Alelade Bir Gün..

rutin bir günün sonunda işten gelinir.. güzel ve sıcacık yuvaya koşar adım ulaşmak istenir.. bir bekleyen vardır çünkü..


yarenin sevgi dolu bakışlarıyla evin her köşesinde, herhangi bir zamanda, herhangi bir ortamda karşılaşılabilir..


bu bakış yağmuruyla hayatın o'nunla ne kadar güzel olduğu bir kez daha idrak edilirken mutluluk denen şey en derinden yaşanır..


sabahı eden mahmur bünye esneyerek gerinerek evin merkezine doğru yol alır..


beyin hücreleri uykudan yeni yeni kalkıyorken, akıl başa anca geliyorken görülen manzara önce duraksatır..


yaren çoktan uyanmış ve ölesiye sevdiği erkeğini mutlu etmek için işe koyulmuştur bile sevgi ve şevk dolu kalbiyle..


en klasik sabah cümleleri olan "günaydın", "iyi uyudun mu" ve benzerleri o'nun ağzında bambaşka anlamlar katar muhatabına..


afyon tam anlamıyla patlayamamışken sorulan "napıyosun" sorusuna verilen karşılık "sana kahvaltı hazırlıyorum" şeklinde gayet olağan ve bir o kadar büyülüdür..


artık tamamen uyanılmıştır.. önemsenmek, umursanmak, sevilmek gibi duygularla mest olunmuşken bu duygu yoğunluğu elbette ki yüze yansır..


verilen değerin ve sevginin devamı ayağa servis olarak gelişir zerre gereksiz feminist dürtülere batmadan..


sıradan bir kahvaltı bile o'nun ilgisiyle, konuşmasıyla, izlemesiyle, gülmesiyle hiç bitmemesi istenen "o an"ı yaşatır..


aşkın, sevginin, değerin, kıymetin yansıması olarak öpücük kopar gönlünden.. bu öpücük alındıktan sonra günün kötü geçmesine imkan ihtimal yoktur.. ne olursa olsun evde özlemle kavrulan birisinin varlığı akla gelince her kötü anı hemencecik silecektir beyin..


vedaların en güzeliyle kapanır bu huzur dolu süreç.. tüm benlikle teslim olunan kişinin en iyi dilekleri güç katmıştır bünyeye.. akşam olması, kavuşulması için deli gibi beklenir..



gerçek budur.. gerisi hayaldir.. olmayana özlemdir.. hiçliktir..