Güzel bir gün ölmek için

intihar eden insanlara hep saygı duymuşumdur. son derece cesur ve asil bir davranış olarak görüyorum.. doğruluğu tartışılabilir.. bunu zayıflık olarak nitelendirenlerin kurtlar vadisi aforizmalarıyla hayatlarını sürdüren apaçilerle aynı odaya tıkılmasını ve sabahtan akşama, "ben senin için yaşamayı göze almışım", "bana birbiri için ölecek değil, yaşayacak adamlar lazım memati" gibi replikler eşliğinde çiftleşmelerini diliyorum..

tanrıya "sen kovmuyorsun ben istifa ediyorum" diyecek göt kimlerde var? ister dindar ol ister dinsiz ölünce ne olacağını kimse bilmiyor.. inanabilirsin ama bilemezsin.. bu dünyadan ne kadar nefret etsen de burası bellidir, böyle işte.. bildiğin yerden hiç ama hiç bilmediğin bir yere, bi daha geri dönemeyecek şekilde, sonsuza dek göç edecek göt kimlerde var? bende yok, olsa zaten..

sızlanmaktan başka bi bok bilmeyenler, gereksiz iyimserlikle dolup taşanlar, beyni çalışmayan sorgulamaktan aciz dinciler bunların hepsi cesur eyvallah deyip giden korkak öyle mi? "nah" diyorum sadece, en hafifi bu da.. sevdiğin kişileri, sevdiğin yerleri bırakıp gitmek, bi daha asla dünya kupası izleyemeyecek olmak, sevdiğin dizinin sonunu görememek.. onlarca şeyi göze alıp sana sormadan seni tıktıkları bedenden çıkıp gitmek cesaret değil de nedir..

intihar harika bişey hadi canımıza kıyalım demiyorum.. öyle her dert yüzünden de buna kalkışılmaz ayrıca.. en basitinden, mutlaka 1-2 kişi vardır sizi seven, onlara yapılmaz bu.. ama düşünüp taşınıp başka çare görmeyip bunu yapabilenlere "korkak yeaa" demeden önce sen neye ne kadar cesaret edebilirsin bunu bi düşünmeli.. hayatında ne zaman harakiri yapan bir japon'dan daha cesur oldun.. her insan kendi sonunu kendi getiremez ki hiç kolay değil bu adımı atmak..