Düşünsene..

Hayallerimle gerçeklerim arasında kocaman bir uçurum var ve bu mutsuzluğun en önemli etkenlerinden birisi..

maddi şeylere aşırı düşkünlük, eski zamanlarda bu kadar yokmuş gibi gelir hep bana.. tabii bunu ebeveynlerimiz veya akranlarıyla tartışmaya olanak yok, büyük ihtimalle size " aa olur mu.. mesela o zaman da biz bi muhallebicide oturmanın özlemi içindeydik" gibisinden derin cvplar vereceklerdir.. lan bari "babam bana bi mustang alamıyordu ama komşuda vardı" falan de, saygı kazan..

geniş bir kapitalizm makalesi yazacak halim yok ama gelişen, büyüyen dünya ve vahşi kapitalizmin kurbanı falan mıyız nedir.. en güzelini, en iyisini gösteriyorlar sana, rahatlıkla izleyebiliyorsun hepsini, pop starlar, sporcular, artistler, markalar, arabalar, villalar, havuzlar, nefis kadınlar, para, güç, harika dış görünüm, şöhret vs.. öyle olabileceğine inandırıyorlar aslında seni, özendiriyorlar, hayallerini belirliyorlar adeta..

öyle olmaya inanmak.. bu cümleyi görünce ben okuyucu olsam "hey, sen 14 yaşında falan mısın?" derim valla.. off elbette hayır, bu kadar basit değil, ben güzel anlatamasam da sen anlamaya çalış bari..

peki amerikan rüyasından çıkalım.. dön ülkene, çık sokağa, sahip olmak isteyip olamayacakların, ulaşmak isteyep ulaşamayacakların, yapmak isteyip yapamayacakların tokat gibi çarpacak yüzüne.. yeterince çabalamamak, hatta hiç çabalamamak, bana ne, napıyım, olmaz zaten, şans yok gibi lafları sıralayıp durmak, aşırı tembellik ve negatiflik eleştirilerine her zaman açığım ama insan bir günde böyle olmuyor, bende bunu anlatabilsem..

hayal kırıklığı biriktirmek hiç hoş değil inanın ve "senden kötü durumdakiler var şükret" cevabı tatmin etmiyor.. sanki 'o insanlara yazık değil, gebersinler' diyoruz da.. ha bazen bnm dediklerim gerçek olsa, dünya üzerindeki insanlar ve yaşamları, bütünüyle, her şeyiyle tek tip olur gibi geliyor.. herkes her şey eşit, aynı.. güzeli anlayamayacaksın çirkin olmayacak çünkü gibi düşünün.. her bi sik aynı, eşit. farksız, sınıfsız insanlar topluluğu.. bu da kulağa aşırı zevksiz ve anlamsız geliyor ama belki de daha insaflıdır.. sonuçta doğuştan adaletsizliğin kucağına düştüğün ve elinde olmayan eksikliklerinle, tanrının (senin) çırpınışını seyredip, egosunu tatmin ettiği orospu bi dünyada, mutlu bir azınlık, zavallı bir çoğunluk yerine, dümdüz, ot bir çoğunluk.. en azından eşit ha..

"düşünsene" diye başlayan cümlelerle dolu bizim hayatımız. bizde gülüyoruz artık.. "düşünsene x olsa..." ya da "düşünsene x olsam..." diye başlar gider geyikler.. sonu da yok.. o x hep o üstün azınlıktandır.. fiziğinden çekicilik akar, para bok gibidir, ilaheleri sikmektedir.. bu mu lan bu mu yani diyen varsa.. evet bu, bu kdr..sana göre yüzeysellik bana göre saadet..

ama asla olmayacak.. olmayacak, yok.. bu değil senin hayatın. sen busun işte bi bak kendine, o'sun, o kadar.. hayal kur bol bol, hah ama bazen sanki bi anda gerçek olacakmış gibi kaptırıyorsun ya kendini, yapma.. abartma, çocuk olma, ya da abart anasını satayım, kandır beynini, mutluluk salgılasın bi an.. bi an öyle hisset kendini.. sonrasında yatağına gidip alıcan ne de olsa cenin pozisyonunu..

her gün olmasa bile haftada bi kaç gün yaşıyorsun işte bu hisleri, aklından atamıyorsun, kabullenemiyorsun gerçekleri.. kendini de sevmiyorsun dünyayı da. bir yetişkine yakşmayacak davranışlar doğru, ama çaresi yok, yol belli, hadi usul usul yürü şimdi.. doğuştan yediğin tokat yetmezmiş gibi hayat içindeki detaylar da vuracak sana.. arabanı yıkattığın gün yağmur yağacak mesela.. sen küfürü basarken mutlu insanlar sakin sakin acaba bi doktora mı gitsen, şükret diye devam edecekler oyunlarına..