"Lost batırdı yeaa"

Rüzgarcı, nabızcı, şerbetçi insanlar unuttu bile Lost'u.. Çok yazık.. Ömür boyu hatırlayacağım anacağım geyiklerini yapanlar daha son 1-2 sezonda başlamıştı zaten yanardöner tavırlara.. Mantıklıca eleştirenlere bir lafım yok zaten ben de eleştirdim çünkü.. Ama işi aşağılama boyutuna getiren ve nankörlük edenlere her daim gıcığım.. Ve gün içinde kafamdan tonla şey geçtikten sonra bile şu alakasız anda Lost'un zihinlerimize kazıdığı şarkılarla, sahnelerle, detaylarla doldum.. Nasıl oldu bilmiyorum.. Tek bildiğim kaybeden insanların anlatıldığı muhteşem dizi Lost'a olan özlemimi ilk kez bu denli yoğun hissedişim.. Fena oldum.. Aradan geçen vakitleri düşündüm.. Gün gün erteleyip en sonunda güç bela 3. sezon sonunda diziye yetiştiğim ve akabinde o müthiş heyecanı gün gün yaşama fırsatını kaçırdığım için kendime ettiğim küfürleri hatırladım.. Fenayım.. Özlemek çok garip bir his.. Hem iğrenç hem huzurlu.. Uzatmayayım.. Senaristlerin son 2-3 sezonda ilk sezonları aratmış olmasına halen kızgın olmakla birlikte dizi hakkındaki genel fikrimin ancak %1'ini falan etkilediğini de belirteyim.. Bu müthiş karakterleri, kaybetmeyi, çaresizliği, kişinin kendi özünü keşfetmesini, en saf duyguları, muhteşem bir örümcek ağı hikayeyi yaratan da aynı adamlardı.. Şimdi Lost'tan yadigar kalan birkaç şeyi de aşağıya not düşelim ve bu büyüyü tekrar yaşayalım.. Elele tutuşup yuvarl.... öeh..