Rahmi.. Suçu İnsanlık..

Barakuda gene küfredecek; osurmayanlar, geyirmeyenler, analarının amından değil de ağzından çıkanlar falan şimdiden kaçsın bir zahmet..

Kimler kaldı? Ben sen o.. Güzeel.. Hazırsanız başlayalım mı?

İzlemiyorum bu diziyi.. Sanırım ilk kez, perşembe günleri maçlarının (uefa, tr kupası vs) bitmesiyle birlikte, pc başındayken ve yanda tv açıkken göz ucuyla bakmıştım öylesine.. Tek bir bölümünü baştan sonra izlemişliğim yok.. Birçok detayı da hala bilmiyorum zaten.. Lastik gibi uzatılan bir konu var ama boktan bir dizi olmamasının yanında çapı da pek geniş değil.. Anne dizisi bildiğin.. Neyse..

Burada bir adam var, 10 saniye dahi izlesen ağzına sıçıyor.. Rahmi Ketenci.. Fatmagül'ün abisi.. Bunların anne babası ölmüş 8-10 yıl kadar önce.. Rahmi de Fatmagül'ün sorumluluğunu almış.. Kendisinde biraz zeka geriliği var.. Hızlı düşünemeyen, kafası hinliğe çalışmayan, saf bir adam.. En kötüsü de bunun farkında.. Kabullenmiş ama.. Bir karısı var Mukaddes.. Orospunun kralı.. Bir de oğulları.. Ama Rahmi'den değilmiş.. Kadın bununla oğlu babasız büyümesin diye, yalnız kalmayayım diye evlenmiş.. Yalancı şerefsiz.. Rahmi, Mukaddes, oğlan ve Fatmagül beraber yaşamaktalar falan..

Rahmi o kadar iyi bir insan ki.. Kötü niyet sıfır.. Birisinin iyiliğini istemek denen bir şey varsa bu dünyada, en iyisini bu adam biliyor, yapıyor.. Bir insanı seviyor, kardeşi diyelim mesela. Ona zarar gelse dünyayı yıkar, canı pahasına korur onu.. Öyle çok sevmiş ki çünkü.. Kan bağını falan geç.. Seviyor lan.. Seviyor.. Karşıdaki ne hissederse hissetsin önemsiz.. Üzülmüş kırılmış kızmış falan hepsi boş.. Seviyor ölümüne.. Koruyor onu, sakınıyor.. İyi olsun diye çırpınıyor.. Midesi bulansa başı ağrısa yorgun düşse endişeden mahvoluyor..

Hayatını karartacak bir sırrı mı öğrendi.. Gözlerinden yaş akıyor.. İsyan dahi edemiyor şöyle haykıra haykıra.. Üzülüyor.. Öyle çok üzülüyor ki ekrana dalıp sarılasım geliyor adama.. Üzgünlük hali tanıdık çünkü.. Hayat çok zor ve pis.. Biliyorsun bazı hisleri.. Yaşasan da, yaşamasan da.. Rahmi'yi çok üzüyorlar.. Ağlıyor o.. Sadece ağlıyor.. Sevdikleri ve yakınlarının canları tehlikeye girene kadar sabrediyor.. O an geldi mi de, büyüyor Rahmi.. O kadar çok büyüyor ki gölgesinde küçücük kalıyor kansız orospu çocukları.. Yaşlı gözlerinden ateş çıkıyor.. Deviriyor karşısındakini..

Duruluyor sonra.. Dışı gülse de bazen, içi hep ağlıyor.. Umut ediyor, sevdikleri iyi olsun istiyor.. Kendine de üzülüyor.. Zekasının geriliğine üzülüyor.. İşte onu kimse bilemiyor.. Anlayamıyor.. Hayat zaten kötüyken, bir de kendine üzülmek.. Çok kötü kendine üzülmek.. Çaresizliğine üzülmek.. Başka türlü birisi olamayacağını bilmek.. Kaderinin daima aynı olacağını bilmek.. Sevginin her türlüsüne değil de, çok az bulunanına sahip olmak, sadece onu istemek, o'ndan istemek.. Ama hayat kötü.. Acılar da çaresizlikler de eziklikler de o gözyaşlarında gizli..

Bülent Seyran'a saygılar..

Rahmi'yi gerizekalı olarak yaratanın da götüne koyayım..

İzleyin.. Siktirtmeyin entelliğinizi..

(1,30'dan ortalara kadar gidiyor işte)

(4,30'dan 7'ye)

Ne diyim ki.. Ne diyim..