iki film de hayli başarılı..

Margin Call

2011-10-10T15:30:00.000+03:00

Kadronun hayvanlığına bir bakın önce.. Her türden insana hitap edecek zengin bir topluluk.. Kevin Spacey, Jeremy Irons ve Stanley Tucci kaldırıma sıçsa oturur 2 saat izlerim diyecek tonla insan var dünyada.. Veya; "Simon Baker'a -namı diğer Patrick Jane- hastayım, her türlü izlerim", "ayyy gossip girl'den Dan!!", "Demi Moore varsa kesin sevişme sahnesi de vardır lan!" şeklinde çoğaltılabilir.. Peki sonuç? Bence tahmin ettiniz..

Muhteşem kadro, zayıf film.. Bir yatırım şirketinin 1 gün içinde gelişen çöküş sürecini anlatıyor.. Konusu bu kadar.. İzleyiciye kattığı bu kadar.. Hepitopu bu kadar.. Kullanılan iktisadi ve yetersiz dil, iktisat okumakta olan beni dahi epey zorladı.. Gerçi benim gibi boktan bir iktisatçı da zor bulunur ya neyse.. Dolayısıyla film, seyir şevkini(zevk lan o) sağlamaya çok uzak bir görüntü çiziyor.. Başında ve sonunda vaadettiği hiçbir şey olmamasının yanında gelişme sürecinde de en ufak bir artısı yok..

Demi Moore falan resmen filmografiyi şişirmeye oynamış sanki.. O denli silik ve etkisiz.. İlk cümlede saydığım ilk 4 isim elbette ki klaslarını konuşturuyor ama film tamamıyla ortada kalmış ise onların da etkisi bir yere kadar oluyor..

Kapağı müthiş çekici fakat içi bomboş bir kitap gibi Margin Call.. Gerçi ver bu küçük ve basit hikayeyi David Fincher'a, onu da muhteşem bir film yapar adam, The Social Network gibi..

3

Beginners

2011-10-09T20:04:00.000+03:00

Beginners da son yıllarda sıklıkla rastladığımız üzere, sırtını oyuncu kadrosuna dayamış ve yine de vasatı aşamamış filmlerden birisi.. Bu gibi, festivalde türlü eleminasyon yöntemiyle seçtiğiniz filmler hakkında edinebileceğiniz bilgilerin en göze batanı da oyuncu kadrosu olduğundan, elden bir şey gelmiyor.. Ne çıkarsa bahtına..

30'lu yaşlarının sonlarına gelmiş ve mütemadiyen ruh eşini bekleyen Oliver'ın, 75 yaşındaki dul babasının gay olduğunu öğrenmesi ve o güne dek eşine benzerine rastlamadığı bir kadınla tanışması filmin kısa bir özeti niteliğinde..

Ewan McGregor ve Christopher Plummer arasındaki baba-oğul elektriği hayli güçlü de olsa, McGregor'a, özel Fransız Mélanie Laurent müthiş bir katkıyla eşlik ediyor da olsa film, kadrosunun epey gerisinde kalıyor ne yazık ki..

Karakterler arasındaki kopuşlar, birleşmeler, etkileşimler, gerginlikler aşırı sığ ve nedensiz şekilde gelişince, o karakterlerin ruhuna asla inilemeyince seyir esnasında o filme tutunmak ve benimsemek çok zor oluyor.. Filmde bir şeyler oluyor, sonra hemen geri dönülüyor, vazgeçiliyor, sürüyor, akıyor; ve biz sadece izliyoruz.. Karakterleri kesinlikle tanıyamıyoruz.. Böylelikle de normal şartlarda oyuncular arasında yakalanması hayli güç olan elektriğe karşın film vasatı aşamamış oluyor..

Senaryosunun vasatlığına karşın yine de atmosferin sıcaklığı ve oyuncuların sempatikliği seyir zevkini arttırabiliyor.. İzlenmesi pişmanlık yaratmayacak, hoş ama eh bir film Beginners..

5

Not: Bu amerikalıların 7'den 70'e aynı enerji ve şevkle yaşattığı parti hastalığı nasıl bir olaydır çözemedim arkadaş.. Genci yaşlısı, heterosu homosu, kadını erkeği, sağlıklısı hastası, alayı parti delisi lan.. Letspoooaaaaardddiiiiğğcilikten ne zaman bıkacak bunlar bilmiyorum.. Uyuşuk yüreğim darlanıyor bunların partilerini izlerken.. Böyle..

The Future

2011-10-08T23:22:00.000+03:00

Yazar, senarist, oyuncu, yönetmen kimliğine sahip Miranda July'ın, yazdığı, yönettiği ve oynadığı, tamamıyla arada kalmış, amaçsız, daha doğrusu başarısız bir film The Future..

Sorumluluk sahibi olmaktan korkan, uyuşuk, basiretsiz, kısmen de ezik bir çiftin bir kediyi evlerine alıp beslemeye karar vermeleri aşamasında kendileriyle, sorumluluklarıyla, yaşamlarıyla yüzleşmelerini konu ediniyor.. Sophie, arkadaşlarının hayata atılma ve aile kurma, çocuk sahibi olma vs gibi çağın yaygın değişim aşamalarına uyma başarılarının hayli gerisinde kalmış, ne işinde ne de ilişkisinde ne istediğinden asla emin olamamış, nereden çeksen oraya gelebilecek birisi.. Jason ise epey mıymıntı, aşırı gamsız, rüzgarda savrulan bir yaprak gibi hafif bir partner.. Bize yansıyansa bu hem çok durgun hem de çok çalkantılı garip ilişki..

Akışa serpiştirilmiş fantastik unsurların filme kattığı en ufak bir olumlu değer göremediğim gibi kedinin ağzından duyduğumuz felsefi çıkarımlar da neyi hedeflediği bilinmeyen, çapsız, sönük laflar.. Ya da çok müthiş metaforlar, mesajlar var da benim kafam basmadı.. Film, içerdiği melankolik, fantastik, komik taraflardan hiçbirine diğerinden daha yakın değil ve bu da filmi ne idüğü belirsiz bir hale sokuyor..

Burada kişisel arşivimin bir parçasını teşkil etmek dışında hiçbir işlevi yok.. Hafızadan kısa sürede silinecek bir film; burada bir kaydı bulunsa bile..

2

Persepolis

2011-10-08T11:35:00.000+03:00

İran'da komünist-sosyalist eğilimli bir ailenin çocuğu olan Marjane'ın, ülkedeki rejim ve yaşayışın değişimine ayak uydurmaya çalıştığı sancılı süreci anlatıyor Persepolis..

Marjane Satrapi'nin bir nevi otobiyografisi diyebileceğimiz aynı isimli çizgi romanın yine Satrapi tarafından senaryolaştırıp onun yönetimiyle sinemaya aktarıldığını görüyoruz.. Çizgi romanın yapısına ve ruhuna sadık kalındığı çok rahatlıkla görülüyor dış görünüş itibarıyla.. Drama tarafını daha kolayca beslemek için bu çocuksu ve naif anlatımdan kaçılabilirdi; ama aslına sadık kalınmış ve çok da güzel olmuş siyah beyaz ve sade anlatım..

Animasyon türü, son yıllarda ciddi bir ilgili kitle kazandıysa da sinemaya nispeten daha uzak, gelenekçi, ve orta-yüksek yaş kesimlerince hala büyük bir önyargıya kurban gitmekte.. İşte Persepolis bu önyargıları parçalayacak ve bakış açılarını değiştirecek muhteşem bir film.. Bu önyargıyı kırmak mı istiyorsunuz, bir sevdiğinizin yakınlarda doğumgünü mü var, gönül rahatlığıyla hediye edin bu filmi.. Neyse..

Bahsettiğimiz aile yapısında güzel bir çocukluk dönemi girişi yaşamakta olan Marjane için gelecek fazlasıyla karanlıktır.. Ailesi ve ülke çoğunluğunu oluşturan islamcı kesim, İran Şahı'nın dikta rejimine muhalefettir.. Gün gelir, ayaklanmalar doruğa ulaşır ve İran şahı devrilir.. Humeyni'nin başa geçmesi, islamcıların sazı ellerine almalarından sonra Marjane'ın ailesi ve diğer modern kesim yağmurdan kaçarken doluya tutulmuş olur.. Yaşam bütün insanlar için tam bir cehenneme dönmüşken, ailesi Marjane'ı onun iyiliği için Fransa'ya göndermeye karar verir ve Marjane'ın zaten zorlu geçen hayatı artık onun kendi ayakları üstünde durmasını ve başına ne gelirse gelsin düşmemesini gerektirmektedir..

Ergenlik başlı başına büyük bir sorun iken, bunu ailesinden uzakta, göçebe ve yalnız biçimde aşmak zorunda kalan Marjane'ın kimi zaman komik, kimi zaman boğaza yumru koyan müthiş hikayesi Persepolis'in ta kendisi oluyor işte..

Şu filmi izleyip olayı sadece "şeriat gelecek ülkemize!" sığlığında anlamamak lazım tabii ki.. Aslolan her yerde olduğu gibi bu filmde ve İran'da da güç; ve ortak nokta ise faşist yönetimler.. Gücü olan, savunduğu neyse onu kabul ettirmek için güçsüzü adice eziyor ve sonucunda olanlar hep aynı, ezilen hep halk.. Filmde batının yüzü maalesef biraz masum kalmış ama ne gelir elden.. Böylesine şahane bir film için görmezden gelinebilir o da..

Başyapıttır Persepolis; bugüne dek nasıl değinmemişiz hayret ettim.. Şiddetle tavsiyedir..

10..

Skhizein

2011-10-06T18:01:00.000+03:00

http://atmospheretic.blogspot.com/2009/09/kendimden-tam-91-cm-uzagm.html

Zihni, kendisinden 91 cm uzağa kaymış bir adamın trajikomik hikayesi Skhizein.. Peki mecazi veya gerçek anlamda kayan, Henry'nin ruhu mu, yoksa gerçeklikten yavaş yavaş uzaklaşan Henry'nin ta kendisi mi.. Yukarıdaki postta göreceğiniz üzere Skhizein, ismi itibarıyla, kendisinden uzaklaşanın Henry olduğunu gösteriyor, başka bir deyişle şizofreniyi sunuyor bize..

Henry'nin yaşadığı dünyayla ilişkisi fazlasıyla kopuk ve bu onu her şeyden soyutlamış.. Hapsolduğu, kendisini hapsettiği soruna isyan etmiyor, bunun yanında uzatılacak her türlü yardım elini reddediyor, hiçliğe doğru süratle kaymayı seçerek.. Psikologun yardımının dokunacağını hissettiği anda bunu zihninde direkt olarak faydasızlaştırıp yoksaymasını ve kaçışı seçmesini hatırlayınız..

İçinde bulunduğu durumda ise kimi çelişkiler baş gösteriyor.. Kendisinden 91 cm uzak iken, onu kurtaracak(daha da dibe batıracak) 2. meteoru gözlemesi için teleskopun yardımına ihtiyaç duyuyor ve buna özellikle dikkat çekilmek istenen ve gözlere sokulan planda görüyoruz ki zihin ve beden aynı yerde birleşmiş.. Şizofreniye kanıt.. Bunu bir hata olarak nitelendirenleriyse anlayamadım pek.. Elbette farklı şekillerde değerlendirilebilir -ki nette ufak bir araştırmayla türlü bakış açıları görülecektir- ancak hata demek pek garip bunca dikkatle yapılan bir işte..

Skhizein günümüz dünyasında gitgide zayıflaşan ilişkiler sonucunda iyiden iyiye yalnızlaşan ve psikolojisi bozulan milyonlarca insandan sadece birine müthiş bir yorumla odaklanıyor.. Başarılı..

Koza

2011-10-05T13:38:00.000+03:00

Nuri Bilge Ceylan'ın, filmografisinde ilk sırada gördüğümüz 1995 yapımı kısa filmi Koza, kendisinin öngördüğü ve hayalini kurduğu sinema kariyerinin mihenk taşı, olmazsa olması şeklinde nitelendirilebilir.. Nitekim filmi izlediğimizde, kendisine çizdiği yol haritasının ve tarzın en saf halini görebiliyoruz.. Tarkovsky külliyatını hatmedenlerin rahatlıkla görebileceği Tarkovsky sineması izleri, veya benim gibi, Tarkovsky'nin varisi addedilen Bela Tarr sinemasına ucundan da olsa bulaşmış kişilerin (A torinói ló) görebileceği izler, Koza'nın bütününü kaplamış durumda ve bu bize Nuri Bilge Ceylan'ın etkilendiği ve kendisine yol olarak seçtiği tarzı tanıtıyor.. Bu da filmin anlaşılması hayli güç, metaforlara bulanmış, zor bir anlatıma sahip olduğunu gösteriyor..

Gizli anlatımların çözülmesi bu tarz filmleri çok sevenler için ciddi bir zevk olsa da, Koza, türdeşlerinden hayli farklı bir kategoride.. Neden? NBC bu filmde insanlara konuşmamış bence.. Onu yetiştiren o günlere getiren anne babasını filmin başrollerine koyarak o güne dek söyleyemediklerini söylemek istemiş adeta.. Bu filmi yapıp altına imzasını atmazsa, kafasındaki bu anne baba başrollü film fikrini hayata geçirmezse, sanki hayatı boyunca her şeyin eksik kalacağını hissetmiş.. Ve söylemek istedikleri, büyük ölçüde kendisine özel kalmış.. Filmdeki hayvanların doğum-yaşam-ölüm süreçleri vs gibi detaylar elbette ki insanlarla bağlantı kurdursbilir, ve daha bunun gibi birçok detay akla gelebilir; ancak bunların hepsi tek tek elde kalıyor ve bütünleştirilip belli anlamlara hapsedilmesi bu noktadan sonra saçmalamak oluyor kanımca.. Çünkü bunun bütününe ancak NBC varabilir kendi zihninde.. Onun beyni ve kalbi ne diyorsa, ne hissediyorsa odur, ona özeldir.. Bu yüzden filmi ve söylemek istediklerini belli kavramlara hapsetmek çok yanlış..

Koza fazlasıyla kişisel, ama bu kişiselliği yüzünden de fazlasıyla özel bir film.. Bir nevi ben buyum, bu olacağım haykırışı; manifesto..

Bir Zamanlar Anadolu'da

2011-10-04T01:00:00.000+03:00

Nuri Bilge Ceylan filmin adını "Bir Zamanlar Anadolu'da" koymuş ama her zamanın Anadolu'sunu, tümevarımla, Türkiye'sini anlatmış aslında.. Memleketlimize yerleşmiş türlü türlü huyu ve alışkanlığı, bu denli ufak bir çerçevede sunduğu karakterlerle ve olay örgüsüyle ustaca yansıtmış.. Bunu da kör göze parmak değil, bugünlere sorgulayıcı ve muhalif bir bakışla gelebilmiş kişilerce anlaşılabilecek düzeyde yapmış ki günümüz şartlarında bazı olgulara açıkça geçirmek maalesef çok kolay değil git gide faşistleşen ülkemizde..

Askerinden polisine, savcısından muhtarına, mesleklerde ve mevkilerde adeta kural olma noktasına gelmiş ne kadar yozlaşmışlık varsa hepsine çakmış Nuri Bilge Ceylan.. Bu memlekette cahil cahilliğini, suçlu suçunu, ahlaksız ahlaksızlığını asla kabul etmez.. Geçmişte tanık olduğu olayı zihninde aydınlatamıyor değildi aslında Savcı.. Sadece bazı şeyleri onun beynine çakacak, inkar çabasına son verecek bir figüre ihtiyacı vardı, Doktor çıktı karşısına.. Muhtar Arap'a, Arap Muhtar'a çaktı.. Otopsi memuru, sayman'a, savcı komutan'a, doktor savcı'ya, polis memuru Naci'ye, Naci katil'e.. Herkes birbirine çaktı bu filmde ve bize gösterdiler ki biz her fırsatta birbirimize çakıyor, bizden yüksektekini kıskanıyor, başka bir işin erbabının uğraşını küçümsüyor, hep daha fazlasını istiyor, suçlarımızı kabul etmiyor, ve bu şekilde, sorgulanmadan, sorunsuzca yaşamak istiyoruz.. NBC ise orada durun diyor..

Kimisi allah der, kimisi yazgı; o ise her şeyin ötesinde, küçücük bir çocuğun hayatına çakıyor..

Film çok çarpıcı bir tokattır insanımıza.. Bakalım yüzlerinizde patlayacak bu darbelere ne kadarınız yüreklice göğüs gerecek, dürüstçe kabul edecek..

Dipnot: Filmde Yılmaz Erdoğan'ın göründüğü her sahnede kahkaha atma ihtiyacı hisseden bindirilmiş kıta kabul edebileceğimiz danaların ta amına koyayım..

İnsan..

2011-09-30T23:30:00.001+03:00

"Neden ona bağış var da bana yok? Birlikte ölmemiz gerekiyordu; onun benden önce öleceği konusunda bana söz verilmişti, beni tek başıma öldürmeye hakkınız yok; tek başıma ölmek istemiyorum, istemiyorum!"

Ve kıvranarak, uluyarak, kükreyerek ve ellerini bağlayan ipleri koparmak için inanılmaz çabalar harcayarak iki papazın kollarından kurtuldu.

Cellat iki yardımcısına işaret etti, onlar idam sehpasının altına atladılar ve gelip hükümlüyü yakaladılar.

"Ne oldu diye sordu Franz konta. Çünkü tüm bunlar Roma şivesiyle konuşulduğu için Franz çok iyi anlamamıştı.

"Ne mi oldu?" dedi kont, "anlamıyor musunuz? Ölecek olan bu insan denen yaratık, benzeri kendisiyle birlikte ölmeyeceği için öfkeli ve kendisinin yoksun olacağı yaşamdan o yararlanacağı için sevinmek yerine, bıraksalar onu dişleri ve tırnaklarıyla parçalayacak. Ah! İnsanlar, insanlar! Karl Moor'un söylediği gibi, timsah ırkı!" diye bağırdı kont iki yumruğunu kalabalığa doğru uzatarak, "sizi ne kadar iyi tanıyorum, siz kendinize yaraşırsınız!"

Gerçekten de Andrea ve celladın iki yardımcısı tozların içinde yuvarlanıyorlardı, hükümlü durmadan bağırıyordu: "O ölmeli, onun ölmesini istiyorum! Beni tek başıma öldürmeye hakkınız yok!"

"Bakın bakın," dedi kont iki genci de ellerinden tutarak, "bakın, çünkü bu benim için çok ilginç; yazgısına boyun eğmiş, idam sehpasına doğru yürüyen, bir korkak gibi ölmeye giden bir adamdı bu, doğru, ama sonuçta karşı koymadan, acı acı yakınmadan ölecekti: ona bu gücü veren neydi biliyor musunuz? Onu avutan neydi biliyor musunuz? Cezasına sabırla katlanmasını sağlayan neydi biliyor musunuz? Bir başkasının onunla korkusunu paylaşmasıydı; bir başkasının da onun gibi ölecek olmasıydı; bir başkasının ondan önce ölecek olmasıydı. İki koyunu kasaba, iki öküzü mezbahaya götürün ve onlardan birine arkadaşının ölmeyeceğini anlatın, koyun neşeyle meleyecek, öküz zevkten böğürecektir; ama insanın, Tanrı'nın kendine benzeterek yarattığı insanın, Tanrı'nın ilk, tek en yüce yasa olarak insanı sevmeyi benimsetmek istediği insanın, Tanrı'nın, düşüncesini dile getirebilmek için ses verdiği insanın, arkadaşının kurtulduğunu öğrendiği zaman ilk çığlığı ne olacak? Bir küfür. Doğanın bu başyapıtına, yaradılışın kralına, insana saygılar!

Monte Cristo Kontu (Alexandre Dumas), sf 323, ithaki yayınları

Bu dünyanın başına gelen en büyük felaket insandır.. İnsanların büyük çoğunluğundan nefret eden, yine insanlar tarafından bu yaptığı sevgisizlik olarak itham edilip ayıplanır, dışlanır.. Bütün insanları sevmelerini telkin eder ve diretir o insanlar, insanlara.. Öyle ki insanların büyük çoğunluğuna duyduğunuz ve o güne dek koruyabildiğiniz nefretinizi insanlar kabullenir ve bu sefer onlar sizden nefret eder, ve ne acıdır ki insanların size duyduğu bu nefret sizin kalbinizi acıtır, ve kırar.. Kendini hem şahsi nazarlarında hem de toplum nazarında daima masum kılma güdüsü içinde olan insan, altına imzasını koyduğu kötülükleri asla kabul etmemiştir, etmeyecektir.. Ve bu insanların çirkinleştirdiği ve bütün yaptıklarının yanlarına kar kaldığı dünyada, ben insanları sevemem.. Sizi sevenler çok az, size yönelen nefretler ise pek fazla olabilir.. Haksızlığa isyan ise en çaresiz hallerde bile mümkündür, susarak bile olsa.. Ancak haketmeyeni sevemezsiniz.. Sevmeyin de.. Çünkü o bir insan..

Perfect Sense

2011-09-29T10:43:00.000+03:00

Güzel ve başarılı bir film yapmak değil de mümkün olduğunca cebi doldurmak fikriyle yapılmış bir "aşırı" ticari ürün Perfect Sense.. Sizin amacınız Eva Green'in memelerini ve Ewan McGregor'ın ıssız adam triplerini filmin her dakikasına doldurup seyirci kapmaksa, yaslandığınız konu her ne kadar ilginç olursa olsun ortaya çıkan 92 dakikanın elle tutulur hiçbir yanı olmuyor.. Bir salgın hastalık türemiş; insanları önce sarsıcı bir melankoli havasına sokup hüngür hüngür ağlatıyor, sonra koku alma duyularını yok ediyor, bu böyle tat alamama, çok acıkma vs vs şeklinde sürüp gidiyor.. Bu sıradaysa hayatta "piç"lerden çok çekmiş olan güzel doktorumuz Eva Green ne tesadüftür ki yine yakışıklı bir "piç"le karşılaşıyor ve yitmekte olan duyulara direnç göstermekte olan bir aşk filizleniyor, büyüyor, hayata tutunmaya çalışıyor.. Ciddi olarak bir yol seçilse -dram olur, komedi olur, ya da biraz bilimkurgu sosu- başarı sağlamayı hayli kolaylaştıracak ilginç bir konuya sahip olsa da film tam anlamıyla arada kaldığı için, içerdiği duyguların hiçbirisini geçiremiyor izleyiciye.. Ya da bana geçemedi.. Çok beğenenler de var, ilginç.. Ben sevmedim..

Nineteen Eighty-Four

2011-09-23T23:28:00.001+03:00

Güçlü olanın güçsüzü ezmesi, bir başka deyişle, güçlü olmak ve gücünü korumak isteyenin kendi dışındaki herkesi, her şeyi güçsüzleştirmek istemesi bu dünya tarihini belki de en iyi özetleyecek durumlardan birisi değil midir? Topluluk olgusunun oluşmaya başladığı ilk yıllardan başlamak üzere, kıtlık kavramının ortaya çıkışıyla birlikte bir adet halini almıştır güçlü olanın güçsüzün kafasına vurup ekmeğini alması.. Ve hayatımızın her dakikasında bizzat tanık olduğumuz ve öyle ki, zihnimizde bile maalesef sıradanlaşmış ahlaksızlıklarla rahatlıkla örneklendirilebilecek seviyeye gelmiştir bu durum; normalleşmiştir..

Dünya nüfusunun %%%99999'unun, kalan azınlığın zenginliğine zenginlik, gücüne güç katmak için köpek gibi çalışıyor oluşunu bir kenara bırakın; kazandığınız okula torpille yerleşen çocuğa, hakettiğiniz işi babasının kartıyla mülakata giderek sizden çalan gence, bok yoluna şehit düşmüş oğlunuza, cebinizden vergiler yoluyla itinayla çalınan uçuk paralara bir bakın.. Ne için oluyor bunlar? Hangi amaca hizmet ediyor? Ve nasıl gerçekleşiyor?

Bu dünya, insanların hak aramasını önlemek adına kurulu.. Hak aranmasını bütünüyle sağlamak ise mevcut haklara bütünüyle tecavüz etmekle, ve bu tecavüzü gizlemek ise bütünün büyük bir kısmını açlıkla, hastalıkla, savaşla yok edip, pasifize edip vitrine koydukları soyluların ağzına bal çalmakla mümkün..

George Orwell'in deyimiyle proleterler, yani kalan çoğunluk, sadece hayvan.. Partiye, yani güç sahibine göre onlar asla düşünmemeli, sorgulamamalı, hiçbir şeyden zevk almamalı, sahip olmadığının büyüsünden haberdar olmamalı, elindekinden fazlasını istememeli, sadece ve sadece etkisiz çoğunluğu sağlamalı..

İnsan zihninin aslında ne kadar kolay alt edilebileceği gerçeği, Orwell'in hepimize bir tokat misali sunduğu bakış açısıyla acı biçimde gün yüzüne çıkıyor.. Bir erişkine bildiklerini unutturmak zordur.. Ama bir bebeğe anne babasının bildikleri değil de bilmesi istenen öğretilirse o bebek partinin deyimiyle hayvandan öteye geçemez.. Sayısal çoğalmayı sağlayansa sadece zamandır.. Gülmekten zevk alınması gibi bir dürtüyü hiç yaşamamışsa, eğlenmekten bihaber bırakılmışsa, en doğal güdüsü olan cinsel açlığı tamamen kurutulup düşmanlığa çevrilmişse ve özündeki bütün sevgi taneciklerinin yerini yıkanan beynine doldurulan parti idealleri almışsa; o bebek, evet, artık bir hayvan..

Zekası kısıtlanan bireylerin tanımadıkları, bilmedikleri, ama ne olursa olsun merak edebilecekleri dünyaya olan ilgilerini nasıl kesersiniz? Sansür kelimesi bizlere nasıl da yakın değil mi son yıllarda.. Hizmetkarlarına ve proleterlere dış dünyanın kapılarını kapatıyor Parti.. Yazılı ve görsel basın sadece partinin istediklerini yayınlıyor ve tektipleştirilen halk sadece bunlara inanıyor.. Kapana kısılmışlığın daniskasını yaşarken dünyanın en özgür ve elit hayatlarını yaşadıklarını sanıyorlar.. Bildikleri diller unutturuluyor; geçmişi okumasınlar, geleceği yorumlayamasınlar diye.. Olmayan düşmanlardan nefret etmeleri sağlanıyor; benliklerini sarmış bağlara daha sıkı tutunsunlar diye.. Bir göz(teleekran) tarafından izleniyorlar, korkuya dibine kadar alışsınlar diye.. Zihinleri yok ediliyor, düşünmesinler diye..

Tanıdık geliyor mu bunlar? Parti birimlerinde Parti'nin geçmişte halka verdiği ve tutmadığı sözlerin yazılı kanıtları olan eski gazete sayfalarında yapılan oynamalar, sokaklarda meydanlarda yapılan duyurularda gerçek dışı yansıtılan ürün fiyatları peki? Enflasyonu 10'un katları civarında olan bir ülke var, ama nedense hep 5-6 falan çıkıyor, hangi ülke o, tanıdınız mı?

Sayısız örnekle çoğaltılabilecek, müthiş ve tarifi mümkün olmayan bir öngörünün izleri bunlar.. 60 70 sene sonranın dünyasının nasıl bir yapıda olacağını ta o günden bu kadar net fikirlerle tahmin eden Orwell'in bu ütopyası maalesef kelimenin anlamına karşı çıkmakta.. Çünkü çizdiği portre asla ve asla gerçeğin ötesinde değil, yani distopya.. Uyutulan halklar, zekası köreltilen bizler, masabaşında yazılıp fakir ülkelerde sahneye konan savaşlar, ekonomik krizler, demokrasi vaatleri.. Ve buna inanan insanlar..

Demokrasi lafını ağzından düşürmeyip ülkeyi gitgide faşizmin kuyularına hapsetmeye başlayan RTE.. Hümanist rolü en kralından oynayan sempatik! Obama'nın bütün Dünya'nın anasını eski başkanlardan daha fazla bir hırsla sikmesi.. Bilmediğimiz gizli tarikatlar, cemaatler, cemiyetler, teşkilatlar.. Birleşmiş Milletler Barış! Gücü.. Ülkelerin Savunma! Bakanlıkları.. Tam bu anda afişe bakınız ve o 3 satırı okuyunuz.. İşte Orwell'in anlatmaya çalıştığı çelişki bu çelişki.. Yaptıklarının ve amaçlarının tam tersi imaja bürünerek kendini masum, meşru, ihtiyaç duyulan, muhtaç olunan gibi gösterme çabası..

Emin olunuz, hayatın her alanında böyle bu.. Burada bahsi geçen bu sayılı insan veya kurumu kendi basit hayatınıza indirgeyiniz.. İşçilere muhtaç olan patronun, işçileri kendisine muhtaç gibi göstermeye çabalayıp bütün haklarını çatır çatır yiyerek tehditler savurması.. Kolluk kuvvetlerinin, maaşlarını bizzat veren halkı her fırsatta ezmesi.. Vs.. Hepsi, herkes, her şey çok tanıdık.. Ve dibine kadar bunlara batmış durumdayız..**

Orijinal adıyla Nineteen Eighty-Four, şu hayatta okuyabileceğiniz en faydalı, en çarpıcı, en gerçek, en hayal, en sıradışı, en dahiyane romanlardan birisidir, belki de direkt birincisidir.. Ruhu fazlasıyla daraltan ve ağır politik çözümlemeler içeren yapısının okumayı zorlaştırıyor oluşu, direkt olarak kitabın ruhuna hizmet ettiğinden ve gerçekleri daha iyi özümsemeyi sağladığından gözü korkutmamalı, okuma motivasyonunu yitirmeye sebep olmamalı, dikkat..

Bunun yanında, orijinal dile tam manasıyla hakim olmasam da, birazcık araştırma ve akıl yürütmeyle müthiş bir çeviriyle karşı karşıya olduğumuzu rahatlıkla söyleyebilirim.. Kavramların zorluğu ve ingilizce'ye çok bağlı oluşu, Türkçe'ye uyarlamayı hayli zor kılıyordu ama çok şık kotarılmış..

Film ise her uyarlama gibi çok çok zayıf kalmış kitabın bünyeye zerk ettiği hislerle karşılaştırınca.. Kitaptaki atmosfer çok iyi resmedilmiş olsa da senaryo çok eksik ve kekremsi nihayetinde.. Neden sonuç ilişkisi ve insan psikolojisindeki en komplike durumların yansıması da fazlasıyla yetersiz kalmakta.. Filmi izleyip kitaba üşenenleriyse Big Brother'a havale ediyorum..

7-8 ay önce okunmuş bir kitapta elbette hatırımdan şimdilik çıkmış çok detay vardır, o yüzden yazıda kopukluklar olabilir, affola.. Anca girişip de yazabildim zaten! Çok yoğunum eheh.. Neyse, kitap muhteşemdir.. Şiddetle tavsiye ediyorum.. Gözlerinizi, kapalıysa, biraz aralayacak, çok açık olduğunu sanıyor iseniz de pek de açık olmadıkları gerçeğini yüzünüze vuracaktır 1984.. Büyüksün George Orwell.. Saygılar sana..

---

**Öyle ki halkın siyasetten, tarihten, global gündemden uzaklaşmasını sağlayan en büyük silahlardan olan sporda bile bu çelişkinin en açık emareleri açıkça ortada değil mi? Bilen bilir, reddedense fenerlidir zaten.. Fenerbahçe neden 15 senedir Türkiye'de en çok nefret edilen topluluk sporda? Çünkü Aziz Yıldırım başarıyı asla salt ahlak ve şeref dahlinde yollardan sağlamak istemedi, yeterli görmedi, tatmin olmadı.. Kurmaylarıyla, taraftarıyla, federasyondaki adamlarıyla, deli gibi korkuttuğu hakemleriyle, medyadaki köpekleriyle, camiadaki bütün unsurlarla birlikte gücü hep elinde tutmaya çalıştı.. Her türlü etik dışı, ahlaksız, zor kullanan, hak çalan yöntemle Fenerbahçe'yi en tepede tutmak istedi.. Ve yönetici arkadaşlarıyla birlikte trilyonlarına trilyonlar eklemek.. Görmek isteyen gözler bunu, saha içindeki, statlarındaki, medyadaki, kapalı kapılar ardındaki terörü andıran uygulamalara tanık olarak gördü, tarttı, kanaatini oluşturdu.. Aziz Yıldırım ve yönetimi, tehditkar, her daim izleyen, uyaran, baskıcı ve ceza kesen tarzlarıyla Big Brother'dan farksızdı.. Ve maalesef taraftarlarının %99'luk kısmı da bu senaryoya alet oldu, ahlak ve şerefi seçip benimsemek yerine bu onursuzluğun yanında olmayı seçtiler.. Ve gerçekleri asla kabul etmediler, kabul etmek istemediler.. Peki ne oldu? Tarz ve yöntem olarak ahlak dışı olduğunu rahatlıkla söyleyebileceğimiz, ama amacının(cemaatin fenerbahçe'yi ele geçirme planı! amk) ulvi olduğu bir operasyon sonucunda yakından bildiğimiz ve hatırladığımız olaylar gerçekleşti.. Tüm bunlara karşın ise Fenerbahçe tarafında birçok kişinin ağzından bu yaşananlara, Fenerbahçe'ye yapılanlara! "1984 gibi!" damgası vuruldu.. Çelişki mi demiştik? Buyrun size çelişki.. Demem o ki, bir müddet sonra bırakın tepe noktasındaki figürleri, en basit vatandaş bile 1984'ün kralını uygulayabiliyor haklılığını sağlamak, haksız çıkmamak, şerefsizliği kabul edip üstlenmemek adına.. RTE'ye gelene kadar ohoo..

Christian Troy'dan Resimli Cima Mimikleri Kılavuzu

2011-09-23T01:15:00.001+03:00

Düşmedin Andy Whitfield..

2011-09-12T09:02:00.000+03:00

Hayatın ve -varsa eğer- gücü elinde bulunduranın, Andy'nin ailesine biçtiği rol, hayatlarının kalan kısmını o'nsuz yaşayacak olmaları.. Minnacık çocukları ve eşi artık istediklerinde Andy'nin yüzüne bakamayacak, elini tutamayacak, sesini duyamayacak.. O çocuklar hatırlayamayacak belki de babalarını.. Şu dünyadaki büyük belalardan lenfoma'yı yenmenin kıyısına bir kez gelmiş dahi olsa da, adı üstünde illet nihayetinde, Michael C. Hall'la aynı şansa sahip değilmiş ne yazık ki.. O'na bu kaderi layık gören her neyse küfretmekten kızmaktan delirmekten üzülmekten başka bir şey gelmiyor elden.. Ben seni hiç unutmayacağım Andy.. Kitaplığımda yaklaşık 1 yıldır yatağımın tepesine asılmak üzere bekleyen resmini yerinden çıkarmak ve yeni yerine sabitlemek bugüne kısmetmiş..

The following is a statement from his wife, Vashti Whitfield: "On a beautiful sunny sydney spring morning, surrounded by his family, in the arms of his loving wife, our beautiful young warrior Andy Whitfield lost his 18 month battle with lymphoma cancer. He passed peacefully surrounded by love. Thank you to all his fans whose love and support have help carry him to this point. He will be remembered as the inspiring, courageous and gentle man, father and husband he was."

http://bosverabidalganabak.blogspot.com/2010/10/dusmedin-daha.html

Düşmedin..

Filmekimi 2011 / 8-15 Ekim

2011-09-07T12:24:00.000+03:00

Filmekimi 2011 bugüne dek gördüğüm belki de en güzel afişiyle birlikte yolculuğuna başlamış bulunuyor..

İFF'de programı doldurmak amacıyla film seçimlerinde kaliteden verilen ödün Filmekimi'nde kısa program sebebiyle pek söz konusu olmuyor bildiğiniz üzere.. Bu yüzden kapalı kutu olan filmlerin sol üstte görüyor olduğunuz "düşmanımsan hemen izle" iğrençliğinde çıkması güçlü bir ihtimal değil haliyle..

Emek Sineması'ndan da hala yoksunuz ne yazık ki.. Atlas'ın seyir zevki ve açısı müthiş olsa da bacaksiken özelliği çok moral bozucu.. Keza Beyoğlu'nda altyazıları görebilmek için çekilen eziyet her türlü kavga için kıvılcım niteliğinde.. Yani bu sene kapitalist düzene yenik düşüp ilk kez Maçka G-Mall ve Nişantaşı City's'e uğrayacağız sanırım.. Bakalım..

Lanet olası yaz mevsiminin bitip en kral mevsime hazırlık olan sonbaharın geldiğini müjdeleyen kral öğelerden biridir Filmekimi.. Çok da değerlidir.. Tıpkı Tüyap Kitap Fuarı gibi.. Gerçi bu sene oraya gitmek metrobüs inşaatı yüzünden işkencenin de ötesinde olacağından korkumuz büyük ama, bakalım..

Ayrıca şu şehirlerin arasında Ankara olmaması büyük rezillik.. Ki muhtemelen iksv'de değildir suç.. Kitap Fuarları Ankara'da nasıl piç olduysa, ve bunun sorumlusu kimlerse, yine aynı yönlere bakmak gerek zannımca.. Ve de anadolu yakasında neden tek bir salon dahi yok? Garip..

Program, çizelge, broşür vs sonra çıkacak..

Filmler ve diğer bilgiler için buyrun;

http://www.ntvmsnbc.com/id/25247882/

http://www.facebook.com/filmekimi

Ilımlı Dikta

2011-08-26T19:49:00.001+03:00

Fotoğraftaki renkleri bir kenara bırakın, görmeyin, istediğiniz ve sevdiğiniz renkleri yerleştirin oraya.. Ne görüyorsunuz? Rica ediyorum bir 30 saniye düşünün fotoğrafa bakıp..

Düşündünüz mü? 100 kişi düşündüyse, bunların 98'i hayranlıktan götü kaybetmiş durumda eminim.. Çünkü 2-3 gündür sosyal medyada gözlemlediklerim aynen bu.. Burada Fenerbahçe söz konusu olduğu için öznem de onlar olacak haliyle.. Ancak siz laflarımın bütün kulüplere ve taraftarlarına gidiyor oluşundan mutlak surette emin olunuz, şüphe etmeyiniz, ricamdır..

Evet, tekrardan bakıyoruz.. Ve ne görüyoruz? İnsanlar bu inanılmaz tatlı çocuğun üstünde sevdikleri renkleri görünce yüzleri gülüyor, mest oluyorlar, renktaşlarıyla paylaşıyorlar, içleri mutluluk doluyor..

Ben ise utanç duyuyorum.. Dehşete düşüyorum.. Bir anne baba düşünün ki daha etrafındaki hiçbir şeyi algılayamayacak yaştaki çocuklarının hayatının kalanında yapacağı seçimlere şimdiden set koymuş, güdümlü kılmış.. "Sen bu takımı tutacaksın" diyor.. Hatta bırakın bunu, "tutuyorsun!" diyor.. Daha şimdiden sempatiklik, şekerlik, renk aşkı vs gibi sahte yaftalarla bu baskıyı uygulayanlar ileride neler yaparlar siz tahmin edin.. Uzun süredir kafayı takmış olduğum bir durumdur bu ve de bugünlerde şu fotoğrafla birlikte sinirim kat kat artmış durumdadır..

Çocuğuna, tercihlerine, kalbinin gittiği yöne bırakın saygı duymayı, kulaklarını dahi tıkayan bir baba, anne.. Ve bu yaptıklarından gurur duyuyorlar.. Kimisi çevreye karşı hava atıyor, kimisi coşkusunu kendi içinde yaşıyor.. Bu faşist ve baskıcı zihniyet, ne yapıyor olduğunun farkında bile değil.. Ve emin olun ki şu diktatörlüğü yapanların çok büyük kısmı siyasi görüş olarak cumhuriyeti, demokrasiyi benimsemiş, hümanist ve adaletli geçinen, gelir düzeyi ve kültür seviyesi belli bir seviyenin üstünde olan kişiler..

Hep delirmişimdir kendi içinde adaletten, doğrudan, ilkeden, şereften dibine kadar yoksun olup da etrafa bu naraları atanlara.. Bu örnek de bütün içerisinde küçücük bir parçadır aslında.. Ama en hamı ve en tehlikelisidir de aynı zamanda.. Ben çok uzun zamandır hayalini kurmuşumdur şayet ileride çocuğum olursa takım seçiminin tamamen kendisine ait olmasının.. Veya da hiç tutmamasının, ilgilenmemesinin.. Şunu düşündüğüm 5 saniyede bile huzurla dolabiliyor içim.. Çünkü biliyorum ki o, 2-3 tane renge gönlünü vermiş ve kalbinin ona gösterdiği yoldan gitmiş, içi sevgiyle dolmuş.. Birtakım şeyleri görmüş, değerlendirmesini yapmış, ve kararını vermiş.. O seçmiş, oğlum, kızım..

Benim daha 1 aylıkken üstünde Galatasaray tulumuyla yatakta debelenen çocuğumla ben nasıl gurur duyarım ki o 10-15 yaşına geldiğinde? Tuttuğum takımı bir dikta sonucunda tutmuş bir çocuk.. Belki çok sevmiş, belki de hiç sevmemiş, önemli mi bu.. Ama insanlar psikopatlaşıyor bu takımcılık olayında.. Ufacık çocuğa şu giysileri giydirebiliyorlar, fener ya da cimbom dedirtebiliyorlar.. Çok vahim bir durum.. Çok.. İşin acı tarafı da, bundan hayvan gibi gurur duyuyorlar, çevrelerine karşı böbürleniyorlar.. Çünkü onlar için 1 kişi 1 kişidir ve karşı yakayı seçen bir çocuk, asla düşünülemez! Bugün ayı volkan basın toplantısında "35 milyon fb taraftarı" gibi bir cümle kurmuş ya hani, zihniyet bu işte.. Ayısı da, enteli de, temiz kalplisi de, adisi de aynı düşünüyor.. Ortak paydaysa saygısız olmak..

Günün birinde çocuğum olursa ona hiçbir bok demeyeceğim şu takımı tut minvalinde.. Ben yine maçıma giderim, formamı giyerim, her şeyi de yaparım, ama o serbest olacak.. İster bana kıl olsun muhalefet peşinde koşsun başka takım tutsun, isterse de sevgimden feyzalsın.. Önemli değil.. Çünkü doğrusu bu.. Başkasının bu faşist, ruh hastası, kompleksli tutumlarını da öldürsen kabul etmem, kimseyi de dinlemem, hak vermem.. Çocuğuna bu dayatmayı uygulayan anne babanın, dayının amcanın, kardeşin kuzenin, mağazalarında bu tarz bebek ürünleri satan bütün kulüplerin, ve şu hareketi beğenenlerin ta amına koyayım.. Elimde olsa, kuvvetim nüfuzum olsa, şunların satılmasını da yasaklarım, çocuğuna nokta kadar dahi olsa baskı uygulayan anne babayı da hapse sokarım, şerefsizim acımam..

Ben kimim? 6-7 yaşlarında muhtemelen çevre baskısı veya başka belirsiz nedenlerle çok kısa dönemler Beşiktaş ve Fenerbahçe'yi tutmuş(beşiktaşı hatırlıyorum, feneriyse hayır), akabinde yine aynı yaşlarda Galatasaray'ı sevmiş bir aşk eşşoğleşşeğiyim.. Kendim seçtim, sevdim.. Sapıklığınız size kalsın kokuşmuş beyinli, kompleksli, güce tapan, çoğunluk yanlısı şerefsizler..

Perfect Couples #1

2011-08-22T04:12:00.000+03:00

NBC'nin tek bölüm izleyip notunu verdiğim ve doğal olarak yayından kalkan boktan dizisi Perfect Couples'ı ben devam ettireyim istedim.. Keyif yok, boş vakit çok, canım milleti seviştirmek istedi.. Basit ve banal bir posta hoşgeldiniz.. Soyunun..

Deli deliyi görünce.. Neyini saklar bilemedim.. Para üstünü sakız olarak almasından bile bakkalın camını çerçevesini indirebileceği bir kavga çıkarmayı başarabilecek delilikte bir Ali Kaptan(Öyle Bir Geçer Zaman Ki) ve Cennet Mahallesi'ne koysan hiç sırıtmayacak ve önüne gelen ilk götü büyük çingeneye saç baş dalabilecek cazgırlıktaki Şule'yi (Süper Baba) yatakta bir hayal edin.. Lanlı lunlu bir çizgide ilerleyen, kimin baskın olacağını kestirmenin bir hayli güç olduğu, bıçak sırtı bir süreç.. Suçlu da muhtemelen çarçabuk kırılmış yatağı Ali Kaptan'a satmış olan talihsiz mobilyacı.. Yer dayağını oturur yerine..

Memlekette deli bir değil ki.. Herkes herkesee gider yapıyor, herkes herkesin işine burnunu sokuyor.. Kimsenin en ufak bir şaka yapacak dahi götü olmadığı, rakı içen, döven, tahammülsüz, öküz, kütük gibi bir adamdır Cevdet abi (Süper Baba).. Yalancı, fesat, maydanoz, leş, pislik bir karıdır Mukaddes (Fatmagül'ün Suçu Ne?).. BDSM sınırlarında gezinecek bir ilişki ihtimal dahilinde, ve dayanakları da çok güçlü.. Kadınını güçsüz ve ona bağlı kılmazsa olmaz bir erkek olan Cevdet, öyle ya da böyle taşşaklı olan Mukaddes'i biraz zor alt eder.. Üstüne vazife yöneticimiz de mahalle karakolunu arar..

Egsoz deliği görse sokacak azgınlıkta, rutini çiğ köfte rakı, dili epey tatlı olan şahane bir abimizdir Feyzo (Alacakaranlık).. Yılların azgınlığı bünyesine fazladan agresiflik eklemiş olan, çirkef mi çirkef, adi mi adi, leş mi leş, ama götü göbeği yerinde, işi bilir bir ablamızdır Pembe (Cennet Mahallesi).. Ucuz parfümlerin ve çiğ köfte rakı kokularının eşlik ettiği, aşırı yağlardan ötürü de hayli ıslak bir gecedir onları bekleyen.. İğrenç seks budur..

Dinsizin hakkından imansız gelir.. Gelmeli de.. Milletin mutluluğunu çekemeyen, evde kalmış, tada bakamamış, emememiş, çirkin, bunun üstüne kıskanç, mixer bir karı bu Süheyla (Aliye).. İmansız? Tv tarihinin en psikopat karakterlerinden biri olmalı Erdal Kömürcü.. Tecavüzcü, uyuşturucu imalatçısı, yalancı, Şehmus reyizin tanımıyla "it"in tekidir.. Sikerek cezalandırmak diye bir şey varsa eğer bu dünyada, en uygun çiftlerden biri budur.. Fuck me like a championcı olur çıkar en sonunda bizim azgın Süheyla..

Elit seksi.. Görgü kurallarını ve kibarlığı bir an olsun elden bırakmadan, bol dokunmalı, estetize edilmiş.. Mekteb-i Sultani'de okumuş, yurtdışında uzunca bir vakit geçirmiş paşa oğlu Kamil Bey (Esir Şehrin İnsanları) ve bekaretini özenle saklamış, "çok muzipsiniz behlül" tarzı cümleler ağzından eksik olmayan, piyanist, entel bir bağyan olan Matmazel Deniz Hanım (Aşk-ı Memnu).. Gerçek tutkuyu bu sanıp tutkuların en kralını görmezden gelip frenk frenk cima edecek bu heyecansız çifte allah belanızı versin diyorum..

Kabus çiftimizle bitirelim.. Murat (Öyle Bir Geçer Zaman Ki) ve Nihal (Aşk-ı Memnu).. Bu ikili dorm room'da hallenirken kapı dışında muhakkak bir acil yardım ekibi beklemeli.. Uyuzlukta, mıymıntılıkta, salaklıkta, iticilikte sınır tanımayan bu zengin piçlerinin pompa hayatı pek mutsuz geçecektir.. Duygu yoğunluğu ne zaman artsa şak diye bayılıyor bu Nihal.. Hele ki götüne doğru hamle yapmaya yeltenen Murat'ı görünce titrek kalbi anında heyecana yenik düşecektir ve bayılacaktır.. Murat geri kalır mı hiç.. Hastalığı var garibin.. Ne zaman sekse yeltense titremeye başlıyor ve kilitlenip kalıyor yatakta.. Sonra ver elini am bulans.. Keh keh..

Bitti.. Bir dahaki bayağı ve dünyayı kurtarmayan postta görüşmek üzere.. Şimdi siktirip gidebilirsiniz sevgili okuyucu..

Behzat Ç - Her Temas İz Bırakır / Son Hafriyat

2011-08-17T02:55:00.000+03:00

Öncelikle: VendettA'nın dizi yazısı..

İşbu yazıyı diziyi hiç izlememiş ama en baba spoilerı yaptığım büyük mallık neticesinde öğrenmiş birisi olarak kaleme aldığımı belirtmek isterim.. Ağzımdan çıkan her cümle de sadece kitapların üstünden olacaktır..

Ankara hiç sevmediğim bir şehirdir.. 8-10 defa gitmiş olup, az çok da dolaşmışımdır haliyle.. 19 Mayıs stadı şehrin bir özetidir adeta.. O stad, şehrin bütün özelliklerinin eşleniğine sahiptir.. Buram buram saçtığı eskilik, Ankara'nın pörsümüş ve döküntü halini vurgular.. Bir fark yaratmayan dümdüz ve heyecansız yapısı, sabah saatlerinde ankaray merdivenlerindeki kalabalığın aheste ve sıradan hallerine ispattır.. Tribünlerin pisliği ve sonradan değiştirilmiş rengarenk eğreti koltuklar, şehrin düz ve basit yapısına sonradan eklenmiş yapay modern kültür nesnelerini akla getirir.. Her kavşaktaki fıskiye ve havuzlardır benim için Ankara.. Vaatsiz bir şehirdir.. Arada dahi kalamamıştır, cazibesizdir.. Bir Eskişehir'in 10'da 1'i değildir..

Deniyor ki, bu dizi İstanbul'a isyandır! Ankara'ya iade-i itibardır.. İstanbul'un ve insanının aşağılayıcı tavırlarına kapaktır, vs.. Duyduğum kadarıyla dizi oyuncularının da bu yönde demeçleri var.. Bense katılmıyorum bu tespite.. Ankaralı olduklarından ve onları benimseyen kitleye ihanet etmeme hissiyatından kaynaklandığını düşünüyorum o yorumların.. Bu dizi tam anlamıyla bir isyandır.. Ama neye isyandır?

Behzat Ç, her şeye karşı bir isyandır.. Polisiye romanlardaki "katil kim" sığınmacılığına bir isyandır.. Ülkedeki suçların sadece İstanbul'da işleniyormuşçasına yansıtılmasına isyandır.. Kitaplarda polisleri sevdirme ve, hem kahraman hem de çok modern ve özgün gösterme kolaycılığına bir isyandır.. Canımızı, götümüzü, her bokumuzu emanet ettiğimiz kolluk kuvvetlerinin toplum nazarında zerre sorgulanmayışına bir isyandır.. Kötü şeyler yapmış karakterlerin ve kişilerin, bu kötülüklerinin gözardı edilip insana veya okuyucuya masumane bir şekilde servis edilmesine bir isyandır.. Behzat Ç çok büyük ve kapsamlı bir isyandır ve de salt "İstanbul'a isyan" şeklinde lanse edilmesi dizinin kendisine büyük haksızlıktır..

Behzat Ç matah bir adam değil.. Ve kendisi de bunun dibine kadar farkında.. Günümüzde her yanımız kuşatılmış durumda, haksız ve kötü olduğu halde her daim başkasına bok atan, kendisini kaybeden olarak gösteren, ilgi alaka isteyen karakterler tarafından.. Behzat Ç ise öncelikle kendine dürüst.. Nasıl bir adam olduğunu çok iyi biliyor.. İnsanların ondan kaçması, çoğunlukla korkması ve nefret etmesini anlayışla karşılayabiliyor.. Zor da olsa bunun ayırdına varmış ve bu kabulleniş aşamasının sonlarında, hatta ve hatta bitirmiş bile.. Kişiliğinin, alışkanlıklarının, onu Behzat Ç yapan özelliklerin önüne geçemeyip her şeyi her defasında berbat edince bunun acısını yine kendisinden çıkarıyor.. Benliğiyle daima bir mücadele halinde.. Fiziken olmasa da ruhen her saniye çarpıyor o okkalı silleleri kendi suratına.. Bu kimi zaman zihniyle, kimi zaman 5-6 tekel birasıyla, kimi zaman 216, kimi zaman rakı, kimi zamansa cama geçirilen bir yumrukla gerçekleşiyor.. Behzat Ç kendini sevmiyor.. Elinden tek gelense, "keşke"ler..

"Keşke" adamlarıyla dolu bu "bir Ankara Polisiyesi".. Hayatta her şeye geç kalmışların hikayesi.. Akbaba, Harun, Hayalet, Behzat Ç.. Geç kalış süresi değişebiliyor: 1 saniye, 1 gün, 1 yıl.. Ama sonuç hep aynı.. Arta kalanlar ise söylenmemiş sözler, edilmemiş teklifler, içe atılmış restler küfürler ayarlar, ilanı aşklar.. Bunların hepsi birikiyor.. Ama hiç erimiyor.. Acısını çıkardıklarıysa genelde hep kendileri oluyor.. Biliyorlar çünkü kendilerini.. Bu hayatta onların gönüllerince yaşamalarını sağlayacak bir insan profili yok maalesef, ve oluşmayacak da.. Vuruyorlar bu yüzden kederin dibine.. İçip içip sızlayanı da var, işine hayatını adayan ve kendini unutanı da..

Bu karakterlerin izleyiciler ve okuyucular tarafından nasıl sevilebildiğinde saklıdır Behzat Ç serüveninin başarı öyküsü.. Düşünün ki polis bunlar.. Polis.. Vatandaşını korumaktan çok ona düşman olan ve çoğunlukla aleyhine çalışan bir güruh.. Girdikleri günahları saysan burdan "dal"a yol olur.. Ama böyle bir topluluğun üyeleri, böylesi bir sevgiye layık oluyor nihayetinde.. Müthiş bir olay.. Bencillik, ahlaksızlık yapsalar da, günaha girseler de, hak yeseler de, hayvan gibi seviliyor bu adamlar.. Çünkü, ne iseler, o lar.. Hepsi bizzat kendisi.. Yamuk yumuk değiller.. Okulda, askerde, iş yerinde, hayatın her alanında yavşaklık ve yalamalık paçalardan vıcık vıcık akarken onlar dimdik kalabilmişler.. Hataları, günahları, olumsuz neleri varsa alınlarında yazıyor, gizli saklı değiller.. Ve herkes onları benimsiyor, seviyor, takdir ediyor.. Dolayısıyla onların mimarı Emrah Serbes'i de..

Uyarlamaların asıl eserden her daim zayıf kaldığına defalarca tanık olmuş biri olarak diziyi izleyip de Behzat Ç kitaplarını okumamam imkansızdı.. İki kitabı da bitirmiş bulunuyorum ve ikisini de inanılmaz sevdim.. Bu kadar güçlü karakter tahlili olan kitap pek bulamazsınız.. Hem de birden çok "bizden", ve aynı zamanda fazlasıyla değişik karakterler.. Bunları paralel götürüp yanlarına aşırı derecede merak uyandırıcı bir hikaye oturtuyorsunuz ve bir paralel daha çekip karakterlerin özel hayatlarını aynı eksende ilerletiyorsunuz, bağlantıları ustalıkla kuruyorsunuz.. Ve de öyle finaller yapıyorsunuz ki kalplere çiziği atıyor.. 24 ve 26 yıllık bir kafadan çıkınca hele bu kitaplar, takdirler fersah fersah artıyor haliyle..

Emrah Serbes çıtaları çok yükseğe çekti.. Hem roman hem dizi dünyasında.. Kimi angutlar hala Behzat Ç'yi övüp Ezel'e sövsün bilip bilmeden; Ezel'le birlikte çok yükseklere çıkan çıta, Behzat Ç ile birlikte umarım daha da yükselir.. Diziyi izleyince göreceğiz.. Ama ne yazık ki furyacı ve peşin hükümlü zihniyet hiçbir yere kaybolmayacak.. Bir bölümeh oldu diye Leyla ile Mecnun'u itin götüne sokan zihniyetle tv tarihinin en kaliteli dizisi ünvanını o dönem itibarıyla elinde tutmuş milat dizi Ezel'i elit olmakla suçlayıp söven zihniyet aynı zihniyet.. Ve çok tehlikeli.. Birini överken diğerinin amına koymakla meşgul olmadan bir dakika dahi duramayan insanların erki elinde tuttuğu bu ortamda başarı sağlamak oldukça güç..

Diziye başlıyoruz efendim.. Ne ankara nefreti, ne de istanbul sevdası bana salak salak yorumlar yaptırmaz umarım sağda solda.. Önyargılara kafam girsin..

Hahah ne geldi aklıma.. Kitaptan bir detay.. Behzat Ç zap yapıyor tv karşısında hızla.. Bir yeşillik görüyor hemen duruyor.. Anlıyor ki futbol değil golf maçı, hemen değiştiriyor.. Çok gülmüştüm :)

Seni Kalbime Gömdüm ismini eleştirenlerin de %98'i Son Hafriyat'ı okumaya üşenen götoş kesim.. Müthiş bir isim lan halbuki.. Hem senaryoya uygunluk, hem de duygu açısından.. Ta amınıza koyayım sizin.. Amını amirini sikeyim cevdet!

Behzat Ç ulan! Geliyorum!

Hayatın hoşçakal dedikleri..

2011-08-10T16:40:00.002+03:00

Leyla ile Mecnun'dan kaptırıyoruz..

Doyumsuzların tekelinde yaşadığımız şu orospu çocuğu hayat.. Hep daha fazla, hep daha fazla çeşit, hep daha fazla haz isteyenler işgal etmekteler aza tamah edenlerin mutluluklarını.. "Ama ben güçlü olmak istemiyorum ki.. Ben Şekerpare'yi istiyorum.." diyen İsmail abi çok güzel özetlemiştir bu hissiyatı.. Hayattan beklentilerini o kadar ufak ve kolay şeylerle sınırlamıştır ki, geride kalan her şey boştur.. Kimisi için iyi bir eş, iki oda ev, bir de çocuktur.. Kimisi içinse bir dosttur, bir iştir, hayaldir.. Küçücüktür hepsi.. Kimseciklere de zararı yoktur.. Ama.. Olmaz hiçbirisi.. Acıların en büyüğüdür elde kalan.. Bir de kan çanağı gözler..

Safsatadır "istediğini al! durmadan mücadele et! yılma!" klişesi.. Toplumda lanet olası bir kalıptır.. İnsanların itinayla tekdüzeleştirilmesi, bütün yaratıcılıklarının, özlerinin, benliklerinin sıradanlaştırılmasıdır.. Okulu bitir, başarılı ol, 10 saat çalış, evlen, daha çok çalış, çocuk yap, daha çok çalış, ve yorgun argın öl.. Bunun dışına çıkan herkesi ezmeye çalışır bu çarkın neferleri.. İstediklerini almanın tek yolu buymuş gibi sanki.. Asla anlamazlar.. Çünkü bilirler ki ne kadar ezersen o kadar var olursun.. Onlar hep önlerindeki, para babalarının dayattığı kağıt mağıt meşgul olurlar, dikerler gözlerini bütün gün.. Diğerleriyse çektikleri acılarla uzaklara dalar giderler en bitik halleriyle.. Hayal kırıklıklarıyla..

Herkes kendisini düşünüyor bu hayatta.. Fedakarlık denen olguyu ara ki bulasın.. Hatasını kabul etmeyen, kendine gelinmeden, onlara gitmeyen bir kişiden kendisini başkasına adamasını bekleyemezsin.. "Hepsine tama m" diyemezler asla.. İş öyle noktalara gelir ki "sen çok iyi bir insansın İsmail" cümlesi bile çıkar ağızlarından.. Devamına hacet var mı? Hep hoşçakal derler.. Hoşçakal.. Bir kez olsun geriye dönüp bakmayanların at koşturmasıdır hayat.. Yakarlar, yıkarlar, sol yanı acıtırlar, ve devam ederler.. Kalan, bir bankın köşesinde kalakalmış, arkadaşlarına "sanki, böyle, buram acıyo gibi haa.. buram sanki.. sanki buram çok acıyo gibi oldu şimdi.. bu acı geçiyo mu?" diye çaresizce sorar..

En acısı da ne biliyor musun.. Beklerler hep.. Ne duyarlarsa duysunlar, canları nasıl acırsa acısın, hep beklerler.. Bir gün gelecek o gemi.. Umut etmek deli gibi acıtsa da, vazgeçemezsin.. İçine karşı koyamıyorsundur çünkü.. Elbette biliyorlar yoksa günden güne kuruduklarını.. Aşikarı saklayamayacaklarını.. Yok sayamayacaklarını.. Bir yandan da düşünüyorlar.. Ben ne istiyorum ki.. Ne istedim ki bu hayattan.. Ufacık, küçücük şeyler.. Kiminin gemisi, kiminin Leyla'sı.. Gelirler mi? Belki de.. Ne bileyim ben..

düşerken duramazsın, susarken anlatamazsın..

belki de, ne bileyim ben..

uzaksan duyamazsın, bıraksam bulamazsın..

nerdeyim, biliyorum ben..

yalan.. ne diyorsam, ne duyduysam hep yalan..

yalan.. kim ne dediyse, ne duyduysan yalan..

duramaz ki yanan, bulamaz ki arar..

duruyorum ben..

yalan.. ne diyorsam, ne duyduysam hep yalan..

yalan.. kim ne dediyse, ne duyduysan yalan..

bilirsen unutamazsın, aşikarı saklayamazsın..

kimdeyim, arıyorum ben..

solarsan açamazsın, kurursan damlayamazsın..

belki de, kuruyorum ben..

Çok sevdik ama siktirip gitmen gerekiyordu Arda..

2011-08-10T00:30:00.001+03:00

Öyle böyle değil, cidden çok sevdim Arda'yı.. Şimdilerde moda olan, yeri gelince yeren yeri gelince de söven o garip sevgiden de değildi benimkisi.. Bir kardeş gibi sevdim.. Bir idol gibi, bir çocuk gibi.. Her türlüsünden sevdim.. Ama o haketmedi..

Boleslav maçında kapalı'nın önünde güneş gibi doğarken, hayatımızın en mutlu günlerinden birini geçirmekteydik bizler.. Yıllar süren buhrandan sonra ilk kez bir umut ışığı kaplamıştı içimizi.. Kısa sürede de anlaşıldı bu masalın pek de kısa sürmeyeceği.. Arda müthiş bir futbolcuydu çünkü.. Ve en önemlisi, zekiydi, uyanıktı, adamdı, değişikti..

Şimdilerde "medya bize karşı!" diyedursun beyzadeler, aziz'in uşağı ibne medya galatasaray'la ilgili her türlü değere, çıkışa, parlamaya deli gibi saldırırken arda'nın bu planlı saldırıdan en büyük payı alacağı çoktan kesinleşmişti 2006'da..

Gerek yaşının küçüklüğü, gerekse abi tahtının takımdaki diğer sülükler tarafından tutulmuş oluşu Arda'yı birazcık geri planda tutabildi ve bu o'nun futboluyla ön plana çıkmasını sağladı.. O sahada türk futbolunun ve Galatasaray'ın en büyük özlemlerini gözlerimizin önünde giderirken ben daha ilk senesinde bile avrupa'ya gitmesini gerektiğini söylüyordum.. Bu ülke insanının büyük oranda pislik oluşu ve lanet olası ahlaksız düzenin o'nu tüketeceğini hissediyordum çünkü..

Olmadı.. Hem bütün şerefsiz dış mihraklar, hem de biz, parçalamaya başladık onu.. Metin Oktay'ın ruhani misyonunu yükledik ona.. Fener'e karşı tek başına sürdük sahaya.. Kaldıramayacağı sorumluluklar yükledik.. Yanlış yaptık..

Bir düşünün.. Bir an olsun.. Kurun kafanızda.. Sevgilinizlesiniz.. En özel anlarınız.. Kare kare birileri sızdırıyor medyaya.. Bütün türkiye görüyor bunları.. Ve denilmedik laf kalmıyor.. Aşırı derecede ahlaksız olan toplumumuz bir anda ahlak abidesi kesiliveriyor ve gencecik bir adamın hayatıyla oynuyorlar.. Giydiği pantolondan tutun, sinema kapatmasına, her şeyine manyak gibi sövüyorlar.. Fırsatları olsa çoğunu kendileri de yapacak ama, anlatamazsın işte.. Kaldı ki, size ne yani.. Size ne..

Yukarıda özet geçtiğim durum bir yanda.. Arda'nın yaptıkları da diğer yanda.. O hassas dönemlerde bile karakterleri için tek kelime dahi sarfetmenin vakit kaybı olacağı isimlerle takıldı hep gözümüze soka soka.. Rıdvan, Emre, Acun, Semih, vs.. Bırakın takılmayı, akıl aldı, fikirlerine dokunmalarını, etki etmelerini sağladı.. Hiç gereği yoktu, hiç..

Popüler olmak çok hoşuna gitti.. Ve adam olmayı, çalışkan olmayı, doğruyu, ahlakı, iş disiplinini bir kenara bıraktı.. Güvendiğim bir tanıdığımdan duymuştum, yanlış olacağına pek ihtimal vermiyorum.. Kewell bir gün Arda'nın yanına geliyor antrenman çıkışı, gel biraz şut çalışalım diyor, Arda oralı bile olmuyor.. Buna "kesin yalan!" diyebilecek birisi var mıdır cidden?

18 yaşındaki halinin üstüne hiçbir şey koyamayan bir yıldızdan bahsediyoruz.. Açılışlardan, davetlerden, oyuncu-sosyete vs çevresiyle gezmelerden fırsat kalmadı hiçbir zaman.. Maçlarda Kıvanç Tatlıtuğ ile poz atmayı seçti..

Galatasaray onurunu onursuz karakterleriyle lekeleyen Hakan Şükür, Bülent Korkmaz gibi abilerinin yancısı oldu.. Yabancı düşmanlığı yaptı.. En kralından bir faşist oldu çıktı.. Milyonlar kazandığı ve o'nu Arda yapan takımının iyiliğinin önünde tuttu abiciliği.. Lincoln karaktersiz diyorsunuz ya -ki doğru- gidin bir de ona sorun sana nasıl davrandılar diye.. Ben kapalı'da sayısız maçta tanık oldum Arda'nın Elano ve Gio'ya elinden geldiğince pas atmamaya gayret gösterdiğine.. O sıralarda da Servet ve tayfası Rijkaard'ı yollatmak için Galatasaray'ı satmakla meşguldü.. Ve bunlar paranoya değil gerçekti.. Arda'yı çok severken bunları görmek benim canımı nasıl yakıyordu bir ben bilirim..

Öyle ki, 7-8 senelik tribün hayatımda kontrolden çıktığım tek an, o hengamede Semih'in Arda'ya inen yumruğunu 70-80 metreden gördüğüm andır.. Ali Sami Yen'deki son maçta 20 30 tekmede güç bela yerinden sökebildiğim aşırı sert koltuklardan birini o an tek bir tekmeyle parçalamıştım sinirden.. Farkında değildim ne yaptığımın, bir refleks gibiydi.. O'na inen yumruk armaya inmişti çünkü.. Bayrak adamımıza.. Canımıza.. Böyleydi Arda bizim için..

Ama egolarını takım aşkından yüksek tutmaya başladığı andan itibaren parça parça oldu içimde bir şeyler.. Milyon euroları alıp da her daim mutsuz olması, derdinin tasasının bitmemesini kaldıramıyordum.. Takımdaki bütün yabancıları ahlaksız, parasını alıp yatan, didinmeyen çabalamayan adamlar olarak görüp yanında sabriyle, sarpla, ayhanla servetle çetecilik oynaması ve sahada hiçbir bok yapmaması kanıma dokunuyordu.. Baros'un, Kewell'ın, Lucas'ın, Cana'nın, Gio'nun, Keita'nın 10da1i kadar canını ortaya koymadı.. Acıttı..

Biliyordum, zordu Kadıköy'de 52000 kişinin anana sövüp de masummuş gibi davranması.. Saha içinde her türlü dayağı yiyip suçlu konuma düşmesi.. Ana bunların hiçbirisi milyonlarca galatasaray taraftarından daha önemli değildi ki.. Değmezdi.. O ise hep taraftarlık yarıştırmayı seçti, ben herkesten çok galatasaraylıyım diyerek.. Öyle değildi..

Takımdaki abiler gidince otobüste arka koltuk ona kalmıştı.. Artık kendisini kasmasına gerek yoktu.. Ben hep boş mukaveleye imza atarım diyip zamları peşisıra almak kebaptı çünkü.. Sakatlığı geçmeden, "sakatlığı pahasına oynadı!" dedirtmek için oynayıp tekrar sakatlanıp aylarca yatmak da güzeldi.. En ufak olayda onu var eden taraftara küsüp aylar yıllar boyunca surat yapmak da.. O artık patrondu çünkü.. Başkanı ve sportif direktörüyle enseye şaplak göte parmak yaşarsan, senden ağası yoktur..

Sağda solda hocalarının arkasından salladı.. Reklam çekimlerinde "ruhsuzlara takımda yer yok" diyip yabancıları medyanın önüne attı.. Baros, Lincoln, Kewell o'na asistler yaparken o yanlarından suratlarına bile bakmadan geçip sevgilisine selam yollamaya gitti.. Antalya maçında penaltıyı Keita'ya attıramadı, Elano attı diye gole bile sevinmedi, tribe girdi.. Milli takımda oynadığı gibi Galatasaray'da oynamadı.. Bin çeşit kulp taktı tavırlarına.. Hep başkalarını suçladı..

Evet, iğrençti Ahmet Çakar'dan köpek lafını duymak, Erman Toroğlu'ndan seks hayatına yönelik ithamlar dinlemek.. Ve aklıselim taraftar her daim korudu onu.. Fener'e yem etmedi.. Embesil bir gruba tavır koyacağına keşke, o'nu, çok kızsalar da her şeyden koruyan taraftarına vefa borcunu ödeseydi..

Arda da maalesef, adını Galatasaray'dan yukarıda görenlerin yolundan gitti.. Hakan'ların, Bülent'in, Şaş'ın yolundan.. Keşke her şey başka türlü gelişseydi..

Arda'ya çok kızgınım.. Ona kızgın olanlara kızıp romantiklik yapanlara daha çok kızgınım.. Fotoğrafını yollama oralardan Arda.. Ben çünkü affetmeyeceğim kendi adıma seni, naçizane.. Masum değilsin.. Ama ne demiş Khaled Hosseini.. Yeniden iyi biri olmak mümkündür.. Hele ki arkanda olanca kızgınlıklarına rağmen seni ve başarılarını deli gibi destekleyecek milyonlardan oluşan bir kitle varken..

Keşkeler çok.. Ama artık gerek de yok.. Galatasaray'dan büyük değildir hiçbir isim.. Ne terim, ne arda, ne hasan, ne hakan.. Hiç kimse..

Galatasaray'ın yerli sorunundaki çıbanbaşı gitmiştir.. Sorunlar büyük ölçüde azalacaktır yeni bir yeniçeri türemediği müddetçe.. Galatasaray'ın önü açılmıştır.. Arda'nın da.. Kalbimiz ikisi için de çarpacaktır her şeye rağmen.. Daima..

Tek kalan.. Umarım kıymetimizi bilir ileriki hayatında.. Kapalı'ya yumruk şov yaparken fener taraftarına kolunu sokmuştun ya onca yıldır yaptıklarına karşı, içimin yağlarını eritmiştin be.. Ama hataydı :)

Ayrıca arkadaş çevreni sikeyim hiç kusura bakma..

Güle güle Kaptan..

Spartacus: Vengeance En Dış Kulvardan Koptu Geliyooorr!

2011-08-05T16:50:00.000+03:00

Yaşarken efsane olmuş müthiş dizi Spartacus, bu sefer çok daha kral bir isimle çıkıyor karşımıza.. Kandı kumdu itti köpekti yok artık öyle.. Cayır cayır bir intikam izleyeceğiz 1 sezon boyunca.. Vencıns! V for Vendetta'dan V abimiz'in de kült v speech'inde değindiği üzere: "the only verdict is vengeance!"

Spartacus ve ekibi Roma'nın anasını sikecekler.. Sayıları 100 dahi olmayan kölelerin yarattığı dalga günden güne büyüyüp bir çığ halini alacak ve en sonunda o sayılar yüzbinlerle ifade edilecek.. Glaber başta olmak üzere ne kadar para babası, komutan, kapitalist ibne varsa götlerine sokacaklar mızraklarını tarihin ilk devrimcisi Spartacus babanın önderliğinde..

Bu sezon, ekibin gitgide büyümesini ve ulaştıkları tepe noktasını izleyeceğiz diye düşünüyorum.. Çünkü gerçekte yaşananlar fazlasıyla uzun ve karışık bir süreç.. Tek sezona sığdırılmasına hiç gerek yok.. 3. sezonda da Crassus'un bizim reyizleri sikertmesini izleriz ve dizi biter.. Gibi gibi.. Varsayım bunlar elbette, şimdilik ne desek boş..

Comic-con olayıyla beraber her dizide olduğu gibi Spartacus'de de fotoğraflar ve videolar nete düşmüş vaziyette.. Paylaşalım ve beklemeye geçelim..

Bu arada yeni elemana alışmak zor olsa da ben pek sırıtmayacağını düşünüyorum.. İnanılmaz Andy Whitfield performansına yaklaşması zaten ihtimal dışı da, kötü olmasın yeter benim için.. Üşüyoruz Andy reyiz! Üşütme Andy reyiz..

Diziyi biraz olsun izlemeyip de bayağı ve basit bulanları da Batiatus Hanesi'ndeki medicus siksin..

Geçiyor bor'un pazarı, tut eşeğin sikini..

2011-08-04T01:50:00.000+03:00

...

birini öyle sevdiyseniz eğer,

sakın unutmayın,

sizin dokunuşunuzla bir hayaletin nasıl da çabucak hayat bulduğunu...

Köstebek

2011-08-01T14:17:00.003+03:00

"Sizler, bu satırları okuduğunuzda,
Eminim ki, hakkımda bugüne kadar açılmış yüzmilyarlarca liralık manevi tazminat davalarına, yenileri eklenecektir.
Her zaman olduğu gibi kimi siyasiler devreye girerek Üniversite Rektörü'nü hakkımda yasal işlem yapmaya zorlayacaktır.
Tehditler ve hakaretler hız kesmeyecek, aileme de yönelecektir. Peşpeşe gıyabımda kesilen trafik cezaları gelecektir.
Gelen duyumlara göre, Emniyet ve M.İ.T. bünyesinde, gerektiğinde aleyhimde kullanılmak üzere dezenformasyon çalışmaları kapsamında olumsuz bilgi notları ve olumsuz dosyalar hazırlanmıştır.
Telefonlarım bir şekilde dinlenmeye devam edecektir.
Büyük bir olasılıkla, hakkımda imzalı-imzasız suç duyurusu yapılacak;
T.B.M.M.'de aleyhimde soru önergeleri verilecek; bütün bunları dikkate alan savcılık evimde arama yaptıracak;
En azından "İçişleri Bakanlığı'nı ya da Emniyet güçlerini tahkir ve tezyiften" veya hiç ilgisiz bir iftira ile hakkımda Ağır Ceza Mahkemesi'nde ya da DGM'de dava açılacaktır.
Halen, İzmir, Ankara, Burhaniye, İstanbul gibi merkezlerde yürüyen davalara, yurdun farklı yerlerinde açılacak yeni davalar da eklenince, Maddi-manevi darbenin yanısıra, mücadeleye zaman yetiştirememe gibi bir durum da ortaya çıkacaktır.
Sonuçta, belki de ödeyemediğim tazminat hükümlerinden dolayı evime haciz gelecektir.
Almanlardan fethullahçılara, Türkiye Cumhuriyeti'nin üniter ve laik yapısına göz diken tüm unsurlara karşı bunca zahmete ve mihnete değer mi, diyorsanız, Atatürk'ün manevi mirasçısı olarak evet değer, diyorum.

Çünkü Türküm ve başka Türkiye yok!..

Dr.Necip Hablemitoğlu"

12 Eylül'den sonra Emniyet, Meclis, TSK, devlet kurumları, siyasi partiler vb oluşumlar içerisinde örümcek ağı gibi kadrolaşan ve devletin gücünü bütünüyle ele geçiren Fethullah Gülen cemaatini bütün yönleriyle deşifre edip, bunu kanıtlarla besleyen müthiş detaylı bir çalışmanın ürünüdür Köstebek.. Ülkenin tüm stratejik unsurlarına uzun yıllardır nasıl sızıldığını, kendilerinden olmayan herkese nasıl hayasızca planlarla saldırıldığını, cemaatin ürkütücü derecedeki finansal gücünün nasıl sağlandığını, cia ve diğer ülke istihbaratlarına ülke sırlarını nasıl satabildiklerini ve onlara göbekten bağlı olduklarını, ve daha bir çok şok edecek, öfkelendirecek, isyan ettirecek gerçeği belgelerle anlatıyor Necip Hablemitoğlu.. 2001'de bunları yazarken 2011'de ne hale geleceğimizden haberi dahi yokken hem de..

Ölümünün doğal yollardan olmayacağını adı gibi biliyordu Necip Hablemitoğlu.. Ama bu, onda en ufak bir korku yaratmamıştı.. Bir saniye olsun düşünün.. Ölüm korkusundan bahsediyorum.. Arabasının kontağını çevirdiğinde, sokakta yürürken arkasından bir ayak sesi geldiğinde, tanımadığı birisi bir şey sorduğunda, her an öldürülebileceğini düşünmek.. Ve bunun bünyesinde bırakacağı tarifi güç etki.. Her şeyin farkında olup da şerefini, vatanını, sorumluluklarını bir kenara atmamış, onlara daha sıkı tutunmayı seçmiş birisi Necip Hablemitoğlu..

Bu ülkede kimler öldürülür de faili meçhul kalır? Kan emicilerle, cemaatle, yurtdışı odaklı istihbaratçılarla, hırsızlarla, derin devletle, bölücülerle, emperyalistlerle dibine kadar mücadele edenler.. Uğur Mumcu, Bahriye Üçok, Ahmet Taner Kışlalı, Eşref Bitlis, Sivas aydınları, ve diğerleri.. Failleri bellidir aslında onların.. Sonuna kadar mücadele ettikleri cia-bnd vs yönetimindeki fethullahçılar, koltuk sevdalısı siyasiler, istihbarat satıcısı devlet görevlilerimiz, kasalarını milyarlarca dolarla dolduran para babaları.. Ve çarklarına çomak sokanların hazin sonu.. Ölüm.. Faillere göre ise kesilen bir ceza..

Ne acıdır ki Necip Hablemitoğlu'nun adını dahi anmaz bir Hrant Dink dedin mi tırnaklarını çıkaranlar.. Çünkü onların hümanizmi sadece kendilerine göredir.. Kıstasları kişinin iyi insan olup olmaması değil, görüşleriyle örtüşüp örtüşmemesidir.. Kimliğiyle, vatanıyla, bayrağıyla gurur duyan bir "iyi insan" onlar için aptaldır, salaktır, embesildir, katli vaciptir.. Bu yüzden, hayatı boyunca hiçbir grup ve kamuoyu kesimi tarafından sahiplenilmemiş ve ölüme terkedilmiş olan Necip Hablemitoğlu, ne yazık ki öldürüldükten sonra da yalnız kalmıştır.. İnsanlıktan, barıştan, ezilenden bahsedenlerin o ve onun gibilerin canı söz konusu olduğunda kafalarını toprağa gömmesi, onların ikiyüzlülüklerinin dışavurumu ve kanıtıdır..

Seversiniz sevmezsiniz, katılırsınız katılmasınız.. Ama bu Necip Hablemitoğlu'nun şerefli bir adam olduğu gerçeğini değiştirmez.. Milliyetçi bir kimliğe sahip olması o'nu aşağılıkça eleştirmeyi haklı kılacaksa, buyrun eleştirin.. Ama hem bunu yapıp hem de cinayetten cinayete değişen samimiyetsiz tepkiler verecekseniz, yolsuzluk ve sömürüye karşı durma geyikleri yapıp birebir onlara hizmet edecekseniz, orada duracaksınız.. O hümanist söylemlerin, barış naralarının, ifade özgürlüğünün, demokrasinin arkasına sığınmayacaksınız.. İkiyüzlülüğünüzü fütursuzca savunmayacaksınız.. Çünkü sömürüyle, adilikle, şerefsizlikle mücadele birdir ve tektir..

Birebir senin gibi düşünmeyenleri anında ezmeye, yok etmeye, itibarsızlaştırmaya çalışırsan sana her şey müstehaktır.. Ne insan önemlidir senin için, ne de barış.. Ve tüm bunlara rağmen sen ne biçim adamsın Hrant'ı ağzına alıyorsun vs diye dalacaksan eleştiriye, bil ki çok salaksın.. Çünkü burada yazarın isyanı çifte standartadır.. "19 Ocak 2007'de ne oldu?" hatırlatması ne kadar yerinde, gerekli, ve duyarlı bir tepki ise, "18 Aralık 2002'de ne oldu?" da aynı popülerlik ve etkide bir slogan haline dönüşmelidir..

Sol, insanı sevmektir öncelikle.. Hırsıza da dur demek.. Hakkı yeneni korumak, hak yiyenin karşısında durmaktır.. Adaleti elden bırakmamak, mazlumu cümle alem yok ederken buna çanak tutmamaktır.. Belli söylemlerin arkasına sığınıp insanlığını bir kenara bırakmak değildir.. Ölümünden sonra dahi olsa, iadei itibarı sağlamaktır..

Fakat bu ülkede bayrak diyene direkt kafatasçı yaftasını yapıştırırlarken, devrim diyeni direkt pis komünist yaparlarken, önyargılar her yanımızı kuşatmışken, solculuk marjinallerin ve sözde hümanistlerin imaj çabasının ve boynu tasmalı bölücü köpeklerin maskelerinin tekeline girmişken kime ne anlatıyorsun..

Tekrar söylüyorum.. Necip Hablemitoğlu öldürüldü.. Katili de fethullahçı paşalar, yerel istihbaratçılar, emniyet müdürleri, içişleri bakanları, milletvekilleri, ikinci cumhuriyetçi satılık yazarlar, alman istihbaratçılar, cia, ve daha niceleridir.. Gün gün, inatla, uzun uğraşlarla öldürmüşlerdir Necip Hablemitoğlu'nu.. Yapan da, susan da, alkışlayan da, unutturan da katildir..

"Peter M. Senge'nin Beşinci Disiplin adlı kitabında bir kurbağanın kaynar suya konması durumunda sıçrayıp çıkmaya çalışacağı, ılık bir suya konması durumunda ise korkmadığı için kaçmayacağı ve yavaş yavaş ısıtılması halinde de sersemleyerek haşlanmayı bekleyeceği örneğine yer verilmektedir. F. Gülen, izlediği strateji ile hedefine bu örnekte olduğu gibi ağır ve kararlı yaklaşan bir görünüm segilemektedir.."

"Pirincin içindeki siyah taştan değil beyaz taştan korkun.."

İyi Seneler Londra

2011-07-26T22:49:00.000+03:00

Hayatın içinde sıkışmış, hiçbir şeyden tatmin olmamayı seçmiş ve üstüne üstlük şikayetleri de bitmek bilmeyen uyuz bir kadın, arabada kocasıyla beraber iken rujuyla cama bir çember çizerek onu hayattan kaçış kapısı olarak niteliyor metafor babında.. Arabanın seyri devam ederken yolun ışıklarının ruja olan yansıması bir anda yok oluyor ve çıkış kapısı kapanıyor.. Kadın o sırada bir otelde yaşananlardan habersiz.. Olay kopmakta, çıkış kapanmakta..

Son zamanlarda izlediğim en rahatsız edici filmlerden biri olan İyi Seneler Londra, Tiyatro Krek ve Berkun Oya'nın ortak eseri.. Buram buram karanlığa ve kasvete hapsolmuş depresif yapısıyla nasıl bir entel filmin kucağına düştüm amına koyim dedirtse de başta, gerçek hikayesine kısa süre sonra giriş yapması, o ruh siken ortama kolayca uyum sağlatıyor..

Bağımsız film çekicem diyerek sıçıp batıranların, ve bunları beğenicem diye götünü yırtanların azılı bir düşmanı olarak, bu tarz filmleri sonuna kadar benimsiyor ve destekliyorum.. İyi Seneler Londra, Sonbahar vs.. İnsan psikolojisine bu denli oynayıp da bunu eğreti bir halden uzak tutarak başarabilmek büyük iş.. Senaryo fazla alengirli değil.. Sürenin kısalığını da göz önünde bulundurduğumuzda (80 dk) bir filmden çok, gerçek bir hayata hidden camler vasıtasıyla tanık olduğumuz bir seyirlikle karşı karşıyaymışız gibi geliyor.. Her şeyi bu kadar gerçek hissettiren başlıca unsur ise muhteşem oyunculuklar..

Ali Atay.. Firuz.. İnanamıyorum ulan.. Cidden inanamıyorum.. Bu nasıl bir yetenek.. Bu nasıl bir deha.. Bir rol bu şekilde oluşturulamaz yönetmen, senarist veya bir başkası tarafından.. İmkansız.. Firuz, büyük oranda Ali Atay'ın çalışması bence, kesin hatta.. O kadar çok şey katmış ki yeteneğinden.. Oynamamış yaşamış derler ya hani hep; klişeleşmiştir iyice.. Bu Firuz rolü için yaşamış da diyemeyeceğim ben.. Övgüler yetersiz.. İnanılmaz bir performans.. Mutlaka görülmeli.. Bir Mecnun'u düşünüyorum.. Dünyanın en sempatik karakteri.. Kanka ol eğlen, derdine ortak ol, türkü çığır, geyik yap.. Bir de Firuz.. El şakalarına küfür et, yumruğu patlat, iğrenç tavırlarından ölesiye nefret et, tiksinti duy.. Gırtlağına sarılmak, bu dünyadan yok etmek iste.. Gersin, rahatsız etsin, nefes almayı zorlaştırsın.. Bu acayip zıtlık.. Ali Atay..

Ülkü Duru ise muhteşem oynamış.. Zuhal Olcay da çöpçü kılığına girse dahi asil.. Ama.. Oyunculuğunu sevemiyorum işte ne kadar kasarsam kasayım.. Hele ki bu filmde çok zorlama, çok yapay..

Sonuç olarak çok küçük, ufacık, mini mini bir film İyi Seneler Londra.. Kendi çapında gayet başarılı.. Sikeratar bir tür.. Güzel bir deneme.. Şans verilmeli..

Dexter Gelecek Ananızı Sikecek

2011-07-22T12:09:00.000+03:00

Mayıs'tan itibaren geçmiş sezon görüntüleriyle başlayıp yeni sezona dair ipuçlarıyla devam eden videolar gitgide çoğalmış durumda ve son olarak da detaylı fragmanımızı izlemiş bulunmaktayız.. Nedendir bilmiyorum ama heyecanın kralını yaşayacağız bu sene sanki.. Kendimi eskisi gibi hissediyorum diyor Dex.. Yani aşktı meşkti arkadaştı arayıştı falan bunlar olmayacak sanırım bu sezon.. Kendini amacına odaklamış, fokus fokus bir Dexter var karşımızda.. 2. sezonda kafayı yedirten heyecanı yine hissedecekmişiz gibi.. Ayrıca Dexter bu sezon dinlere, tarikatlara, dogmalara, tapınmacılara vs gibi gruplara karşı savaşacakmış gibi bir imaj oluşuyor haliyle şu görüntüleri izledikten sonra.. Off diyorum.. Yeni sezona dair bütün videolar ve resimler için buyrun;

şunlar fotoğraflar;

http://www.imdb.com/title/tt0773262/mediaindex

şu da 5. sezon için canal+'nın hazırladığı teaser.. müthiş lan..

Üçüncü Sayfa

2011-07-22T01:08:00.001+03:00

Adından da belli olduğu üzere gazetelerin üçüncü sayfalarındaki klişeleşmiş, acılarla bezeli hikayelerden birisi Üçüncü Sayfa.. Sikindirik para sorunları ve çaresizlik yüzünden intiharı düşünen bir adamın bir kez olsun yırtmak konusundaki "acaba"sını anlatıyor film..

Minimalist anlatım yapacağım derken, araya sıkıştırılan tonla mesaj ve göndermeyle amacından şaşmış, ortada kalmış, panik halinde bir 80 küsür dakika çıkmış ortaya.. Baştan sona hata olan giriş sahnesi büyük handikap, seyircinin filmi benimsemesi açısından.. Bunun dışında derinliksiz ve basit diyaloglar olumsuz bir yön.. Diyeceksiniz ki bodrum katında yaşayan, temizlikle geçinen bir kadından ve filmlerde dizilerde figüranlık yapan bir adamdan ne derinlik bekleyeceksin.. Öyle değil işte olay.. En kıro adamda bile bir derinlik yaratabilirsin sinemada.. Ama buradaki karakterlerin maşallahı var.. Ezberletilmiş gibi ağızdan çıkan sıralı cümleler, karikatürize tepkiler, tipler.. Dümdüz oyunculuklar.. Yemin ediyorum Gerçek Kesit'ten Sarı Bıyık abimiz oynasaydı, alayına basardı performans olarak.. Başak Köklükaya ve Ruhi Sarı gibi yetenekli iki isim söz konusu olduğu içindir bu hayal kırıklığım..

Aslında konu fena değil.. Sıkmıyor da hiç.. Ama dublajın yapaylığından tut, diyalogların, oyunculukların yapmacıklığına, nereden tutarsan tut, elinde kalıyor film..

Sırf Zeki Demirkubuz yapımı diye övgü düzecekler varsa devam etsin.. Sonbahar'ı izlemiş bir nesiliz lan biz.. Kimi sikiyosunuz minimalist film diye..

40

2011-07-19T11:43:00.001+03:00

Varlığından 2-3 sene önce haberdar olduğum film, yurtiçi ve yurtdışı festivallerde boy göstermesine karşın bir türlü vizyona girmemişti.. Nedenlerini fazla bilmemekle beraber artık nasılsa vizyonda diyerek kaşımayalım daha fazla..

Yolları, filmdeki tanımıyla, İstanbul'un tam göbeğinde, fakat kimsenin uğramaya cesaret dahi edemediği, istenmeyen insanların meskeni olan Tarlabaşı'nda kesişen 3 kişinin hikayesi 40.. Bir çanta dolusu paranın peşinde bir büyüyüp bir kaybolan umutlara tutunmaya çalışan 3 kaybeden, İstanbul'un fazlasıyla acımasız, ama bir o kadar da kendine bağlayıcı ruhunun içinde bir yerden bir yere savruluyorlar.. Kaderin cilvesiyle düşülen çıkmazlar, yine kaderin tek belirleyici unsur olduğu bir süreçle çıkılabilir kılınıyor 40'ta..

İzledikten sonra akla gelen filmler Amores Perros, 21 Grams ve Crash doğal olarak; kesişen hayatlardan ötürü.. O filmlere nedense fazla ısınamamış biri olarak(tekrar izlenecek, bazı filmler birden fazla izlenince içine alabilmekte) 40'ın kadere ve şansa fazlasıyla sırtını dayamış olması biraz burun büktürse de filme adını da veren numerolojinin temel alınması kendi içinde daha bir mantıklı kılmış 40'ı.. Klişe yeaa, amma tesadüff yeaa bayağılığına düşülmezse seyir esnasında, kendine özgü müthiş anlatımla epey zevk alınabilir..

Filmin 2 sene önceki fragmanında Ali Atay isminin gerilere atıldığını görüyoruz.. Fakat kendisi Leyla ile Mecnun'la patlayınca Deniz Çakır ve Ntara Guma Mbaho Mwine'nin önüne koyulmuş ki, filmi götüren de yine kendisi olunca, doğru yola gelinmiş olunuyor geç de olsa.. Bunca zaman nasıl görmemişim bu adamı hayret ediyorum.. Oynadığı popüler olmayan projelerden olsa gerek, yer edememişti kafamda tipine aşina olsam da ve tanımak da çoğu kişide olduğu gibi Leyla ile Mecnun'da nasip olmuştu.. Büyük öküzlük.. Tiyatro Krek'in kurucusu imiş Ali Atay, Berkun Oya ile birlikte.. Tiyatro'dan uzak kalınca normal tabii bilmemek.. Hakkı verilmemiş muhteşem yeteneklerden biriyken özellikle son 1-2 senede biraz olsun tanınmış olması mutluluk verici.. Metin karakterindeki performansı inanılmaz.. Genelde fazlaca laçkalaştırılan serseri rollerinden sonra ağzına küfürün bu denli yakıştığı sayılı karakterlerden birini görmek süperdi.. Fragmanlardan da anlaşılabileceği üzere her hareketi şaşırtıcı bir doğallık içeriyor.. Yukarı yönelttiği "ulan", çoğu kişinin gözünden rahatlıkla kaçabilecek bir sıradanlıkta mesela.. Ve mest edici :) Kendisi ayrı bir postu hakedecek biri olduğu için şimdilik kısa keseyim, hakkını vereyim, süper oynamış..

Kısa süresi, karakterine uyan tempolu ve isyankar müzikleri, orijinal anlatımı, şaşaadan uzak oluşu olumlu özellikleri 40'ın.. Bunun yanında pek bir derinlik ve sarsıcılık içermemesi negatif olarak sayılabilecekse de her filmin de böyle bir amaca kasması o filmi eğreti yapacağından çok da takmamak gerek.. Ayrılan 2 saati zevkli kılacak, çok hoş bir "ilk" film 40.. Emre Şahin'e tebrikler.. Boş vaktiniz varsa hazır vizyondayken seyredebilirsiniz, pişman olmazsınız.. Enteller izlemesin, bozar..

Filmin resmi sitesi

Sizsiniz lan cahil!

2011-07-10T16:35:00.001+03:00

"Sabri Sarıoğlu: Ayhan Ağabey’in bende yeri ayrıdır. Ailece de görüşüyoruz. Çok sevdiğim bir ağabeyimdir. Galatasaray için yaptığı hizmetleri hiç kimse tartışamaz. Tepkilere gelince, sadece Ayhan Ağabey değil Mustafa Sarp da tepkiler aldı. Ama ben bu tepkilerin haksız olduğunu düşünüyorum. Keşke Ayhan Akman ile Mustafa Sarp gibi Galatasaray’ı çok seven, Galatasaray için canını verebilecek, sahada varını yoğunu veren futbolcuların sayısı biraz daha çok olsa Galatasaray tutulamayacak bir takım olur zaten."

"Arda Turan: Çok güzel şeyler söyledi Sabri ağabey. Tepkilerin çoğu geri pas, yan pas oynadıklarından dolayı. Ben bu tepkilerin çoğuna futbol cahilliği olarak bakıyorum. Çünkü futbolda opsiyonlar kapalıysa topu kaybetmemek için mutlaka en değerli varlık o anda. Topu kaybetmemek için yana ve geri oynamak en mantıklısı. Bunu dünyanın en büyük oyuncuları çok daha fazla kere yapıyorlar. O yüzden bu tepkilerin çok anlamsız olduğunu düşünüyorum. Futbol bir takım oyunu. Bu insanlar takımları için hiç düşünmeden canlarını verirler. Öyle iyi niyetli, öyle yürektenler. O yüzden bazen futbolda kötü performanslar olabilir. Ama söylediğim isimler asla kötü mücadele etmediler. Taraftarın bakması gereken de iyi ve kötü mücadele olduğunu düşünüyorum. Performans hocaların işi."

Galatasaray'ı şu hallere düşüren, tırnak içinde okuduklarınız şu zihniyettir.. Beyzadeler GS TV'ye konuşmuşlar.. Baştan sona samimiyetsiz ifadelerle dolu her demeçlerinde olduğu gibi.. Galatasaray'daki kanserin en net tezahürü..

Adamların fikriyatı bu işte.. Sahadaki futbolun falan zerre önemi yok onlar için.. Kollamacı kafa yapısı ve "abi" edebiyatı.. Saha dışında görüşürlermiş de, çok iyi insanmış da.. İyi bir insan takımı için kendisini unutarak çabalar başarı için, yabancılara cephe alıp takımı sabote etmez.. Ama bayrak adamlarımız(!) Sabri ve Arda için kıstaslar çok farklı.. Önce Türk olacaksın, sonra abilik hiyerarşisine riayet edeceksin.. Bunları yaptın mı senden kralı yok..

Galatasaray için her fırsatta canlarını kanlarını ortaya koyduklarını söyleyen bu zibidiler milyon eurolar içinde yüzerken harçlığından arttırıp en zor zamanda kombine alıp maça gelen onbinlerce adamın yaptıkları ne olacak?(Ki parayı verdim alayını ıslıklar küfür ederim anlayışına kesinlikle karşıyım) En temel harcamalarından kısıp bir Galatasaray armalı atkı almak için götünü yırtan ufaklıklar? Ama yok işte.. Bencilliğin kitabını yazıyor bu türk futbolcular, haberleri yok.. Hem tepkileri göğüslüyorlarmış, hem her şeylerini ortaya koyuyorlarmış.. Ne güzel ulan.. Bana da verin 1-2 milyon euro, ben de akıtıyım terimi, mis.. Türkiye'nin sayılı rahat adamlarından bunların hepsi ya, ne dert ne tasa, bok gibi de para.. Ama bir de triplere bak.. Utanmaz herifler..

Sayıları daha çok olsunmuş.. İyice çoğalın ki daha çok sikin 500 yıllık tarihi.. 96-00 arasında bu yavşakların sayısı çoktu ama her tür götlüklerine rağmen hayvan gibi de mücadele ederlerdi.. Bu götü kalkık ukalaların tek yaptığı ise sahada umursamaz vaziyette dolaşmak ve köfteci pideci açılışlarında gülücük dağıtmak oldu..

Şu iki adam futbolun f sini biliyorsa ben de adam değilim.. Saha içi yeteneklerden bahsetmiyorum, bakış açısı yahu.. Yan pas yüzündenmiş tüm tepkiler! Cahillikmiş! Görüyor musunuz Galatasaray kaptanının taraftarına dediklerini? Köpek gibi severdim Arda'yı eskiden.. Ve çok da direttim.. Ama kendisi tüketti bu sevgiyi ısrarla.. Ve hala kendini bir bok sanmaya devam ediyor.. Fatih Hoca geldi diye kalmış vs.. Siktir git ya siktir git, nolur siktir git.. Galatasaray sen gittin diye mi bitecek? Bu nasıl bir egodur ya.. Sarıyla kırmızıdır sizi adam yapan.. Ancak şu ben yoksam her şey biter tavrı.. İğrenç.. Fener'in ben yoksam Türk futbolu biter geyiği gibi.. Bok biter..

Dünyanın en büyük oyuncuları çok daha fazla yapıyormuş paslaşmayı.. Çıldıracağım, yeminle çıldıracağım.. Bunun adı düpedüz adilik.. Başka da bir bok değil.. Adam kayırmacılık insana böyle aşağılıkça yorumlar yaptırıyor işte.. Elano oynamasın, pas vermeyelim, kötü oynadı gözüksün, böylece Mustafa ve Ayhan abi oynasın! Bu işte, mantıkları abartısız bu.. Güçleri yetse Baros'u falan da yollatacaklar.. Asalak bunların hepsi.. Maalesef öyle.. Deli gibi severiz sahipleniriz koruruz ama tribin ve mağdur edebiyatının dibine vururlar.. Dokunulmaz ya bunlar.. Hakan Balta, Servet Çetin, Arda Turan, Ayhan Akman, Mustafa Sarp, Sabri Sarıoğlu.. Galatasaray'ın önündeki en büyük engeldir bu karaktersizler sürüsü.. Terim 96-00'de bütün çıbanbaşlarını kontrolünde tutup, hayvan gibi baskın karakteriyle(ki onu da hiç sevmem) düzeni sağlayabilmişti.. Bakalım bundan sonra ne olacak..

Son olarak.. Nefret ediyorum sizlerden.. Adınız batsın.. Yalancılar.. En güzel duyguların katilleri..

Biraz zeka, biraz adalet ulan..

2011-07-08T18:08:00.000+03:00

-Milyon dolarlar dönüyorsa bir yerde, %99.9 kirlidir orası.. Hele ki futbolsa.. Bu devirde kendi takımının geçmişinde herhangi bir kirlilik olmadığını iddia etmekse abesle iştigaldir..

Fanatiklik güzel bir şey bence.. Bağlılık, aidiyet, armayla duyulan gurur falan üzerine bir başka yazıda uzun paragraflar dökülesi kavramlar.. Ancak gözleri kör ettiği anda bütün büyüsü kaçıyor bu fanatizmin.. Çünkü tek taraflı düşünüyor insanlar.. Kimseden dibine kadar objektiflik beklememek lazım şu şartlarda ama birazcık dahi gösterilebilse keşke..

Hatayı ve yanlışı kabul etme erdemidir aslolan.. Bu ısrarla reddedilince ve bir de üstüne tam tersi dile getirilince doğal olarak kazanılıyor o nefret.. Eski bir beşiktaşlı mal tanıdık derdi ki tarihimizde tek bir leke yok.. Lan nerden biliyorsun? Gördün mü? Nedir bu kendinden emin haller.. Bin çeşit adam geçti o kulübün teknik heyetinden, yönetiminden.. Hepsi mi şerefli adamlar.. Derdim ki her kulüpte var bunlar, kimse kendini bembeyaz görmesin..

Bir Galatasaraylı, Ergun Gürsoy'un, Adnan Sezgin'in, Yurdaşen Karahasan'ın falan adını duyduğunda emin olun ki temkinli yaklaşacaktır olaya.. Çünkü bu tarz olaylar karşısında ilk refleksi büyük oranda hesap kesmek olacaktır.. İnkar, başkalarına saldırı, iftira vs değil.. Cemal Nalga olayı daha taptaze iken kulüp, cezaların büyüğünü kesmişse kendine; bu, taraftarın adalet duygusu ve yoğun tepkisinden dolayıdır..

Adnan Polat'a taraftar sahadaki sonuçlar nedeniyle mi kızdı ve cephe aldı sanıyorsunuz? Taraftarı Polat'la karşı karşıya getiren nokta onun yönetimsel yanlışları ve yanardöner tavırlarlarıdır.. 2006 yılında ben dahil, bütün taraftarın sonsuz sevgisini kazanmış bir adamı, yine taraftarı ve aynı dinamiklere sahip olan kongresi bitirmiştir.. Taraftar refleksi, duruşu ve onuru budur..

İşin kilit noktasına dikkat çekmeye çalışıyorum.. Bir dakika dahi olsun objektif bakmaya çalışmayıp anında savunmaya geçen ve her şeye herkese bok atan zihniyettir insanlardaki fenerbahçe nefretini oluşturan başlıca etken.. Keşke böyle olmasaydı.. Evet, operasyon şekil ve amaç itibarıyla hayli çirkin, ama bir de gerçekler var.. Hem de salt bu soruşturmayla değil, en az 10 senedir aklıselim herkesin bildiği ve kesinliğinden şüphe dahi duymadığı gerçekler.. Burada erdem, ne ölçüde rant elde ettiği belli olmayan şirket sahibi yöneticileri ölümüne savunmakta değil, gerektiğinde onu vicdanınla eleştirmek, alaşağı etmektir..

Papazın Çayırı gibi ruh hastası yazarlara sahip bir sitenin yanında bu yüzden çok güzel scugnizzi gibi, güce biat etmeyen gerçek arma sevdalılarını görmek..

Bunları da kendi takımına ve camiasına hayvan gibi sövmekte zerre çekince duymayan bir adam yazıyor, ona göre değerlendirin.. İsteyen baksın eski postlara.. "Ucundan Spor" etiketi..

Lafın kısası şu.. Şahsi değerlendirmemde Türkiye'de futbolun bütün unsurları kirlidir.. Usulsüzlüğe bulaşmayan tek bir kulüp dahi yoktur.. Ancak Fenerbahçe en kirlisidir ve çıbanbaşıdır..

Ve emin olun ki takımını alenen satan Servet'i, Arda'sı, Balta'sı, veya Okan Çevik'i, zamanında takımı aleyhine medyaya bilgi sızdıran Hasan Şaş'ı, varsa eğer şike yapan yöneticisi vs, kim varsa şu anki süreçte gözümüze sokulan suçların getireceği cezalar gibi en ağır cezalara çarptırılmasını isterim.. Temiz olmayı isterim.. Özellikle son 10 senede olduğu gibi herkesi gücümle dövüp, emeğini çalıp, sonra da ileri demokrasiye bak hele! nidaları atanlar gibi olmayı değil..

(VendettA'nın ibne cimbom yazmaya hakkı vardır, baştan söyleyeyim :D.. Herkes de istediğini yazabilir..)

-Zeka derken.. Şu toplu taşıma araçlarına klimayı sonuna kadar açan şoförü, makinisti boğasım geliyor.. Ne gerizekalı bir toplum olduk lan.. Kıştır, hava 0 derece.. Araçlarda ısıtmayı bir açıyorlar, deli gibi terliyorsun, ısınıyorsun, sonra araçtan bir iniyorsun, yiyorsun 2 dakika rüzgarı ve soğuğu, 2 hafta en ağırından griple cebelleşiyorsun.. Mevsim yaz, sıcaktan yanmış herkes, biniyorlar araçlara, klima bir vuruyor aman aman.. Buz gibi lan.. 5 dakika yeterli hasta olmak ve vücut dengesinin sikilmesi için.. Şunu ayarında açın lan yalvarıyorum amına koyayım..

-Camelot da bitti lan.. Sikeceğim böyle şansı.. FlashForward kalktı, The Event kalktı, şimdi de bu.. Macera aramayacaksın abicim bu devirde.. Bitir dünyanın en iyi dizisi House'u bir an önce, başla Game of Thrones'a, sonra kaptır behzat amirime.. Risk almayı da hiç sevmem halbuse.. Stabil bir hayat istiyorum..

-Çok sıcak ak.. Yaz gelsin diyen götlere selam olsun..

sıcak kaç paraparapummm..

Lorik Cana

2011-07-04T16:49:00.000+03:00

Karaktersizlerin, şerefsizlerin çoğunluğu oluşturduğu spor camiasında parmakla gösterilecek adamlardan birisiydi Lorik Cana.. En büyük başarılarını dahi büyük bir kısmı şeref yoksunu olan futbolcularla kazanan Galatasaray'da uzun yıllar hasretini çektiğim dört dörtlük bir insan ve sporcuydu..

Seneler boyunca sırtımızdan bıçaklamıştı bizi, sevdalı olduğumuz eski neferlerimiz.. "7 sülaleme yetecek kadar param var" diyen Hakan Şükür'ün, o parayı kendisine kazandıran kulübünün armasını taşıyan kaptanlık pazubandını yere atmasıyla, Lincoln başta olmak üzere yabancıların kuyusunu kazmasıyla, aktif futbol yaşamını bitirdikten sonra ekranda o'nu Hakan yapan Galatasaray'ına etmediği lafı bırakmamasıyla, Metin Oktay'ı bile kıskanacak kadar zehirli egosuyla bıçaklanmıştık.. Çıkık omzuyla güç bela bitirdiği Arsenal maçında bizleri manyak eden, sahada ve florya'daki duruşuyla örnek aldığımız büyük kaptan Bülent Korkmaz, Galatasaray'ına kolunu sokmuştu Gençlerbirliği'nde yardımcı antrenör iken.. Ölene dek Galatasaray'ın ekmeğini yiyip iliğini kemiğini sömürmeyi şiar edinmiş bu adamları adam sanıyorken biz, bıçaklanmıştık defalarca.. Çünkü onların Galatasaray sevgisi, Galatasaray onlara teşekkür edip uğurlayana kadardı.. Medyada Galatasaraylı yazar kimliğiyle kendilerine yer bulup Galatasaray'a sövmeyi baş amaçları belleyen Hakan Ünsallar, Hasan Şaşlar.. Kuyruklarından ayrılmayan Arif Erdemler, Ümit Davalalar, Vedat İnceefeler.. İnanmak istememiştik belki de önceleri.. Hakan Şükür'ün Parken Stadı'nda o kritik frikikte Hagi'yi beklemeyip topa vurmak istemesi hastalıklı egosunun eseriydi.. Kahraman olmak istiyordu, şut auta çıktı.. Hagi'nin ona bakışı çok şey anlatıyordu.. Ama göremedik, görmedik.. Konduramadık..

Sonra Arda geldi.. Çok sevdik.. Ölümüne savunduk.. Ama yine olmadı.. O, abilerinin yolunu seçmişti.. Egosunu Galatasaray'ın önüne koymuştu.. Duygusal ayağına yatıp milyon euroları takır takır götürdü Hakan abisi gibi.. Dünyada sanki bir dert onlarda varmışçasına ottan boktan şikayet edip mazlum edebiyatı yapanlardan oldu Arda.. Elano oynamasın, Mustafa abi ve Ayhan abi oynasın diye saha içinde ona elinden geldiğince pas vermemeye çalıştı, medyaya malzeme verdi.. Hep yabancıların kuyusunu kazdı.. Takımda en yüksek parayı o kazanmalıydı çünkü.. Onlara ruhsuz dediler, kendi ruhlarının kaç kuruş ettiğini dahi hesaplamadan.. Arda'dan cesaret alan Servet, oyunu kendi kurmak istedi, yok saydı durmadan boşa çıkıp elini kaldırarak top isteyen Elano'yu.. Arda'dan cesaret, belki de direktif alan Caner, görmedi önünde oynayan Gio'yu hiçbir zaman; çünkü Aydın'ın, Emre Çolak'ın oynaması gerekiyordu! Galatasaray en sonunda kangren olmuştu aceto'nun da dediği gibi..

Canımız artık güzel adamlar görmek istiyordu sahada.. Takımın menfaatini her şeyden üstte tutan.. Tekmeye kafa sokan.. Taraftara saygı duyan.. Harry Kewell geldi, canımız oldu.. Hakan'dan da Bülent'ten de Arda'dan da çok sevildi.. Performansı düştü, yaşlandı, gitti.. Baros.. "Baros iyi yaşamıyor Mustafacımm" diye bütün sene götünü yırtan ve o'nun sonunu hazırlamaya çalışan ve belki de başarmak üzere olan Şansal gibilere inat, herkesten çok savaştı, canımız oldu.. Servet denen, Emre Belözoğlu'yla birlikte bugüne dek tanıdığım en şerefsiz sporcu futbolcu olan adam sahaya kaptan olarak çıkarken, Lucas Neill ve Marsilya ile Sunderland'de kaptanlık yapmış olan Lorik Cana, yanından bile geçemedi kaptanlığın..

Galatasaray'ı Galatasaray yapan değerler vardır.. İki yakanın kıyı kesimleri, yapılan olanca adiliği sineye çekip, bunları olmamış gibi göstermeyi ilke edinmişlerken Galatasaray, yaptığı bütün hataları sahiplenmeyi, ve göz önünde göğüslemeyi başarmış, zerre çekince duymamış bir kulüptür.. Bu değerleri ucundan da olsa kaybetmeye başladığımız son yıllarda bu özlemimizi dindirecek adamlardan biriydi Arnavut Lorik Cana.. Türkiye topraklarına uzanan soyağacı ve bize, kültürümüze çok yakın bir isim olması sempati duyulması için hoş detaylar iken asıl önemlisi, o'nun savaşçı ve onurlu kişiliğiydi.. Türkiye'nin en centilmen ve avrupai! stadında Galatasaray için kanını döken bir diğer güzel adamın o'nun için "o birlikte gözünüzü kırpmadan savaşa gidebileceğiniz birisi" demiş olması, referansların kralıydı.. Sevmeye hazırdık..

Sevdik.. Ama şanssızdık.. Cana da, biz de.. Tarihin en kötü Galatasaray'ına gelmişti.. Kaybedilen 3 puanlar, veda edilen Avrupa falan değildi önemli olanlar.. Galatasaray'ı bunlar kötü yapamazdı.. Aymazlık, bencillik, çıkarcılık, şerefsizlik ve benzer iğrençliklerdi Galatasaray'ı kötü yapanlar.. Ortaya koyduğu %10luk, 20lik performansıyla bile farkını kesinlikle hissettirmişti Cana.. Ancak gelin görün ki Aziz'in uşağı passatçı medya'nın ona yaptığı "bank asya topçusu" benzetmelerine bizim bir kısım gerizekalı taraftarımız da kandı ve Cana hakettiği değeri bulamadı burada.. Bazen sakatlandı, bazen yerinde oynatılmadı, bazen yedek bırakıldı.. Ama bir gün dahi sorun etmedi bunu bizim yavşak türk topçuları her boka ağlarken, çemkirirken.. Konya deplasmanında son dakikada çıkan kavgaya bodoslama dalmasına, Neill'ın daha ilk ayında Makukula'ya el ense çekmesinde sevindiğimiz gibi sevindik, en sonunda pısırık olmayan bir futbolcumuz oldu diyerek.. O, takım arkadaşlarının olanca karaktersizliğine karşın, aklıselim taraftar tarafından çok sevildi.. Bu sevgi her maç sonunda en açık şekliyle serildi ortaya.. Maç bitince direkt olarak soyunma odasına koşan götü kalkık oyuncu güruhu canımızı deli gibi acıtırken, o bir diğer güzel insan Emiliano Insua ile beraber bütün tribünleri tek tek selamladı, yenilmiş olsalar dahi.. İnsanlık bunu gerektirirdi çünkü.. Biliyorlardı onbinlerce insanın büyük paralar vererek onları izlemeye geldiğini ve birşeyler beklediğini.. Hiç değilse o taraftarı umursadıklarını ve onlar için de çabaladıklarını hissettirmeyi istiyorlardı.. Kalplerinin temizliğiydi bunu onlara yaptıran.. 10 yıl boyunca ezildiğimiz Kadıköy'de alınan ilk puan sonrasında takımın yalandan alkışa gelmesi ve hemen geri dönmesini içine sindiremeyen Lorik, işi en ufak bir sahtekarlık ve yavşaklığa dökmeden, taraftarının önüne geliyordu.. Puanlar, goller, sıralama vs önemsizdi eski şan ve şerefini yeniden yakalamak isteyen Galatasaray taraftarı için.. Lorik yanlarındaydı.. Mutlulardı.. Mutluydum..

Lorik gitti.. Takımımızdaki yabancı kıyımının son halkası oldu.. Lugano'nun her tür piçliği yaptığı ve üstüne üstlük herkesten alkış aldığı adaletsiz ve yavşak bir ortamda Keita'nın piçlikleri o'nun ipini çekti 1 sene içinde.. Brezilya Milli Takımı'nda 11 oynayan, fakat buradaysa dehşet verici derecede aşağılık hareketlerle dışlanan Elano, Santos'la Libertadores'i kazandı.. Bizde ayağına topu dahi zor alan ve her daim ezilen Giovani Santander'le kalitesini konuşturdu, Meksika'yı ise durmaksızın sırtlıyor.. İtin götüne sokulan De Sanctis, Napoli formasıyla tozunu attı İtalya Ligi'nin.. Şimdi de Lorik Cana Lazio'ya gitti.. Faydalanamadık.. Ne futbolculuğundan, ne karakterinden.. Orada 11'in değişmez ismi olacağından ve müthiş derecede başarılı olacağından zerre şüphem yok.. Çünkü adam karakter sahibi, ve kaliteli bir topçu.. Çünkü adam yavşak değil.. Biz mi? 3 kuruşu görünce götü kalkan dünün kenar mahalle serserilerini haketmedikleri yerlere getirmeye ve yaptıkları bütün şerefsizlikleri ödüllendirmeye devam..

Güle güle Lorik Cana..

Değmesin Ellerimiz

2011-06-30T12:00:00.003+03:00

aa her radyo çalıyo, aa herkes bundan bahsediyo, aa herkes entry giriyo, o zaman ben dinlemem, dur radyo eksen açıyımcılar tarafından direkt önyargıyla bakılacak bir şarkı.. ama gel gör ki ziyadesiyle sarsıcı, düşündürücü, etkili.. sözler ve yorum müthiş.. naifliği sessizlik sakinlik ve baygın bakıştan ibaret görenlere kapak olsun bu bağırarak, çığırarak, yırtınarak, isyan ederek yansıtılan naiflik..

ekşide dananın teki demiş ki: "bir erkek tarafından yazılmış olmasına inanmak zor..." hah işte.. ne diyeceksin buna.. dünya üzerinde ruha dokunan milyonlarca eserin çoğunluğunun yaratıcısı erkekler lan.. %95 diyeyim hatta abartısız.. uyuz oluyorum kendini kibar, romantik, estetik, anlayışlı vs görüp de öküzün önde gideni olanlara.. anlayışa bak ulan.. nasıl bir zehir bu ak.. herkes kıro, bi sizsiniz ince ruh.. ne kadar düz, ruhsuz, kaba, düşüncesiz, kalın kadın varsa çoğunluğu bunlardan oluşuyor işte.. çelişki ak.. ikiyüzlü dolu ortalık.. ruh hastası dolu..

şarkı müthiş.. çok şey anlatıyor.. dokunuyor.. kendini buluyorsun..

teslimiyet..

gözükaralık..

aşk..

..

2011-06-26T16:08:00.000+03:00

tamam..

geldim dize..

eğdim boynumu..

oynamayın tamam, yenildim..

Camelot

2011-06-15T01:31:00.000+03:00

Varlığı kanıtlanamamış, dilden dile dolaşarak efsane mertebesine iki anlamında da ulaşmayı başarmış gizemli kale Camelot'un dizi versiyonundan söz edeceğim.. Yazılı ve görsel bir sürü ilgili eserin çok farklı yorumlamalarından sonra Camelot dizisinin seçtiği yol bu açıdan hayli riskli olsa da söz konusu değişik ve yerleşik kaynaklardan öğrendiğimiz anlatımlardan epey uzak bir tarz benimsemiş olması onu farklı kılan unsur, ve de takdir edilesi..

Senaristlerin bize sunduğu hikaye hayli ilgi çekici görünmekte sinopsis ve ilk bölüm itibarıyla.. Milattan birkaç yüzyıl sonrası bir zamanda Britanya Kralı Uther Pendragon'ın ölümü ertesinde, doğumunda başka bir ailenin yanına verilmiş gizli oğlu Arthur, Kral'ın yardımcısı ve büyücüsü Merlin'in hamlesiyle yeni kral olmak üzere Camelot adlı, Roma zamanından kalma köhne kaleye yerleşiyor ve kaosun hakim olduğu Britanya'yı tek bayrak altında toplama çabasına girişiyor.. Uther'ın, bir anda piyangodan çıkan Arthur'u sindiremeyen kızı Morgan ise zamanında sürgüne gittiği rahibe okulunda elde ettiği insanüstü güçlerin de yardımıyla tahtı ele geçirmek için entrikalarını devreye sokuyor.. Camelot'un kuruluş öyküsü de böylelikle 1. sezon(10 bölüm) olarak karşımıza çıkıyor..

Efsane dizi Spartacus'ten sonra dönem dizisi sıfatıyla yine manyak zevkler katması beklentisini uyandırsa da 2-3 gömlek aşağıda bir yapım Camelot.. Bu cümle başta birçok kişiyi kaçıracak gibi dursa da Spartacus'ün nassıl muhteşem bir dizi olduğunu düşünüp adımlarınızı yavaşlatın derim.. Camelot'un sorunu bir türlü yükselemeyen tempo.. Entrika açısından doyuma ulaştırsa da, oyunculuklar yönünden başarılı olsa da, çekimler kusursuz olsa da, heyecandır adamı ekrana bağlayan nihayetinde.. Camelot sezon finali haricinde eksik kaldı bu yönden..

Bunların dışında bazı karakterleri inceden sevince seyri daha da güzel kılan bir dizi Camelot.. Mücadelenin baş öğeyi oluşturduğu bir dizide sevdiğiniz karakterler için dengeler durmadan bir olumlu bir olumsuz yöne kayınca alınan zevk de artıyor.. "There is no god" diyen Merlin reyiz için en güzel dilekleri büyütürken içimizde, orospunun kralı olan Morgan'a sövmeler bitmiyor.. İki duyguyu da aynı anda hissettirip çelişkilere gark eden Arthur ve Guinevere adileri mesela.. Karakterler de çok iyi çizilmiş.. Özellikle son zamanlarda tvdeki en karizmatik kadın karakter olan Morgan'ı canlandıran Eva Green ve FlashForward'daki yetersiz oyunculuk sonrası Merlin tasviriyle mest eden Joseph Fiennes dikkatle izlenesi..

Çeşitli kaynaklarda değişik anlatımlarını okuduğum bazı olayların bu dizideki anlatımı çok başarılı.. Excalibur ve Lady of the Lake bağlantısının bu kadar etkileyici işlenmiş olması sonradan eski efsaneleri okuyunca epey etkiledi beni.. Uther'ın ölümü, Morgan'ın sürgün hayatı ve dark side'a geçişi.. 5. bölümdeki muhteşem adalet yorumu.. 8. bölümdeki ufaklığın masumiyeti.. Gibi gibi.. Bütün olarak fazla sarsmamış olsa da, bazı parçalarıyla tatmini sağladı Camelot..

Arthur meselesi.. Jamie Campbell Bower'a feci sövüyor millet.. Müthiş oynamadığı belli bir şey de eleştirilerin yine linçe dönmüş oluşu mide bulandırıcı.. Tüysüz diyenden tut tıfıl diyene.. Ulan dizide çizilen karakter öyle olmak zorunda zaten.. Aklı sikinde bir gençten bir kral yaratılıyor ve bu adamdan 100 okka taşşaklı bir hal ve tavır bekleniyor.. Dizinin özü Arthur'un tecrübesizliği ve bir sürü sınavdan geçiyor oluşu zaten.. Çömez bir Kral Arthur imajı olmazsa olmazı yani bu dizinin.. Kötü de oynamıyor bence..

10 bölümlük ilk sezon sonunda beni hiç sıkmayan, zevkle izleten, fakat aman aman da olmayan bir yapımdır Camelot.. Dönem tarihine olan merakımı kabartması kazançtır.. İyidir, hoştur.. Introsu manyaktır.. Game of Thrones serüvenine beş kaladır..

Siktiniz Memleketi..

2011-06-13T19:32:00.003+03:00

http://lucarelli-breitner.blogspot.com/2011/06/sen-vermedin-ben-vermedim-kim-verdi.html

Karılarınıza 10 kişi birden tecavüz etsin.. Çocuğunuzun ölüsünü görün.. Kaynar sularda haşlanın.. Orospu Çocukları..

2'nin 1'ini almak..

2011-06-12T23:13:00.004+03:00

3'ün 1'ini alan bunu da aldı.. Yadırgamadık.. İnsanı bu kadar bencil olan bir ülke, daha irilerini de kolaylıkla alacaktır zaten.. Hep derim, Mustafa Kemal Paşa'm yalanın kralını sıktı o gün, bizim halka gaz vermek ve silkindirmek amacıyla.. Zekiyiz, çalışkanız falan.. O da biliyor ne kadar yamuk bir millet olduğumuzu.. O kadar ileri görüşlü ve dehası tarifsiz bir adamın bunu idrak etmemiş olması beklenemez zaten.. Bizim halk domalır, ya da oturur kucağa, alır içine.. Karnı her daim açtır ama sikilmeye doymaz.. Ne zaman içine aldığı şeyi görüp hasiktir! der, o zaman aklı başına gelir.. yüzyıllar boyu koyun gibi yaşayıp, bana dokunmayan yılan bin yaşasın dersin, düşman köyünü basar, anca ayaklanırsın.. İçinde bulunduğumuz dönem de budur.. Gün gelecek, bu faşist, gerici, kin dolu güruhun eseri bir olay veya bizzat neferi kapılarını çalacak, ve çaresizliği yüzlerine vuracak, o zaman dank edecek yedikleri bok..

Bencil bir halkız.. Çok bencil.. Her açıdan hem de.. Bizim halkın en iğrenç özelliği.. Bütün sorunların başı bu bencillik.. Özgürlüğünü yaşayamayan milyonlarca insan, bunu diğerlerinin özgürlüğünü kısıtlayarak ve çanak tutarak bastırır.. Kendi yaşayamadıkları tonla şeyden diğerlerinin de mahrum olmasını isterler.. Çekememezlik toplumun alt-üst her kesiminde maksimum düzeydedir.. Bir yakınının ya da dostunun başarısına ya da şansına sevinen kaç kişi var ulan? Birisi kişilik-maddiyat-saygı yönünden tepede mi, onun düzeyine çıkmaya kasacağına onu aşağı çekmeye çalışır her türlü pisliği yaparak..

Günlük hayatınızı bir düşünün.. Bir bilet kuyruğundasınız.. İster en hırgürlü maç kuyruğu olsun, ister en nezih konser-sinema bileti kuyruğu.. Adam hiçbir şey olmamış gibi kuyruğun en önüne geçer, her türlü kavgayı çıkarır, hakmış hukukmuş zerre sikinde değildir.. Nezih olanına gelelim.. En elit, özgürlükçü, entel geçinen karı gelir, hiç kimseye aldırış etmeden sinsice en başa doğru süzülür.. Sayısız örnekle çoğaltılabilecek tip sayısız şekilde yapar bunu.. Bankada, kağıt işlerinde, bilet kuyruğunda, alışverişte falan.. Bencillik sırf..

Metrobüs'ü bildiniz mi? Hah.. Seneler boyu otobüslerde sıkıntı çekmiş kişiler, metrobüste uçmaya başlayınca, e5'te trafik olduğunda o araçlara nasıl bakışlar attı tanık oldunuz mu hiç? O kadar kin dolu, o kadar acımasız tepkiler verdiler ki hususi arabalarıyla trafikte kalan insanlara.. Sözlü olarak "girsin götünüze" minvalinde saydıranlardan tutun da Küçük Ev filmindeki Cemal'in Sezer'e piç piç sırıtmasına benzer mimikleri sergileyenlere kadar.. Ulan nolur normal yol da metrobüs yolu da bomboş olsa ve herkes işini görse? Olmaz.. Yavşaklık diz boyu..

Kapalı ailelerde büyümüş, gençliğini karşı cinsin yanında geçirememiş, alkolden uzak kalmış, rahat davranamamış, istediğini yapamamış kim varsa eline irili ufaklı herhangi bir güç geçtiği anda kullanıyor onu ve ukdelerini zehre, kine, intikama dönüştürüyor.. Erkek olan, arkadaşının maaşını, kız olan, arkadaşının sevgilisinin tipini, anne olan malı mülkü, baba olan egoyu.. Herkes bir şeyleri kafasına kafasına takar.. Kıskanır.. Bencilliğe çevirir.. Lanet..

Halk doymuyor.. Kimisi farkında, kimisi değil.. Ülkenin &25'inin falan zaten sikinde değil özgürlüklerin kısıtlanıyor oluşu.. Adam alkol almaz, karısıyla tatile gitmez, internete girmez, e napacak? Bunları yapanların yapmamasını isteyecek.. Refah kitlesi işte eski kafa.. Ama bu yeni kitle pek bir karışık.. Her kesimden eleman var içinde.. Sürünün yanında durmak isteyeninden tut, ılımlı islam kolpasını savunanından tut, mhp'den kopanından tut, müslümanlıkla alakası olmayıp müslüman adam bunlar diyip vereninden tut, çeşit çeşit adam.. Ülkenin amına koyuyorlar.. İğrenç bir kitle hakim oluyor gitgide ülkeye.. Yüzlerce yıldır hükmedilmeye, emredilmeye, aşağılanmaya, mahkum edilmeye alışmış bir halk, resmen "daha fazla! daha fazla!" diyor.. Demokrasi naraları atıp, taşşak geçer gibi 9 senedir tam tersini yapanlar daha da azıyor.. Biliyorlar çünkü, ne kadar ezersen kendinden olanı, o kadar ezersin kendinden olmayanı.. Adını da özgürlük koyarsın, demokrasi koyarsın, al sana %50..

Her gün ülkeden siktirolup gitmeyi isteten tonla şey okuyoruz.. Ve bugün öğrendik ki kat kat artarak gelecek sıradaki icraatlar.. Şu lanet olası seçimlerde bir sürü iğrençliğin, adiliğin döndüğü bariz.. Kanıt var sayısız.. Ama yapacak hiçbir şey yok.. 50'nin 40, 26'nin 30küsür olduğunu reddeden kişinin ta amına koyayım.. Ama kim ne diyecek? Sipariş rakamlara hepimiz tamam diyoruz.. Bilgisayara keyfince gir.. Milyonlarca olmayan oy yarat.. Olanları sil.. Sınavlarda adamlarına yüksek puan aldır.. Kamu kurumlarına yandaşlarını sok.. Bankalarda kendi listelerini seçtir.. Polisin %90'ı fethullah'ın copu olsun, istihbaratın, yargın, her şeyin bunların elinde olsun, ülke yabancı devletlerin elinde oyuncak olsun, petrollerini çıkarama, kaynaklarını kullanama, hayvanın varken hayvan ithal et, öğretmenin varken öğretmen ithal et, 40 50 enflasyonu 4 5 göster.. Ne yapacağız ki?

İnsanların çatır çatır sindirildiği bir dönemdeyiz.. Herkesin kendine uygun bir bahanesi var, ben dahil.. Kimisi korkudan, kimisi tek başına olmak istememesi yüzünden, kimisi başka şeylerden dolayı hapsoldu kabuğuna.. Ağzını açsan kolunun bacağının kırılacakken, aç bırakılacakken, öldürülecekken ne bok yiyeceğiz ki? Öyle bir sindirildik ki.. Şurada 1984'ü yazacağım aylardır en basitinden, içimden gelmiyor.. Yazıda ülkenin gerçeklerine göbeğinden girecek zorunda olmam tüm şevkimi kaçırıyor.. O siktirip gitme hissi öyle bir kaplıyor ki içimi.. Necip Hablemitoğlu-Köstebek okuyorum.. İyice dibe vuruyor düzene karşı nefret.. Çaresizlik hali.. İnsanlara salak desen, olmuyor.. Ama salaklar.. Satılmış desen, asıl baştakilere sövesin geliyor, ama satılmışlar.. Vatanın her karış toprağını sikip bir de üstüne daha büyüyenler.. E aynen devam ediyorlar.. Napacağız ulan?

Küfür edeceğim anca.. Kafanızı sikeyim.. Onurunuzu sikeyim.. Embesiller.. Piç kuruları.. Soysuz köpekler.. Karınızı kızınızı siksin o taptığınız kişiler.. Sikiyor da zaten haberiniz yok.. Okyanus ötesindekiler.. Size inananları, inandıklarınızı sikeyim.. Orospu çocukları.. Ta amınıza koyayım.. Ülkeyi satan piçler.. Tarafçılar.. Bölücüler.. Gericiler.. Faşistler.. Salaklar.. Götler.. Ak..

(Tekrar okuyup hataları düzeltmediğim tek yazıdır sanırım bu.. Bi sike benzemedi zaten.. Midem kaldırmadı daha fazla okumaya.. Üzgünüm.. Niye yazdım onu da bilmiyorum, kusma isteğiydi galiba.. Koala muhteşem yazıyor, oraya alalım sizi.. Alemin tek korkmayanı..)