Ricky

François Ozon'dan hem fazlasıyla sıradışı hem de bir o kadar sıradan bir hikaye Ricky.. 3. kişilerden mümkün olduğunca uzak bir hayat süren sıradan insanlar Katie ve kızı Lisa'nın, yine aynı ölçüde sıradan olan Paco'yla tanışıp yine aynı sıradanlıkta bir aile kurmalarından sonra, hayatlarının Ricky'yle beraber akla hayale gelmeyecek bir hale bürünmesini, sıradışılık denen şeyin adeta yeni baştan tanımlanmasını anlatıyor..

Sürreal anlatımın bu denli normalleştirilerek yansıtılması kesinlikle hayranlık uyandırıcı.. Bir yanda gerilimi hissedip hemen sonrasında yerini büyüye bırakması, akabinde de dudaktaki küçücük tebessüm.. Bu, filmin izleyiciye az şeyle ne kadar çok şey geçirebildiğinin en net kanıtı.. 2-3 sahnede mucizevi olaylar karşısında, söz konusu sıradan karakterlerin verdiği tepkilerin biraz eğreti durmasının dışında göze çarpan eksik bir yan yok..

Baştan sonra çok naif ve sade bir film Ricky.. Karakterlerinin bu kadar standart tipler olduğu bir film hatırlamıyorum son zamanlarda.. İnsanlarda "aa bak çok bu değişik bir yüz ay ne büyüleyici" deme fetişi var.. Her zaman güzel sonuçlar doğurmayabiliyor o değişken yüzler.. Ben bu filmde tiplerin normalliğine, sıradanlığa hayran kaldım.. Gayet düz ve öyle pek de yumuşak, gevşek, değişken mimikler vaadetmeyen oyunculardan gelen başarılı performans.. Yeterli.. Hoş bir film Ricky.. Çok normal.. Ama çok da değişik..

8

(Filmi izleyenler sondaki müthiş detaya eminim benim gibi hayran hayran bakakalacaklardır.. Sinema nedir..? İşte budur.. Kanat germektir.. Sevgidir..)