The Descendants

Sade, klişe eli değmemiş, sıradan gibi gözüken ama hiç de öyle olmayan filmleri seviyorum.. Patlamasız, çatlamasız, bağırış çağırışsız olmasına karşın vurucu olabiliyorsa hele bir de.. The Descendants fazlasıyla tatmin etti beni bu açıdan..

Bu blogda 3-5 post okumuş kişiler insanlardan ne denli nefret ettiğimi bilirler.. Bu film de bu nefretimi haklı çıkaran birçok detay barındırıyor.. Hayatı boyunca doğruyu yapmaya ve dik durmaya çalışmış bir adamın karşısında ona en büyük adiliği yapmış olan karısı, bu suça ortak olan yakın arkadaşları, parasına ve imkanlarına göz diken akr(b)abaları ve her türlü boku yiyip de hayatlarına hiçbir şey kaybetmeden devam etmeyi amaçlayan bir sürü insan var.. Nereye kadar dayanabilirsin, nereye kadar sineye çekebilirsin? Bu aşırı zor durumda bir yandan düşmemeye çalışan, bir yandan da kızlarıyla ilgilenmeye çalışan Matt karakterini epey sevdim.. George Clooney de hiç overactinge kaçmadan oynamış, çok başarılıydı.. Karakterin genişliği pek hoşuma gitmemiş olsa da orası ABD diyip geçmek gerek..

Lost'un çekildiği yerleri görmek diziye olan özlemimi inanılmaz arttırdı.. Bir yerlerden Black Smoke çıkacak ve yukarıda saydığım şerefsizlikleri yapanların amına koyacak diye bekledim çocukça bir umutla.. Olmadı tabii ki; her şey herkesin yanına kar kaldı.. Blogun sağ üst köşesinde göreceğiniz alıntıda belirtilen çoğu şeyi yapan adiler, başkalarının hayatlarını siktikleriyle kaldılar.. Neyse..

Yönetmenin tarzını çok sevdim.. Aslında ağır bir dram olmasına karşın fazla acıtmayan bir üslup seçilmiş, iyi de olmuş.. Film tanıtılırken komedi unsuru da işin içine katılmış ancak o kadar da değil.. Film tek bir sahne haricinde komik olmadığı gibi, yukarıda da belirtmiş olduğum üzere sıkı bir dramın üstüne oturuyor.. O tek komik sahne de feci kopardı beni bu arada.. (Matt'in intikamı!) Hoş film, izleyen pişman olmaz.. Beğendim..

7